کتاب تنهایی این بود

ما، هر کداممان، ابرقهرمان زندگی خود هستیم و تا زمانی که به شناخت کاملی از خودمان نرسیم، تنهاییم.

تنهایی، قطع عضوی است که دیده نمی‌شود، ولی ضربه‌ایست کاری.

پس تنهایی این بود: اینکه یکهو ببینی در این دنیا هستی، جوری که انگار همین الآن از سیارهٔ دیگری رسیده‌ای و اصلاً نمی‌دانی چرا از آنجا بیرونت کرده‌اند.

«در بین تمام ثمره‌های تلخ زندگی، مرگ بدترین‌شان نیست، البته با اختلاف خیلی کم. بدترین آنها این است که دور از خودت زندگی کنی،

همهٔ ما دنیایی برای خودمان داریم و با آن در ارتباطیم. مال من به نظر می‌رسد که بی‌سر و صدا تخریب شده، جوری که وقتی متوجه‌اش شدم دیگر نمی‌شد هیچ کدام از دیوارهایش را محکم کرد تا نریزد

نفرت بخشی از عشق است، شاید جاندارترین آن.

آدم هیچ وقت نمی‌داند دیگران دربارهٔ او چه نظری دارند و هیچ وقت هم نمی‌داند چطور مفت و مسلم می‌شود محبتی را از دست داد یا آن را به دست آورد.

دل نگرانی‌ها همیشه برمی‌گردند

به همه چیز بی‌تفاوت نگاه می‌کنم، دست روزگار را می‌خوانم.

ما، هر کداممان، ابرقهرمان زندگی خود هستیم و تا زمانی که به شناخت کاملی از خودمان نرسیم، تنهاییم.

نفرت بخشی از عشق است، شاید جاندارترین آن.

دست نوشته‌هایی دارم که شاید روزی افتخار چاپ شدن نصیبشان شود، افتخار کلامی که بنشیند بر دل کاغذ. نوشته‌های دیگر با لیاقت کمتر از اینها به این هدف رسیده‌اند.

«واقعیت این است که بدن آدمیزاد مثل یک محله است: برای خودش مرکز خرید دارد، خیابان‌های اصلی و زمین‌های حاشیه‌ای نامرتب برای هر چیزی که رشد می‌کند یا می‌میرد. من اهل اینجا نیستم،

ما، هر کداممان، ابرقهرمان زندگی خود هستیم و تا زمانی که به شناخت کاملی از خودمان نرسیم، تنهاییم.

دلسرد به نظر می‌رسیدند، انگار که قصد انجام کاری بیشتر از توانشان را داشته‌اند

هیچ وقت کارمان با خودمان تمام نخواهد شد. این روزها احساس می‌کنم در مقابل خودم مثل یک مجسمه‌ساز هستم در مقابل یک تخته سنگ و باید از آن هر چیز اضافی را بتراشم و پایین بریزم.

النا جواب داد: سلام. چه روز بدی است برای خاکسپاری. انریکه گفت: برای اینجور چیزها روز خوب وجود ندارد

گذشت عمر ویژگی‌های فردی را از میان می‌برد و مرگ سرانجام تمام تفاوت‌ها را ناپدید می‌کند.

پس تنهایی این بود: اینکه یکهو ببینی در این دنیا هستی، جوری که انگار همین الآن از سیارهٔ دیگری رسیده‌ای و اصلاً نمی‌دانی چرا از آنجا بیرونت کرده‌اند.

قضیه این است که بعدش رسیدم به این محلهٔ درب و داغان که سر و شکلی دارد شبیه به بدن من و با همان بیماری. چون هر روز، از خیابان که رد می‌شوی، درد را در یک جای متفاوتش می‌بینی. ناخن‌های پاهایم زمین‌های حاشیهٔ محلهٔ من هستند. به همین خاطر است که شکسته و نافرم‌اند. و مچ پاهایم هم مناطق خیلی ضعیفی از این محلهٔ گوشتی‌ای هستند که من باشم. جایی که در آن آنهایی که از یکجور جنگ یا مثلاً ویرانی یا قحطی‌ای چیزی فرار کرده‌اند ساکن می‌شوند. و بازوهایم خانه‌های کبود شده‌ای هستند و چشمانم چراغ گازهای شکسته. گردنم شبیه به کوچه ایست که دو منطقهٔ خشک و بی‌آب و علف را به هم می‌رساند. موهای سرم بخش پوشش گیاهی این مجموعه است. اما خوب، بالاخره باید رنگ بشود تا معلوم نشود اوضاعش خراب است.

و بازوهایم خانه‌های کبود شده‌ای هستند و چشمانم چراغ گازهای شکسته.

دستانش را به فرمان ماشین تکیه داد و سه بار نفس عمیق کشید تا احساس اضطرابش را از بین ببرد.

می‌رسید. فکر می‌کنم بیست سال گذشته را به دفاع از خودم در برابر حملات زندگی گذرانده‌ام، بدون اینکه متوجه باشم هر کدام از این دفاع‌ها در واقع قطع یک عضو از من بوده. غم، محکم خودش را کوبید به جایی از بدنم، ولی گریه‌ام نگرفت.

بچه‌هایم را دوست دارم و از آنها مراقبت می‌کنم اما به عنوان موضوع صحبت، لوزالمعده را ترجیح می‌دهم.»

مثل این بود که در زمان‌های دور و دراز هر دو اهل یک سرزمین بوده‌اند اما دست روزگار از هم جدایشان کرده

مرگ والدین دید آدم به زندگی را تغییر می‌دهد.

چون همیشه در نظر من بودن در یک کشور خارجی مثل این بود که آدم دیگری باشی و آنجا ما می‌توانیم مثل یک نفر دیگر رفتار کنیم.

اینکه آدم تمام عشق و علاقه‌اش را متمرکز کند روی جسمش، روی ناخوش احوالی‌ها و خرابی‌هایش، مزایای زیادی دارد ولی خوب به مقدار قابل توجهی هم رنج و زحمت برای آدم به بار می‌آورد.

گذشت عمر ویژگی‌های فردی را از میان می‌برد و مرگ سرانجام تمام تفاوت‌ها را ناپدید می‌کند. با خودش فکر کرد جوری که بودیم، سرشار از محبت آدمیزادی، که هیچ وقت هیچ کداممان جرأت نکردیم نشانش دهیم، یا شاید هم بدهیم، تا جاییکه می‌دانم ما را به این نتیجه رسانده که نفرت بخشی از عشق است، شاید جاندارترین آن.

تنهایی، قطع عضوی است که دیده نمی‌شود، ولی ضربه‌ایست کاری. انگار چشم و گوش‌ات را از جا بکنند و اینطوری، جدا شده از تمام احساسات خارج از خودت، بدون کوچکترین نقطهٔ اتصالی به این دنیا و فقط با لامسه و حافظه، مجبورت کنند دنیایت را از نو بسازی، دنیایی را که باید در آن ساکن شوی و در تو ساکن شود.