بریده‌هایی از کتاب رادیو سکوت

تا وقتی از تو خبری شود، زنده ماندن اصلی‌ترین اولویتم می‌شود.

«آدم‌ها ممکنه دامن بپوشن یا ریش و این‌ها داشته باشن، اما باوجودِاین بدون جنسیت باشن.»

«همیشه بهتره که درباره‌ش حرف بزنی.»

«از یک طرف با خودم فکر می‌کنم این کار واقعاً مهمه، مثلاً خیلی مهمه که نمره‌های خوب بگیرم و در دانشگاه پذیرفته بشم، اما از طرف دیگه، مغزم این‌طوریه که چه می‌دونم، اهمیتی نداره برام. برای همین دارم به نقطه‌ای می‌رسم که تا مجبور نباشم، هیچ کاری نمی‌کنم. فقط کارهایی می‌کنم که مجبور باشم، اما هیچ واسم مهم نیست؟ نمی‌دونم. حرفام با عقل جور درنمی‌آد...»

به خاطر اینکه خبری از سکوت‌های معذب نبود، جنگ و جدل نداشتیم

«تو واقعاً مجبور نیستی کاری که دوست نداری انجام بدی.» اما هم من و هم آلِد می‌دانستیم این حرف درست نیست

«گریه نمی‌کنم... خب، در درون، شاید.»

اگه حالت خوش نیست، همیشه بهتره که درباره‌ش با کسی حرف بزنی.

«قرار نیست نوجوان‌ها از این دردها بکشن.»

«گمونم می‌ترسیدم آدم‌ها فکر کنند خُل‌وچِل شدم.» می‌توانستم در جواب این جمله صدها حرف بزنم. اما فقط گفتم: «من هم همین‌طور.»

«گمونم می‌ترسیدم آدم‌ها فکر کنند خُل‌وچِل شدم.» می‌توانستم در جواب این جمله صدها حرف بزنم. اما فقط گفتم: «من هم همین‌طور.»

اگر زیادی طولش می‌دادم او کم‌کم ازم متنفر می‌شد و من نمی‌خواستم این اتفاق بیفتد. دروغ گفتن به آدم‌ها هیچ‌وقت فایده‌ای ندارد.

«اما مسئلهٔ طراحی کردن شخصیت‌ها اینه که من فکر می‌کنم آدم‌ها تصوری از هر شخصیت دارن که کمی با هم متفاوته و همیشه کسانی هستن که از تصویر شخصیت‌ها ناامید می‌شن...»