کتاب رادیو سکوت

تا وقتی از تو خبری شود، زنده ماندن اصلی‌ترین اولویتم می‌شود.

«آدم‌ها ممکنه دامن بپوشن یا ریش و این‌ها داشته باشن، اما باوجودِاین بدون جنسیت باشن.»

«همیشه بهتره که درباره‌ش حرف بزنی.»

«از یک طرف با خودم فکر می‌کنم این کار واقعاً مهمه، مثلاً خیلی مهمه که نمره‌های خوب بگیرم و در دانشگاه پذیرفته بشم، اما از طرف دیگه، مغزم این‌طوریه که چه می‌دونم، اهمیتی نداره برام. برای همین دارم به نقطه‌ای می‌رسم که تا مجبور نباشم، هیچ کاری نمی‌کنم. فقط کارهایی می‌کنم که مجبور باشم، اما هیچ واسم مهم نیست؟ نمی‌دونم. حرفام با عقل جور درنمی‌آد...»

شاید شماها خیلی کوچک باشید، اما همه‌تان در کیهان اهمیت دارید.

اگه حالت خوش نیست، همیشه بهتره که درباره‌ش با کسی حرف بزنی.

«تو دوست داری معروف بشی؟» «من دوست دارم خاص باشم.» «تو خاص هستی.»

حرف زدن همیشه راه‌گشاست، حتی اگر فقط یه‌کم. بهت قول می‌دم، مخصوصاً رودررو.

بعضی وقت‌ها نمی‌توانید آنچه در فکرتان هست را به زبان بیاورید. بعضی وقت‌ها این کار خیلی سخت می‌شود

«من کی باشم که کسی رو قضاوت کنم؟»

من کور شدم و شکست خوردم و هرگز اجازه نمی‌دهم دوباره این اتفاق بیفتد.

به خاطر اینکه خبری از سکوت‌های معذب نبود، جنگ و جدل نداشتیم

«تو واقعاً مجبور نیستی کاری که دوست نداری انجام بدی.» اما هم من و هم آلِد می‌دانستیم این حرف درست نیست

«گریه نمی‌کنم... خب، در درون، شاید.»

«قرار نیست نوجوان‌ها از این دردها بکشن.»

«وقتی می‌نوشی، بددهن می‌شی.» «من همیشه تو کلهٔ خودم بددهنم.» «همه تو کلهٔ خودشون یک نفر دیگه می‌شن.»

اگر فقط به یک دلیل از آدم‌ها خشمگین می‌شدم، آن دلیل این بود که بزرگ‌مآبانه با من رفتار کنند.

«نگران نباش. بالاخره در نهایت، یک روزی می‌رسه آدم‌ها دیگه درباره‌ش حرف نمی‌زنند.» آهسته خندیدم: «آره، در نهایت!»

«هنر بازتاب زندگی‌ست. یا... شاید هم برعکسش.»

گفت: «اگر مردم خوششون نیاد، چی؟» صدایش به‌سختی شنیده می‌شد: «همه در انتظار چیزی درخشان هستند.» گفتم: «مهم نیست. این برنامهٔ توئه. اگر خودت دوستش داشته باشی، حتماً درخشانه.»

تقریباً هر بار که می‌رسیدم خانه یک عالمه کار داشتم، چون هر وقت کاری نمی‌کردم، احساسم این بود که دارم وقتم را تلف می‌کنم.

می‌توانستم دوستانم را ببینم که یک گوشه نشسته‌اند و می‌نوشند و می‌خندند. همه‌شان آدم‌هایی دوست‌داشتنی بودند، اما در حضورشان معذب می‌شدم.

من هیچ اعتقادی به [خوشبختی] زوج‌هایی که با هم هستن ندارم.

نمی‌توانم، چون بزدل‌تر از آنم که هر کاری عشقم می‌کشد انجام دهم.

او ماجراهای شورانگیز بود و احساس و عشق و قدرت. من هیچ بودم. هیچ اتفاقی برای من نمی‌افتاد.

«آدم‌ها ممکنه دامن بپوشن یا ریش و این‌ها داشته باشن، اما باوجودِاین بدون جنسیت باشن.»

«هرگز ازم سر نزده که... که بگم "دوستت دارم" و واقعاً منظورم این نباشه.»

داشتم عادت می‌کردم که آدم‌ها دوتا دوتا بدون یک لحظه فکر با هم جفت شوند، گرچه حتی دیدنش هم حالم را به هم می‌زد.

«وقتی می‌نوشی، بددهن می‌شی.» «من همیشه تو کلهٔ خودم بددهنم.» «همه تو کلهٔ خودشون یک نفر دیگه می‌شن.»

«گمونم می‌ترسیدم آدم‌ها فکر کنند خُل‌وچِل شدم.» می‌توانستم در جواب این جمله صدها حرف بزنم. اما فقط گفتم: «من هم همین‌طور.»