کتاب دوشیزگان

او این را می‌داند که شوهرش پسر دوست دارد، اما او در خلوتِ خود دعا می‌کند که بچه دختر باشد. اگر پسر باشد، تبدیل به یک مرد می‌شود. و نباید به مردها اعتماد کرد.

چگونه و چرا ممکن است کارِ یک شخص به اینجا بکشد؛ که بشود یک هیولای بی‌رحم و از زندگی انسان‌های دیگر استفاده کند، طوری‌که انگار آن‌ها یک‌مُشت اسباب‌بازی شکسته و تکه‌تکه‌شده هستند.

و وقتی‌که گروه خوب کار می‌کند، یک نوع معجزه در میان این حلقه اتفاق می‌افتد؛ یک موجود مجزا متولد می‌شود: یک روحیهٔ گروهی و یک گروهِ ذهنی که معمولاً به آن ذهن برتر می‌گویند؛ چیزی بیشتر از مجموع اجزای آن و هوشمندتر از خودِ درمانگر یا تک‌تکِ اعضای گروه. این عاقلانه و شفابخش بود و حاوی قدرت فراوان

هیچ‌کس به من نگفته که اندوه، شبیه ترس است.

«و اگه شما زن جوان آسیب‌دیده‌ای هستین و در حال انکارِ دوران کودکی و رنج‌هایی که متحمل شدین، برای حفظ این انکار، ممکنه با یه سوءاستفاده‌گرِ دیگه تبانی کنین و پیش خودتون وانمود کنین که رفتار اون کاملاً طبیعیه. اگه قرار باشه چشم‌های خودتون رو باز نگه دارین و اون رو محکوم کنین، شما باید دیگران رو هم در زندگی خودتون محکوم کنین. من نمی‌دونم دوران کودکی اون دخترها چطوری بوده... نمی‌شه منکر این حقیقت شد که تارا به‌عنوان یه دختر جوان از قشر ممتاز، شخص بدون مشکلی نبوده؛ ولی زیاده‌روی اون در مصرف الکل و موادمخدر، به من نشون می‌ده که مشکل داشته و آسیب‌پذیر بوده. تارای زیبا و لعنتی... اون موردِ‌علاقهٔ فوسکا بود.»

او به‌عنوان یک درمانگر این را می‌دانست که اولین حس در درونِ یک کودک، از طریق نگاه والدین به وجود می‌آید. ما از همان ابتدای تولد، در حال مشاهدهٔ والدینمان هستیم؛ آنچه در انعکاس آینهٔ چشم‌های آن‌ها می‌بینیم، مشخص می‌کند که خودمان را چگونه می‌بینیم.

به‌همین‌خاطر نمی‌توانست وسایلش را دور بریزد. با نگه‌داشتن آن‌ها، به‌نوعی سباستین را زنده نگه می‌داشت و با دل کندن از فقط کمی از آن‌ها، او را کاملاً از دست می‌داد.

. سال‌ها بعد، موقع یادگیریِ روش‌های درمان بیمار، فهمید که حیاط مدرسه فقط یک دنیای کلان در واحدِ خانواده است؛ به این معنی که ناآرامیِ او کمتر به مکان و زمانِ حال ربط داشت و کمتر به حیاط مدرسه، بازارهای آتن یا هر گروه دیگری که شاید خودش را در آن پیدا می‌کرد، مربوط می‌شد؛ این حس، بیشتر به خانواده و خانه‌ای برمی‌گشت که در آن، تنها رشد کرده و بزرگ شده بود.

ما از همان ابتدای تولد، در حال مشاهدهٔ والدینمان هستیم؛ آنچه در انعکاس آینهٔ چشم‌های آن‌ها می‌بینیم، مشخص می‌کند که خودمان را چگونه می‌بینیم.

همیشه به‌محض اینکه گروه موقعیت خود را تثبیت می‌کند، حسادت‌ها و حمله‌ها بالا می‌گیرد؛ و این نه‌فقط از سوی نیروهای بیرون و کسانی که از گروه کنار گذاشته شده‌اند، بلکه از طرف نیروهای خطرناک و تاریک درون خودِ گروه اتفاق می‌افتد!

