کتاب بیرون

هنوز یادم است آن چشم‌هایش را. اِبی مامان را خیلی دوست داشت، هنوز هم دارد. آن روز توی چشم‌هایش مامان نشسته بود...

همه‌شان درگیر یک‌عالم تصویرند، یک‌عالم صدا، که جمله‌هایشان را یک‌جوری بچسبانند به هم تا روزشان شب شود. که دروغ‌هایشان را. که جوک‌هایشان را. حتی «دوستت دارم» هایشان را... .

آخ اگر زمستان بود و برف بود... می‌رفتم تا خود مرگ.