ما به عنوان پدر و مادر، از نظر عصبی به گونهای تجهیز شدهایم که فرزندان خود را از هرگونه صدمه و آسیبی نجات دهیم، ولی نهایتآ نمیتوانیم این کار را انجام دهیم. فرزندانمان زمین میخورند، احساسهای آنها صدمه میبینند، آنها میترسند و احساس غمگینی و خشم میکنند. درواقع، اغلب مواقع همین تجربههای دشوار است که به آنها اجازه میدهند که رشد کنند و درباره دنیا بیاموزند. به جای تلاش در محافظت و حمایت فرزندانمان از دشواریهای غیرقابل اجتناب زندگی، میتوانیم به آنها کمک کنیم که این تجربههای گوناگون را برای درک خود و دنیا و آموختن از آنها، یکپارچه سازند