کتاب اوپال

گاهی دلتنگی‌ها کلام نمی‌شوند، چون قطره اشکی می‌چکند.

آدم‌ها همین بودند. همیشه برای خالی کردن خودشان، دل بی‌ربط‌ترین آدم‌ها را می‌شکستند

می‌دونی بدبختی ما آدمای عاشق چیه؟! اینه که با وجود اون همه ظلمی که در حقمون کردن، با تمام نادیده گرفتناشون، بازم دوستشون داریم.

چی رو ببخشم؟! آدم مگه از خودشم دلخور می‌شه؟! تو دیگه همهٔ منی.

آدم‌ها همین بودند. همیشه برای خالی کردن خودشان، دل بی‌ربط‌ترین آدم‌ها را می‌شکستند، یا گاهی مثل خودش دق‌دلی موضوعی را در جای دیگر، سر فرد دیگری خالی می‌کردند.

مرد می‌تواند عاشق نباشد؛ ولی زن‌ها با عشق زندگی می‌کنند. نفس می‌کشند. بدون عشق، نفس کشیدن سخت است.

همیشه بخند، خنده‌هات زندگی می‌ده.

همهٔ امید و زندگی و خوشبختیم تویی.

دوستت دارم. سال‌هاست دوسِت دارم. اگه یه روزی بتونم نفس نکشم و زنده بمونم، همون روزم می‌تونم دوست نداشته باشم.

بعضی حرف‌ها برای دل خودم آدم است و بس، نمی‌شود به زبان آورد.