بریده‌هایی از کتاب ویل

«فقط این رو یادت باشه پسر قشنگم، وقتی داری بالا می‌ری با همه مهربون باش، چون ممکنه وقتی در حال سقوطی از کنار همون آدم‌ها رد شی.»

پدرم یکی از باهوش‌ترین افرادی بود که می‌شناختم، اما زمانی که عصبانی یا مست بود، احمق می‌شد

کم‌کم دریافتم که تفاوت میان کاری که ناممکن به‌نظر می‌رسد و کاری که انجام‌پذیر است در نحوهٔ نگرش است. حواست به دیوار است یا آجر؟ چه موفقیت در آزمون‌های قبولی در دانشگاه، چه موفقیت در رسیدن به جایگاه یکی از اولین هنرمندان جهانی هیپ‌هاپ و چه ساختن یکی از موفق‌ترین زندگی‌های شغلی در تاریخ هالیوود، در همهٔ موارد، هدف‌های بزرگِ به‌ظاهر محال را می‌توان به وظایف کوچک‌تر تقسیم کرد؛ دیوارهای عبورناپذیر از مجموعهٔ آجرهای کنار هم تشکیل شده‌اند.

یک نقل قول عالی از بروس لی وجود دارد که با آن خیلی موافقم. یکی از شاگردان لی یک‌بار از او پرسید: «استاد، شما با ما دائماً دربارهٔ صلح صحبت می‌کنید، اما هر روز به ما آموزش جنگیدن می‌دهید. چگونه این دو حس متضاد را با یکدیگر تطبیق می‌دهید؟» بروس لی پاسخ داد: «بهتر است جنگجویی در باغ باشید تا باغبانی در جنگ.»

«چه‌چیزی تو رو خوشحال می‌کنه؟

جیم رون مفهوم جانانه‌ای دارد که می‌گوید: «به پنج نفری که بیشترین وقت را با آن‌ها سپری می‌کنی توجه کن، چون تو همان‌طوری.»

«رها کن، به خدا توکل کن.»

ویل نویسندگان: ویل اسمیت، مارک منسن مترجم: محمدرضا شفایی انتشارات میلکان

همیشه کمی خل‌وضع بودم.

تفاوت میان کاری که ناممکن به‌نظر می‌رسد و کاری که انجام‌پذیر است در نحوهٔ نگرش است.

یک تمثیل بودایی وجود دارد که مرا در بسیاری از تحولات خطرناک زندگی راهنمایی کرده است: مردی در کنار رودخانه‌ای خروشان و خطرناک ایستاده است. فصل بارانی است و او اگر نتواند به آن‌سوی رودخانه برود، کارش تمام است. او به‌سرعت قایقی می‌سازد و با آن به‌سلامت به آن‌سوی رودخانه می‌رود. سرشار از آسودگی و شادکامی، به خودش دست‌مریزاد می‌گوید، قایق را بلند می‌کند و به‌سمت جنگل رهسپار می‌شود. اما وقتی تلاش می‌کند از بین انبوه درختان عبور کند، قایق به درختان برخورد می‌کند و در شاخه‌ها و تنه درختان گرفتار می‌شود که مانع از حرکت او می‌شود. او فقط یک شانس برای زنده‌ماندن دارد: باید قایق را رها کند؛ قایقی که دیروز نجاتش داد، اگر رهایش نکند، امروز بلای جانش می‌شود.

«مواظب آرزویی که می‌کنی باش، چون ممکنه بهش برسی

خیابان‌های فیلادلفیای شمالی آدم را سنگدل می‌کردند؛

رؤیاها بر پایهٔ انضباط، انضباط بر پایهٔ عادت‌ها و عادت‌ها بر پایهٔ تمرین ساخته می‌شوند

«هیچ‌وقت با احمق بحث نکن، چون از فاصلهٔ دور مردم نمی‌تونن شما رو از هم تشخیص بدن.»

همیشه نیاز به زنی داشتم که به‌خاطرش موفق بشوم.

«فقط این رو یادت باشه پسر قشنگم، وقتی داری بالا می‌ری با همه مهربون باش، چون ممکنه وقتی در حال سقوطی از کنار همون آدم‌ها رد شی.»

شاید مهم‌ترین سؤالی باشد که ما به‌عنوان انسان از یکدیگر میکنیم. آیا برای تو مهم است که من چه احساسی دارم؟

مامام ساکت و محجوب است. نه به این دلیل که خجالتی یا مرعوب باشد، بلکه به این دلیل که «او تنها زمانی صحبت می‌کند که از سکوت بهتر باشد».

تفاوت میان کاری که ناممکن به‌نظر می‌رسد و کاری که انجام‌پذیر است در نحوهٔ نگرش است

گفت: «فقط این رو یادت باشه پسر قشنگم، وقتی داری بالا می‌ری با همه مهربون باش، چون ممکنه وقتی در حال سقوطی از کنار همون آدم‌ها رد شی.»

انسان‌ها تنها دو مشکل دارند: ۱. این‌که می‌دانند چه می‌خواهند، اما نمی‌دانند چطور به آن برسند؛ و ۲. نمی‌دانند چه می‌خواهند.

مادرم ضلع تحصیل این مثلث بود. او اعتقاد داشت دانش کلید اصلی یک زندگی موفق است. او می‌خواست درس بخوانم، یاد بگیرم، رشد کنم، درک عمیقی از دنیای پیرامونم داشته باشم و «یا بدانم دربارهٔ چه چیزی صحبت می‌کنم یا ساکت بمانم.»

وقتی به دوران کودکی‌ام فکر می‌کنم، مادر و پدر و مادربزرگم را مانند یک مثلث فلسفی تصور می‌کنم. پدرم یک ضلع این مثلث بود: انضباط. او به من آموخت چگونه باید کار کنم و تداوم داشته باشم. او این ذهنیت را در من کاشت که «بهتر است بمیری تا تسلیم شوی.»

«بهتر است جنگجویی در باغ باشید تا باغبانی در جنگ.»

فقط این رو یادت باشه پسر قشنگم، وقتی داری بالا می‌ری با همه مهربون باش، چون ممکنه وقتی در حال سقوطی از کنار همون آدم‌ها رد شی.»

قدرت و اطمینان درونیْ زاییدهٔ بینش و مهارت است. وقتی چیزی را می‌فهمی، یا در چیزی مهارت داری، احساس قدرت می‌کنی، و همین باعث می‌شود احساس کنی چیزی برای ارائه داری

مردن بهتر از زندگی با ترس است.

«آدم همان‌طوری که تمرین می‌کند مبارزه می‌کند»

این‌که به دنیا ببازی آبرومندانه است. این‌که به خودت ببازی فاجعه است