کتاب کات

من کسی رو از دست دادم که دوستم نداشت، ولی تو کسی رو از دست دادی که برات می‌مرد، اونی که بازنده است تویی نه من!

یه جایی، یه متنی خونده بودم، انگار از زبون تو بود. نوشته بود، من کسی رو از دست دادم که دوستم نداشت، ولی تو کسی رو از دست دادی که برات می‌مرد، اونی که بازنده است تویی نه من! یک گام

به خودت اجازه نده وقتی عصبانی می‌شی از هر حرفی برای مبارزه استفاده کنی.

هیچ‌وقت باهات قهر نبودم که آشتی بشم، فقط دلخور بودم. آدم قهر که پا نمی‌شه قدم به قدم با طرفش راه بره.

من کسی رو از دست دادم که دوستم نداشت، ولی تو کسی رو از دست دادی که برات می‌مرد، اونی که بازنده است تویی نه من!

تا کی می‌خوای ادامه بدی؟ از این همه بی‌مهری، اشک‌هایش پشت سر هم ریخت: ـ باشه، باورم نکن ولی بیا بریم بیمارستان. صدا فریاد شد: ـ من با تو بهشت هم نمی‌آم. هق زد: ـ قبول. بهشت و جهنم پای خودم، داره ازت خون می‌ره.

من کسی رو از دست دادم که دوستم نداشت، ولی تو کسی رو از دست دادی که برات می‌مرد، اونی که بازنده است تویی نه من!

من کسی رو از دست دادم که دوستم نداشت، ولی تو کسی رو از دست دادی که برات می‌مرد، اونی که بازنده است تویی نه من!

این روزها نیستند که آدم را بزرگ‌تر می‌کنند، این گام‌هاست که آدم‌ها را جلو می‌برد، هر قدر گامی که برداشتی بلندتر باشد بالاتر خواهی رفت.

خودم فدای اون دلت.

به غریبه بودن بین آشناها عادت کرده بودم. ولی تو اومدی و تو بی‌پناهی‌هام، پناهم شدی. به خودت عادتم دادی، بد عادتم کردی.