کتاب خورشید هنوز یک ستاره است

‌«امید چیزی با پرهای زیاد است.‌» احساس می‌کنم امید قلبم را تصاحب کرده است.

آن‌هایی که عاشق هم هستند می‌خواهند دیگران هم عاشق باشند.

با اینکه خدایان تابع تقدیر هستند؛ اما تقدیر همیشه قلمروی خدایان بوده است. در اسطوره‌شناسی یونان باستان، سه الههٔ تقدیر در سه شبِ اول تولد یک فرد سرنوشت او را تعیین می‌کنند. نوزاد تازه‌متولدشده‌تان را در اتاقش تصور کنید؛ اتاقی تاریک و گرم‌ونرم و ساعت هم بین دو تا چهار صبح است. یکی از آن زمان‌هایی که فقط متعلق به تولد یا مرگ است.

در عصر جدید، این الهه‌ها به‌طور کلی از شعور و آگاهی جمعی حذف شده‌اند؛ اما اعتقاد به تقدیر همچنان باقی است؛ چرا هنوز ما به تقدیر اعتقاد داریم؟ آیا او باعث به وجود آمدن تراژدی قابل‌تحمل‌تری می‌شود تا باور کنیم هیچ دخالتی در تعیین سرنوشتمان نداریم و نمی‌توانیم مانع رخدادها شویم؟ همیشه همین‌طور بوده است.

اگر شما بخواهید یک پای سیب را از هیچ درست کنید، باید اقدامتان را با انفجار بزرگ و گسترش کائنات، نوترون‌ها، یون‌ها، اتم‌ها، سیاه‌چاله‌ها، ستاره‌ها، ماه‌ها، جزرومدهای اقیانوسی، راه شیری، کرهٔ زمین، پیشرفت‌های بشری، دایناسورها، رویدادهای در حال انقراض، پلاتیپوس‌ها، هومو ارکتوس‌ها، انسان کرو ـ مگنون و... آغاز کنید. باید آتش را اختراع کنید؛ همچنین به آب و خاک حاصلخیز نیاز دارید. به گاوها و افرادی احتیاج دارید که از آن‌ها شیر بگیرند و باز هم به افراد بیشتری نیاز دارید که از شیر گاوها کره درست کنند. شما به گندم و نیشکر و درختان سیب نیاز دارید؛ همچنین به شیمی و زیست‌شناسی؛ حتی برای درست‌کردن یک پای سیب عالی به هنر نیاز دارید. بله، برای تهیه یک پای سیب که تا نسل‌های بعدی هم دوام بیاورد به

به خودمان می‌گوییم هر اتفاقی دلیلی دارد؛ اما فقط داریم برای خودمان داستان تعریف می‌کنیم. ما هستیم که آن‌ها را سرهم می‌کنیم؛ وگرنه آن‌ها هیچ معنایی ندارند.

‌«امید چیزی با پرهای زیاد است.‌» حالا مفهومش را درک می‌کنم. چیزی در وجودم می‌خواهد به پرواز درآید، می‌خواهد آواز بخواند و بخندد و با آرامش برقصد.

‌«ما باید بتوانیم با وجود “همه‌چیز” با یکدیگر دوست باشیم.‌»

آیا این همان روز مزخرف است؟ چطور این همه آدم بدون توجه به اتفاقی که در حال رخ‌دادن برای من است اینقدر راحت به زندگی‌شان می‌رسند؟! گاه دنیای شما به‌شدت به لرزه می‌افتد؛ چنان شدید که نمی‌توانید تصور کنید کسی آن را احساس نکند.

‌«من به تقدیر اعتقاد ندارم؛ اما مستأصل شده‌ام.‌»

‌«اگر کسی بگوید تا آخر عمر عاشقت خواهد بود، اما بتواند ناگهانی نظرش را عوض کند، پس دیگر باید به چه چیزی اعتقاد داشت؟‌»

وقتی امیدهایت بیش‌ازحد بر باد می‌روند مشکلی به وجود می‌آید: زندگی‌ات می‌شود راهی طولانی به سوی بدبختی.