کتاب این منم!

عشق این نیست که با پلیوری قشنگ از کنار زمین فوتبال شاهد به‌بارنشستن تلاش‌هایم باشند؛ عشق این است که شلخته و با صورتی رنگ‌ورورفته کنار تخت بیمارستانم بنشینند و شاهد ذره‌ذره آب‌شدنم باشند. می‌فهمم که عشق یعنی برای کسی آشفته‌حال شوی. عشق یعنی سخت تلاش کنیم زرهی پولادین را برای محافظت تن‌مان کنیم و بعد، همان زره را برای محافظت از عزیزمان روی تنش بنشانیم. یعنی برهنه‌ایستادن و لرزیدن در برابر چیزی که از آن واهمه داریم تا به آنچه بیش از هرچیزی در دنیا دوستش داریم ادای احترام کنیم. این عشقی است که دگرگونم می‌کند

زیر آن پوست نه‌چندان بد و موی زیبایم درد در حال خروش است. کاش می‌شد بعضی روزها این درد زشت و پرقدرت را مثل تی‌شرت به تن کنم تا خودش را نشان می‌داد و آن‌وقت دیگران متوجه می‌شدند که نباید از من توقع زیادی داشته باشند.

طبق قانون نویسندهٔ کتاب هری پاتر، جِی‌کِی رولینگ، تاریکی هیچ‌گاه نمی‌تواند با قدرت روشنایی زورآزمایی کند و نیروهای شیطانی هیچ‌گاه نمی‌توانند خوبی‌ها را از پای دربیاورند. دلم بدجوری چنین عدالت ساده‌ای می‌خواهد.

و هر دو از این بابت خوشحالیم که اقیانوس‌ها به معنای واقعی کلمه بین‌مان فاصله انداخته‌اند؛ چون حالا دیگر می‌توانیم تقصیرها را گردن فاصلهٔ بین‌مان بیندازیم

سال‌ها که مشغول رسیدگی به درد من بود، خودش داشت آسیب می‌دید و کسی نبود که مرهم دردهایش باشد و حالا این زخمِ بزرگ دهن باز کرده بود.

آدم‌ها به‌جای این‌که مثل «بشر» زندگی کنند، خودشان را درگیر «کارهای بشری» می‌کنند.

گاهی چیزی اذیت‌تان می‌کند و با خودتان می‌گویید «خب! دیگر چیزی وجود ندارد که بتواند بیش از این آزارم دهد» تا این‌که در وجودتان به جایی سر می‌زنید که قبلاً حتی نمی‌دانستید وجود دارد.

عشق می‌تواند قوی و درعین‌حال آرام باشد.

زندگی پر از تغییر است. انعطاف‌پذیر باش.

هوش تو به رابطه‌ات با آدما مربوطه. تو اجتماعی هستی. اجتماعی‌بودن نعمت قشنگیه که نصیبت شده. همه دوستت دارن چون تو می‌دونی چطوری دوست‌شون داشته باشی

می‌فهمم که نباید همیشه عشق را در بوق و کرنا کرد. عشق می‌تواند قوی و درعین‌حال آرام باشد.

به نظر نمی‌رسید که به نجات‌داده‌شدن نیاز داشته باشم، اما خودم حس می‌کردم که باید نجاتم دهند. هنوز هم همین حس را دارم.

وقتی تمام روز با عمیق‌ترین صدمه‌های روحی‌تان دست‌وپنجه نرم می‌کنید چیز زیادی هم برای گفتن نخواهید داشت

یاد می‌گیرم که تقریباً همه می‌خواهند احساس کنند به شخصی تعلق دارند، من هم اجازه می‌دهم بدانند که برایم مهم هستند.

تو باعث شدی چشم‌هایم را باز کنم. من را با سبزیِ علف‌ها، خاک و مهربانی‌کردن آشنا کردی. به من آموختی هوای آن‌هایی را داشته باشم که به عشق و پناه نیاز دارند و وجودم را از خوشی لبریز کردی. به‌خاطر تو جهانی را می‌شناسم که در آن عشق مثل پیچک‌های وحشی می‌روید. تو قهرمان این قصه‌ای و هر جا که باشم، در قلبم خواهی بود.

مدرسه اولین درد است

یاد می‌گیرم که تقریباً همه می‌خواهند احساس کنند به شخصی تعلق دارند،

ترجیح می‌دهم در خانه با عروسک‌هایم بازی کنم تا این‌که بخواهم خودم را شبیه یکی از آن عروسک‌ها کنم.

تظاهر اطرافیانم را خوشحال و راضی نگه می‌دارد؛ پس همرنگ جماعت می‌شوم و مثل دوستانم رژ لب می‌زنم. راستش رژ صورتی به من می‌آید.

لبخندزدن درس سومم است؛ لبخندزدن کمک می‌کند تا با همه ارتباط برقرار کنید.

کاش می‌شد بعضی روزها این درد زشت و پرقدرت را مثل تی‌شرت به تن کنم تا خودش را نشان می‌داد و آن‌وقت دیگران متوجه می‌شدند که نباید از من توقع زیادی داشته باشند.

حتی اگر در میان مصیبت دریچهٔ قلب خود را به روی پروردگار بگشایید، می‌توان به پیروزی دست یافت

فراموش‌کردن و حرکت به جلو آرامش‌بخش و درعین‌حال ناراحت‌کننده است.

این‌جا می‌گویند آدم‌ها به‌جای این‌که مثل «بشر» زندگی کنند، خودشان را درگیر «کارهای بشری» می‌کنند. می‌گویند برای شغل خودمان و بقیه بیش از حد ارزش قائل می‌شویم. این‌ها چیزهایی هستند که به هویت درونی‌مان ارتباطی ندارند

می‌فهمم که عشق یعنی برای کسی آشفته‌حال شوی. عشق یعنی سخت تلاش کنیم زرهی پولادین را برای محافظت تن‌مان کنیم و بعد، همان زره را برای محافظت از عزیزمان روی تنش بنشانیم. یعنی برهنه‌ایستادن و لرزیدن در برابر چیزی که از آن واهمه داریم تا به آنچه بیش از هرچیزی در دنیا دوستش داریم ادای احترام کنیم. این عشقی است که دگرگونم می‌کند.

می‌فهمم که نباید همیشه عشق را در بوق و کرنا کرد. عشق می‌تواند قوی و درعین‌حال آرام باشد.

آخر وقتی دارید عاشق کسی می‌شوید، تعریف‌کردن داستان زندگی‌تان برای هم بخشی از تشریفات است

مهم نیست چه لباسی بپوشم، عاشقانه دوستم دارند.

اما تمام حواسم به این است که او چقدر زیباست، موهایش مثل ستاره‌های جذاب سینما روی یکی از چشمانش را پوشانده است؛ همان ستاره‌هایی که در فیلم‌ها سیگار می‌کشند و در جاده برعکس رانندگی می‌کنند.

عشق یعنی برای کسی آشفته‌حال شوی. عشق یعنی سخت تلاش کنیم زرهی پولادین را برای محافظت تن‌مان کنیم و بعد، همان زره را برای محافظت از عزیزمان روی تنش بنشانیم. یعنی برهنه‌ایستادن و لرزیدن در برابر چیزی که از آن واهمه داریم تا به آنچه بیش از هرچیزی در دنیا دوستش داریم ادای احترام کنیم.