کتاب خواهر

انسان همان است که خداوند متعال فرمود؛ کفوراً، عجولاً، ظلوماً جهولاً!

من به فدای سر بریده‌ات حسین، به فدای رگ‌های بریده‌ات حسین، به فدای موی خونینت حسین!

ما را ببرند به زیارت حسین

از آن‌چه بر قلم تقدیر جاری شده نمی‌توان گریخت.

دنیا مال و منالش را به خاندان هاشم بخشید نه برای آن‌که از آن بهرهٔ شخصی ببرند و خانه‌هایشان را گسترش دهند و لباس‌های فاخر و چشم‌پرکن بپوشند و بر تعداد زمین‌ها و شترانشان مباهات کنند. بندگان خدا با خودشان عهد دارند هر چه دارایی که خدا می‌دهد، زیاد و زیادترش را، تنها برای خدا بدانند و در راه خدا به مردم بدهند و نه در چشم مردم به نمایش بگذارند!

دل بی‌تابم را به ساحل آرامش حسینی سپردم که تنها او بود که مایهٔ آرامش عالمین بود.

اگر قطره‌ای از خون علی‌اصغر به زمین می‌رسید بر اهل زمین امانی نمی‌ماند!

و خدا خریدار اعمالی است که در ظاهر نیت‌ها به چشم می‌آید و برکت می‌دهد به درون خستهٔ انسان‌ها!

آن‌چه تقدیر است به وقوع خواهد پیوست!

گویا دنیا از آغاز وجود نداشت، و گویا آخرت از ابتدا جاودانه بود!

دل‌بستگان دنیا همین‌اند، تا امنیت دارند، شیرند و چون ذرّه‌ای از امنیت‌شان کم شود و احساس خطر کنند چون مردگان گور، تمام‌شان بر باد می‌روند و هیچ می‌شوند!

خداوند، خانه‌اش را قُرق او کرده بود. در هیچ دوره‌ای از خلقت، کسی این‌طور مورد تکریم الهی قرار نگرفته بود که به امر خدا دیوار خانهٔ خدا شکافته شود و یک بانو، مهمان سه روزهٔ مقدس‌ترین مکان عالم شود و فرزند کعبه در آغوش‌اش به میان خلائق باز گردد!

هر گناهی از هر کسی دو ظلم دارد؛ هم در حق خود فرد که خَش می‌اندازد بر روح و روانش؛ هم در حق اطرافیان که لاجرم ما انسان‌ها جمعی زندگی می‌کنیم و وقتی من بر اثر گناه، آلوده‌ام، صفای وجود دیگران را هم تحت تأثیر قرار می‌دهم!

پدرم می‌خواست بر سر مردمی حکومت کند که فقیرش شاکی بود و غنی‌اش متوقع؛ که روحیهٔ مجاهدت در بسیاری مُرده بود و تحریف بسیار، و ذهن‌هایی که از اصالت کلام رسول‌خدا دور شده بود!

جنگ جمل، جنگ هوس بزرگان کشور اسلامی بود؛ قدرت بیشتر می‌خواستند، سهم بیشتر از بیت‌المال، منصب، عزتِ زوری و...!

سیاست معاویه عجیب موذیانه بود و کسی نبود تا به مردم بفهماند او مرامش مسلمانی نیست

هر چند که دنیایشان وقتی دست زورمندان شیطان‌صفت باشد، اولین کسی‌که آسیب می‌بیند، خودشان هستند. ظلم بر خودشان روا داشتند با قبول حکومت ظالم!

طول زندگی در دنیا به همین کوتاهی ست؛ کودکی و جوانی و پیری که همه فدای حسین.

یزید! گمان می‌کنی چون زمین و کرانه‌های آسمان را بر ما تنگ گرفتی و ما را مثل اسیران از این شهر به آن شهر بردی، ما در پیشگاه خدا خوار شده و تو در پیش او عزیز شده‌ای؟ گمان می‌کنی با این کار، ارزشت زیاد شده که چنین بر خود می‌بالی و سرخوش و شادمان به این و آن تکبر می‌فروشی؟ می‌بینی اسباب قدرت برایت آماده، و کار پادشاهی‌ات رو به راه است، و مقام و حکومت ما در اختیار تو قرار گرفته، از شادی در پوست خود نمی‌گنجی. اما تند نرو. آهسته باش! مگر گفتار خدا را فراموش کرده‌ای که فرمود: «وَ لایحسَبَنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا اَنَّما نُملِی لَهُم خَیرٌ لِاَنفُسِهِم اِنَّما نُمِلی لَهُم لِیزدادُوا اِثماً وَ لَهُم عَذابٌ مُهِینٌ»

هر چه در تاریخ می‌خوانید راویان گفته‌اند؛ من بعد از حسین تنها پرچمداری بودم که باید عَلَم بلند شدهٔ حسینی را می‌رساندم تا تاریخ بماند بر بلندای عزَّت شیعی‌اش! روایت کربلا و روایت اسارت، داستانی است که تمام نمی‌شود.

شأن را خدا باید تعریف کند نه خلق خدا!

خیلی‌ها شاید عادت دارند در کوری زندگی کنند، شاید خودشان را کَر نشان دهند؛ شاید لال‌وار در مقابل همه ظاهر شوند اما خداوند چه این‌ها بخواهند و چه نخواهند، برای مقدم علی پسر ابوطالب و فاطمه دختر اسد، کاری کرد که هیچ‌کس در هیچ‌جا نتوانست و نمی‌تواند آن را بپوشاند!

می‌گویند زینب درختی است زیبا و معطر؛ همین است که نام زینب را بر دختران می‌گذارند که نشان از برکت حضورشان است و رحمت وجود و بودنی که پر از عطر و بو می‌کند هر جا را؛ شکوفه‌هایی سفید رنگ که عطرافشانی‌اش جان را راحتی می‌بخشد! «زین، اب» اما حقیقتی فراتر از ظاهر دارد. دختر را خدا رحمت قرار داد و پسر را نعمت، از رحمت‌اش سؤال نمی‌پرسد، این مرام خداست! آن‌چه رحمت می‌کند، هم بهترین است و هم صاحبش را مسرور می‌کند با هدیه‌ای که بخشیدنش، پرسیدن در پی ندارد! خدا همان ابتدا هم مرا زینت پدرم می‌خواست؛ پدرم علی!

سنت و مرام خداوند این است که چون راه حق بپیمایی، او تمام راه‌های عالم را به سمت تو هموار و چشم‌نواز می‌گستراند؛ مقام هرکس به قدر بندگی اوست!

گویا دنیا از آغاز وجود نداشت، و گویا آخرت از ابتدا جاودانه بود!

دنیا را خدایی است و حدّ همه، مخلوق بودن است و شرف همه عبد بودن

اگر بانوی اول جهان هستی فاطمه شد، چون او خداوند را سزاوار پرستیدن دید و در مقابل خداوند شد کسی که جز رنگ خدا را نمی‌پذیرفت و جز به شکلی که خداوند می‌پسندید، نه درآمد و نه فکر کرد!

حسین آرامِ جان عالمیان بود، روح و روان همه بود!

دختر، حریم است و پدر، حرمت‌شناس

خداوندِ عالم جبران می‌کرد هر چه را که او در مجاهدتش برای نشر اسلام فدا می‌کرد، در حق ما. این امر مخصوص ما هم نبود، سنت و وعدهٔ خداست؛ که اگر یاری کنی دینش را، یاری‌ات می‌کند!