کتاب وقتی زمین دروغ می گوید

... من آمدم تا در شکوه مِهر، روشنایی و زیبایی ـ که بازتاب‌های خداوند هستند ـ زیست کنم. من اینجا هستم، زندگی می‌کنم و هیچکس نمی‌تواند مرا از پهنهٔ زندگی، زیبایی و حقیقت به دیارِ تاریکی بکشاند. من اینجا هستم ... تا برای همه و با همه باشم. آن چه امروز من در خلوت خود انجام می‌دهم، فردا، همگان باز خواهند تاباند. چیزی را که من امروز با یک دل می‌گویم و می‌نویسم فردا، هزاران دل خواهند گفت! فرزندِ خاکِ پاکِ ایران سعید تشکری

برای هر حشره‌ای، حشره‌کشی وجود داره ... این بمب با بمب‌های دیگه فرق داره؛ صداش گوش‌خراشه و شعله‌های آتیشش بزرگتر، قدرت تخریبش هم بالاست. اگه به اون قسمت از بدن که سوخته، دست بزنی، دستت می‌سوزه ... هواپیماها اونقدر پایین اومده بودن تا همه بتونن نوشته‌های روی اونا رو بخونن و بدونن که این هواپیماها به نیروی هوایی خودی تعلق داره ... توی بمبارون شیمیایی حلبچه، همه مُردند. انگاری یخ‌زده بودند؛ آروم و بی‌حرکت، خشک شده بودند. خیلی‌ها موقع مرگ، کف سفید رنگی از دهنشون بیرون می‌زد ... استفراغ، حالت تهوع، کوری چشم، لرزش بدن، فلج شدن، خنده‌های غیر قابل کنترل، اختلال عصبی ... زنده‌ها چهار دست و پا تلو تلو می‌خوردن ... سردمه دکتر، سردمه...

ناتالی: تو چی می‌دونی که مرگت برای اونا اینقدر باارزشه؟ مهربان: گاز خردل ... جهش DNA ... نقص عضو و سرطان ... گازهای مُختل‌کنندهٔ اعصاب ... گاز VX ... مادهٔ آفلاتوکسین ...