بریده‌هایی از کتاب وقتی غمگینی به یاد آر

بعضی تنهایی‌ها من را ناراحت می‌کنند. سایه‌شان فرق می‌کند، تیره‌تر، سنگین‌تر و محدودکننده‌ترند. نوعی تنهایی وجود دارد که آدم به خود تحمیل می‌کند و اغلب به نوعی برای مراقبت از خود است. این نوع تنهایی را آدم‌ها بعد از فقدان تجربه می‌کنند، حالا چه به هم خوردن رابطه‌ای باشد چه از دست دادن عزیزی.

نیز خواهد گذشت و من هر بار موفق می‌شوم خود را به آن طرف برسانم.

مردم نمی‌توانند درون ذهن شما را ببینند. خودتان باید درباره‌اش صحبت کنید.

لبخند زدن آنها به این معنا نیست که ناگهان حالشان خوب شده است. به خاطر داشته باشید آدم‌ها بازیگرهای خوبی هستند و این ما هستیم که انتخاب می‌کنیم چه چیزی را می‌خواهیم به جهان بیرون نشان دهیم.

همهٔ چیزهای خوب در زندگی بدون برنامه‌اند

افرادی که دربارهٔ مشکلات سلامت روان قضاوت می‌کنند آن کسانی نیستند که دوست داشته باشید دوروبرتان باشند.

دوستی یعنی آنجا حاضر باشید، خودتان را نشان بدهید، به حرف‌هایش گوش کنید؛ دوستی یعنی همین کارهای کوچک. همین که دوستی داشته باشم که برایم عکس‌هایی از سگ‌های بامزه و گل‌های زیبا بفرستد برایم یک دنیا ارزش دارد. همین که کسی باشد که ایمیلم را پر از چیزهایی کند که من را می‌خندانند، فارغ از اینکه چقدر بچگانه‌اند، به من این احساس را می‌دهد که کسانی برای خودِ من آنجا هستند.

شخصاً به این نتیجه رسیده‌ام که همه چیز را یکباره روی دایره نریزم و افراد را هم به دقت انتخاب کنم. لازم نیست حرفتان را به همه بزنید.