کتاب کودک کامل - مغز

ما به عنوان پدر و مادر، از نظر عصبی به گونه‌ای تجهیز شده‌ایم که فرزندان خود را از هرگونه صدمه و آسیبی نجات دهیم، ولی نهایتآ نمی‌توانیم این کار را انجام دهیم. فرزندانمان زمین می‌خورند، احساسهای آنها صدمه می‌بینند، آنها می‌ترسند و احساس غمگینی و خشم می‌کنند. درواقع، اغلب مواقع همین تجربه‌های دشوار است که به آنها اجازه می‌دهند که رشد کنند و درباره دنیا بیاموزند. به جای تلاش در محافظت و حمایت فرزندانمان از دشواریهای غیرقابل اجتناب زندگی، می‌توانیم به آنها کمک کنیم که این تجربه‌های گوناگون را برای درک خود و دنیا و آموختن از آنها، یکپارچه سازند

جدا کردن فرزندانتان موقعی که آنها مشغول دعوا و خشونت هستند، هیچ اشکالی ندارد. روش خوبی برای جان سالم به در بردن است، و در موقعیتهایی ممکن است بهترین راه‌حل باشد. ولی اکثر مواقع ما می‌توانیم به جای پایان دادن به تعارض و سروصدا، کار مفیدتر و مؤثرتری انجام دهیم. ما می‌توانیم این تجربه را به گونه‌ای تغییر شکل دهیم که نه تنها مغز هر کودک را رشد دهد، بلکه در رشد مهارتهای ارتباطی و شخصیت او نیز تأثیرگذار باشد.

ما به عنوان پدر و مادر، از نظر عصبی به گونه‌ای تجهیز شده‌ایم که فرزندان خود را از هرگونه صدمه و آسیبی نجات دهیم، ولی نهایتآ نمی‌توانیم این کار را انجام دهیم. فرزندانمان زمین می‌خورند، احساسهای آنها صدمه می‌بینند، آنها می‌ترسند و احساس غمگینی و خشم می‌کنند. درواقع، اغلب مواقع همین تجربه‌های دشوار است که به آنها اجازه می‌دهند که رشد کنند و درباره دنیا بیاموزند

برای فرزندان ما در همه سنین مهم است که داستانهای خود را بیان کنند،

غالبآ، در لحظات واکنش‌پذیری، رفتارهای غیرکلامی (مانند بغل کردن یا نشان دادن همدلی به وسیله چهره‌تان) به مراتب تأثیرگذارتر است.

بنابراین اگر شما مایلید روابط بلندمدت صمیمانه و سالم را بین فرزندان خود رشد دهید، به آن مثل یک معادله ریاضی فکر کنید، جایی که میزان لذتی که آنها با هم تجربه می‌کنند، باید از میزان تعارض که تجربه می‌کنند بیشتر باشد. شما هیچ‌گاه نمی‌توانید طرف تعارض معادله را به صفر برسانید. خواهر و برادرها با هم بحث و جدل می‌کنند. ولی اگر شما بتوانید طرف دیگر معادله را افزایش دهید، با ارائه فعالیتهایی به آنها که هیجانات و خاطرات مثبت ایجاد می‌کند،

آنچه بر ما می‌گذرد، شیوه رشد و تحول مغزمان را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد.

چه چیزی مغز ما را شکل می‌دهد؟ تجربه. حتی تا سنین کهنسالی، تجربه‌های ما عملا ساختار فیزیکی مغز را تغییر می‌دهد.

هنگامی که کودک ناراحت و به هم ریخته است، تا زمانی که به نیازهای هیجانی مغز راست او جواب نداده باشیم منطق غالبآ کار نمی‌کند.

هر بار می‌گوییم «مرا متقاعد کن» یا «راه‌حلی پیدا کن که برای هر دوی ما کارساز است»، ما به فرزندان خود فرصت برای تمرین حل مسئله و تصمیم‌گیری می‌دهیم.

نکته آن است که ساختمان فیزیکی مغز، بنا بر جایی که ما توجهمان را هدایت می‌کنیم و آنچه ما تمرین می‌کنیم، تغییر می‌کند.

البته کودکان نیاز به ساختار و حد و مرز دارند و باید برای رفتارهای خود پاسخگو و مسئول باشند، ولی حتی به هنگام حفظ اقتدارتان، فراموش نکنید که لحظات خوش، بانشاط، بازیگوشانه و لذتبخشی را با فرزندان خود داشته باشید. با آنها بازی کنید.

داستان زندگی‌ای که بررسی و بازبینی نشده و فرد آن را به درستی حس و درک نکرده باشد، ما را در زمان حال محدود می‌سازد، و ممکن است باعث شود ما به طور واکنشی فرزندپروری کنیم و همان میراث دردناکی را که به طور منفی روزهای اولیه ما را تحت‌تأثیر قرار داده است، به فرزندان خود منتقل سازیم.

هنگامی که کودک ناراحت و به هم ریخته است، تا زمانی که به نیازهای هیجانی مغز راست او جواب نداده باشیم منطق غالبآ کار نمی‌کند.

چشمان کوچکی مواظبند که ببینند شما چطور خود را آرام می‌سازید.

وقتی متوجه می‌شوید که مغز طبقه پایین غلبه پیدا کرده و شما شروع به از دست دادن ذهن خود کرده‌اید، چه می‌کنید؟ اول، هیچ آسیبی وارد نکنید. دهان خود را ببندید تا چیزی نگویید که بعدآ افسوس خورده و پشیمان شوید. دست‌هایتان را پشت خود قرار دهید تا از هرگونه تماس فیزیکی خشن اجتناب کنید. هنگامی که در لحظه مغز طبقه پایین قرار دارید، فرزند خود را به هر شکلی حفظ و حمایت کرده و مصون بدارید.

چگونه ما می‌توانیم به فرزندانمان هنگامی که از تأثیر تجربه‌های منفی گذشته رنج می‌برند، کمک کنیم؟ ما نور آگاهی را بر آن خاطره‌های ناآشکار می‌افکنیم، تا آنها آن‌قدر آشکار شوند که فرزندان ما بتوانند از آنها آگاه شوند و به شیوه‌ای هدفمندانه به آنها بپردازند. گاهی پدر و مادرها امیدوارند که فرزندان آنها تجربه‌های دردناک خود را «فراموش کنند»، ولی آنچه کودکان واقعآ نیاز دارند آن است که پدر و مادرها شیوه‌های سالم یکپارچه کردن خاطره‌های ناآشکار و آشکار را به آنها بیاموزند، و به این ترتیب حتی تجربه‌های دردناک را به منابعی از قدرت و درک خود تبدیل کنند.

به طور متوسط، یک هیجان در ۹۰ ثانیه می‌آید و می‌رود.

بدون ذهن‌بینی در مورد آنچه در کلِ مغز آنها می‌گذرد، آنها در سیاه و سفید به دام می‌افتند، نظیر برنامه‌های قدیمی تلویزیون که ما بارها و بارها آنها را مشاهده می‌کنیم. وقتی فرزندانمان یک تخته رنگ هیجانی کامل دارند، می‌توانند رنگهای گوناگون و زنده را که یک زندگی عمیق و سرزنده اجازه می‌دهد، تجربه کنند