بریده‌هایی از کتاب لطفا گوسفند نباشید!

از ارسطو پرسیدند: در زندگی دشوارترین کار چیست؟ ارسطو گفت: این‌که انسان خود را بشناسد. پرسیدند: آسان‌ترین کار چیست؟ ارسطو گفت: دیگری را نصیحت کند.

انسان آگاه، هرگز جهنم آگاهی را با بهشت ناآگاهی عوض نمی‌کند!

اگر یک هفته از آخرین مسواک زدن و کتابی که خوانده‌ای می‌گذرد، پس هرگز دهانت را باز نکن!

«شکسپیر» با تاسف از انسان سخن می‌راند: آه که انسان چه چیزهایی را در وجود خود پنهان می‌دارد تا ظاهری فرشته‌گونه به دیگران عرضه کند!

اعتمادبه‌نفس حقیقی به آن معنا نیست که هیچ نگرانی ندارید، اعتمادبه‌نفس واقعی یعنی، ایمان به خود علی‌رغم ترس‌های‌تان!

کسی که زندان انفرادی را ساخت، خوب می‌دانست که سخت‌ترین کار آدمی، روبه‌رو شدن با خویشتن خویش است!

انسان، موجودی است بین دو بی‌نهایت: - بی‌نهایت لجن! بی‌نهایت فرشته! - «دکتر علی شریعتی»

اگر در سر یک ملت، بذر دانش و آگاهی و اخلاق بکارید و آن‌ها را آبیاری کنید، حاصل‌خیز کنید و تربیت کنید. خواهید دید که دیگر نیازی به بریدن و به دار آویختن این سرهای نازنین نیست!

این تمام چیزی است که می‌توانستیم، نه تمام چیزی که می‌خواستیم!

«رهی معیری» از مادر چنین یاد می‌کند: مهربان مادر، چو شاخ گُل مرا در سرای آب و گِل پرورده است می‌فشانم خون دل در پای او کو مرا با خون دل پرورده است

«مهدی سهیلی» احساس رود را چنین می‌سراید: تو بینی رود را بر لب فغان‌هاست ندانی کاین فغان از هجر دریاست چو بر دریا رسد آرام گیرد چو عاشق کز نگارش کام گیرد ر

تمامِ ناتمامِ من، با تو تمام می‌شوم! درست مانند کودکی‌های دریا (رود)، وقتی به آغوش دریا می‌رسد!