ماریانا به گروه اعتقاد داشت؛ به این هشت نفری که در این حلقه نشسته بودند. او به دایره و قدرتش برای درمان ایمان داشت. ماریانا در لحظه‌های خیالیِ خود درمورد قدرت دایره‌ها کاملاً عرفانی فکر می‌کرد: حلقهٔ خورشید، ماه یا زمین و سیاراتی که در آسمان می‌چرخیدند؛ دایره در یک چرخ، گِردیِ گنبد کلیسا یا حلقهٔ ازدواج. افلاطون گفته روح یک حلقه است؛ و این برای ماریانا معنا و مفهوم داشت. زندگی هم یک دایره است؛ این‌طور نیست؟ از تولد تا مرگ.

او این را می‌داند که شوهرش پسر دوست دارد، اما او در خلوتِ خود دعا می‌کند که بچه دختر باشد. اگر پسر باشد، تبدیل به یک مرد می‌شود. و نباید به مردها اعتماد کرد.

وقایع زندگی‌ات را برجسته نکن و سعی نکن به آن‌ها معنا بدهی؛ هیچ معنایی وجود ندارد. زندگی هیچ معنایی ندارد؛ مرگ معنایی ندارد.

‫ هیچ‌کس به من نگفته که اندوه، شبیه ترس است.

ازنظر روانشناسی، به‌دنبال مرگ یکی از عزیزان، فقدان پذیرفته می‌شود و آن شخص وامی‌دهد؛ وگرنه در معرض خطرِ از پا درآمدن و تسلیم شدن در برابر سوگواریِ بیمارگونه‌ای قرار می‌گیرد که فروید آن را مالیخولیا می‌نامد و ما به آن افسردگی می‌گوییم.

هوشمندترین ذهن‌ها، متعلق به زن‌هاست.

این حدومرزها هستن که به ما احساس امنیت می‌دن.

عشق فقط با خودش رنج و اندوه به ارمغان می‌آره.»

تماشای گریه کردنِ مادر خیلی وحشتناک است؛ حس می‌کنی خیلی ضعیفی، خیلی ناتوان!

گشاده‌رو بودن و پذیرفتن دردها و رنج‌های یه انسانِ دیگه، کارِ آسونی نیست.

بخشش اجباری نیست؛ باید خودبه‌خود اتفاق بیُفتد؛ به‌عنوان یک لطف! و تنها زمانی نمایان می‌شود که شخص آماده باشد.

از مدت‌ها پیش روان‌پریشی فقط یک عملِ شیطانی نامیده می‌شد. افرادی شرور و شیطان‌صفت بودند که از آسیب رساندن و کشتن دیگران لذت می‌بردند؛ تقریباً از زمانی که مدئا برای فرزندانش تبر به دست گرفت و احتمالاً مدت‌های مدیدی قبل از آن. واژهٔ روان‌پریش در سال ۱۸۸۸ از سوی یک پزشک آلمانی ابداع شد. در همان سال جک قصاب، قاتل زنجیره‌ای، لندن را وحشت‌زده کرد. این واژه برگرفته از واژهٔ آلمانی Psychopastiche به معنی روحِ رنج دیده است. برای ماریانا این یک سرنخ بود: رنج کشیدن.

مفهموم این هیولاها هم در رنج و درد بود. فکر کردن درمورد آن‌ها به‌عنوان قربانی، این اجازه را به او می‌داد که در رویکرد خود بیشتر منطقی باشد و دلسوزانه‌تر عمل کند. روان‌پریشی یا سادیسم از هیچ ناکجاآبادی ظاهر نمی‌شود. این یک ویروس نبود که کسی را از بیرون آلوده کند. این وضعیت، یک ریشهٔ تاریخی طولانی در دوران کودکی شخص دارد. ماریانا معتقد بود که دوران کودکی یک تجربهٔ واکنش‌پذیر است؛ به معنی تجربهٔ همدلی کردن با یک انسان دیگر. این همدلی و دلسوزی باید ازطرفِ والدین و مراقبان ما نشان داده شود. مردی که تارا را کشت، زمانی یک پسربچه بوده؛ پسربچه‌ای که نه دلسوزی دیده و نه محبت و مهربانی. او به‌طرز وحشتناکی رنج برده بود.

