بریده‌هایی از کتاب پاییز سال بعد

کاش یه بیماری با عنوان عقب موندگی نیش زبون داشتیم. علائم تشخیصشم می‌شد کسایی که خیلی حرف نسنجیده و از سر بی‌عقلی می‌زنن...

خوبی نه حجم دارد نه وسعت. خوب که باشی با حرف‌ها و رفتارت طرف مقابلت را همیشه شاد می‌کنی. خواسته یا ناخواسته لبخند روی لب می‌آوری. مهم هم نیست که انتخاب مادرش باشی، مهم نیست که عاشقت نیست یا حداقل مثل خیلی‌ها ادعای عاشقی نمی‌کند، تنها این اهمیت دارد که ذاتش خوب است. ذات خوب دنبال خوبی کردن است.

آینده برای من شبیه بادکنکی بود که با یک سوزن می‌ترکید. به همان اندازه سست و در آستانهٔ فروپاشی.