کتاب مارک زاکربرگ به روایت خودش

هدف من داشتن یک شغل نیست، اینکه چیزهای فوق‌العاده‌ای را خلق کنم و کسی هم بالای سرم نباشد که بگوید چه‌کار باید بکنم و محدودهٔ زمانی هم برایش تعیین نشده باشد، همان نعمتی است که در زندگی دنبالش هستم. تصور می‌کنم در نهایت چیزی خواهم ساخت که پرسود باشد

اگر فکر می‌کنید همه چیز برای شروع باید بی‌عیب و نقص باشد، صد سال هم بگذرد، هرگز شروع نخواهید کرد.

من زمانم را صرفِ فکر کردن به نحوهٔ ساختن امور می‌کنم و نه چگونگی برون‌رفت از آنها (در صورت شکست). به نظر من کاری که ما انجام می‌دهیم بسیار، جذاب‌تر از کارهایی است که هر کس دیگری انجام می‌دهد. این کار واقعاً کار جالبی برای انجام دادن است. من آن‌قدرها وقتم را برای فکر کردن به یک استراتژی برای برون‌رفت (از شکست) صرف نمی‌کنم.

چیزی که جذاب باشد، برای مدت زمان طولانی دوام نخواهد آورد. اما هر چیز که مفید باشد، اگر همچنان به مفید بودنش ادامه دهد، به‌طور بالقوه در مدت زمان طولانی دوام خواهد داشت

بهترین راهِ پیش‌بینی آینده، خلقِ آن است.

پیشرفت کردن فقط نشستن و صحبت کردن دربارهٔ یک ایده نیست، بلکه پیشرفت با کسی است که می‌نشیند و نسخه‌ای از ایدهٔ خود را برنامه‌نویسی می‌کند که کار می‌کند، حتی اگر در آن لحظه بهترین نسخه هم نباشد.

فکر می‌کنم مردم بیشتر به رقبایشان فکر می‌کنند، تا به نحوهٔ اجرای کارشان. اما در نظر من، اجرای یک کار خوب، تاکنون بزرگ‌ترین متغیر در دستاوردهای ما بوده است.

یکی از ویژگی‌هایی که شما را تبدیل به کارآفرین یا مدیرعامل نمونه می‌کند، این است که نسبت به کاری که می‌خواهید انجام دهید حسی قوی داشته باشید. زیرا در طول این مسیر مسائل زیادی پیش می‌آید که اگر دربارهٔ کاری که می‌خواهید انجام دهید کاملاً شفاف نباشید، توجهتان را از مسیر اصلی منحرف می‌کند

بزرگ‌ترین ریسک این است که هیچ‌وقت ریسک نکنید. در جهانی که به معنای واقعی با سرعت در حال تغییر است، تنها راه‌بردی که یقیناً به شکست منتهی خواهد شد، ریسک نکردن است.

تجربه به من می‌گوید افراد معمولاً تصمیم‌گیری‌های مهم را بیش از حدِ لازم به تأخیر می‌اندازند. زیرا دربارهٔ آثار نامطلوب احتمالی آن نگرانند. این افراد می‌گویند: خُب، این کار در کوتاه‌مدت آسیب‌زاست، ولی در بلندمدت کمک‌کننده است. تجربهٔ من این است که آن بلندمدت همیشه زودتر از آنچه فکرش را بکنید، از راه می‌رسد.