بریده‌هایی از کتاب عاشق باش و رها کن

رنج وقتی با احساس گناه همراه می‌شود خیلی سخت‌تر است.

درس دیگری آموختم: رها کردن به معنای رهایی از درد است، نه عشق. وقتی کسانی که دوستشان داریم از دنیا می‌روند، به اندازهٔ کافی به ما نزدیکند تا هنگامی که به آنها نیاز داریم علائمی را به ما نشان دهند، اما به اندازهٔ کافی هم دور هستند برای رشد عشقی جدید. عشق هرگز نمی‌میرد. مرگ به سادگی فضایی گسترده و خالی است، برای نگه داشتن تمام عشقی که باقی مانده. عشق همیشه می‌ماند.

به خودم یادآوری کردم که بزرگ‌ترین درد همیشه از مقاومت در برابر آن ناشی می‌شود. نفس عمیقی کشیدم و همهٔ آن را حس کردم

روند مسیر عشق فقط به دنبال راه رسیدن به عشق و نور نبود بلکه به دنبال نگاه کردن به سایه‌هایمان، طرف تاریکمان بود و به جای سرکوب آن بخش‌های ما، به آنها فضا می‌داد و به آنها اجازه می‌داد که خودشان را نشان بدهند.