ماریانا نمی‌توانست تردید نداشته باشد، اما سابقهٔ گروه‌درمانی‌اش به او می‌گفت باید به هر گروهی که عاشق استاد خود است، مشکوک باشی؛ این شرایط به‌ندرت کارش به جاهای خوب ختم می‌شود. برای ماریانا، فوسکا بیشتر شبیه یک ستارهٔ جَوگیر پاپ بود تا یک سخنران؛ و تا حدی منتظر بود هر لحظه بزند زیر آواز.

روث با قاطعیت گفت: «نه! در بهترین حالت، اسمش رو بذاریم اشتیاق به دوست داشتن. در بدترین حالت، این یه وابستگیِ آسیب‌شناختی به یه مرد خودشیفته‌ست؛ یه دیگِ مذاب از قدردانی، ترس، توقع داشتن، اطاعت و وظیفه‌شناسی که هیچ ربطی به عشق به معنای واقعی کلمه نداره. تو دوستش نداری؛ همین‌طور که نمی‌دونی حتی خودت رو هم دوست نداری!»

اریانا توضیح داد که گروه‌های کوچکی مثل دوشیزگان، به‌ویژه در برابر دستکاریِ ناخودآگاه یا سوءاستفاده آسیب‌پذیرند. ناخودآگاهِ دختران ممکن است به همان شکلی که در کودکی با پدرشان رفتار می‌کرده‌اند، با رهبر گروه هم رفتار کنند؛

اریانا توضیح داد که گروه‌های کوچکی مثل دوشیزگان، به‌ویژه در برابر دستکاریِ ناخودآگاه یا سوءاستفاده آسیب‌پذیرند. ناخودآگاهِ دختران ممکن است به همان شکلی که در کودکی با پدرشان رفتار می‌کرده‌اند، با رهبر گروه هم رفتار کنند؛

«و اگه شما زن جوان آسیب‌دیده‌ای هستین و در حال انکارِ دوران کودکی و رنج‌هایی که متحمل شدین، برای حفظ این انکار، ممکنه با یه سوءاستفاده‌گرِ دیگه تبانی کنین و پیش خودتون وانمود کنین که رفتار اون کاملاً طبیعیه. اگه قرار باشه چشم‌های خودتون رو باز نگه دارین و اون رو محکوم کنین، شما باید دیگران رو هم در زندگی خودتون محکوم کنین. من نمی‌دونم دوران کودکی اون دخترها چطوری بوده... نمی‌شه منکر این حقیقت شد که تارا به‌عنوان یه دختر جوان از قشر ممتاز، شخص بدون مشکلی نبوده؛ ولی زیاده‌روی اون در مصرف الکل و موادمخدر، به من نشون می‌ده که مشکل داشته و آسیب‌پذیر بوده. تارای زیبا و لعنتی... اون موردِ‌علاقهٔ فوسکا بود.»

هیچ‌کس به من نگفته که اندوه، شبیه ترس است.

بحث من از همهٔ تحلیل‌های روانشناسانه، این فرضیه است که رنج کشیدن یک اشتباه است؛ یا نشانه‌ای از ضعف یا حتی نشانه‌ای از بیماری. وقتی‌که در حقیقت، احتمالاً بزرگ‌ترین حقایقی که می‌دانیم، برآمده از رنج کشیدن انسان‌هاست. آرتور میلر هیچ‌وقت با غول آدم‌خوار و غول یک‌چشم و غَضَبِ خدای دریا و طوفان‌ها روبه‌رو نخواهید شد، اگر آن‌ها را بر روح خود سوار نکنید؛ اگر روح شما نتواند با آن‌ها کنار بیاید. سی.پی.کاوافی / ایتاکا