کتاب جمهوری نامیبیا

مهم‌ترین مواد در بخش معدنی نامبیا الماس، اورانیوم، طلا، نقره، و فلزات پایه هستند.

جنایتکار آلمانی، در فرمان سرکوب مردم خطاب به نیروهایش نوشت: سیاست من در گذشته و امروز هم اعمال زور توام با ایجاد وحشت مطلق و حتی بی رحمی است. من قبایل محلی با ریختن آبشارهای خون و صرف پول نابود خواهم کرد. تنها پس از چنین پاکسازی که چیز جدیدی ظهور کرده و دوام خواهد داشت.

سرهای بریده قربانیان برای انجام تحقیقات نژادی به آلمان فرستاده شد.

نامیبیا خشک ترین کشور در میان کشورهای زیر صحرای آفریقا بشمار می رود و تنها دو درصد از اراضی این کشور نزولات جوی کافی برای کشت و زرع دریافت می کنند.

در سال ۲۰۰۴ میلادی، دولت آلمان رسماً از نامیبیا به خاطر کشتار قبیله هررو توسط نیروهای آلمانی طی سالهای ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۸، عذرخواهی کرد.

بعضی از مشهورترین این پدیده‌ها عبارت‌اند از: بلندترین تپه‌های ماسه‌ای دنیا در Sossusvlei، درخت‌های فسیل‌شده و صخره‌هایی به شکل ارگ کلیسا در Damaraland، درهٔ Fish River با ابعادی دو برابر گراند کنیون، زمین بازی غول‌ها و سنگ‌های حکاکی شده باستانی در Twyfelfontein، درهٔ Sesriem، غار Arhem.

 از دیگر جاذبه‌های طبیعی پرطرفدار نامیبیا، می‌توان به جنگل درخت Quiver اشاره کرد که یک از گنجینه‌های ملی این کشور است

از بزرگترین کشور تولید کننده روی دنیا از بزرگترین کشورهای صادر کننده الماس دنیا

نامیبیا پنجمین تولید کننده اورانیوم جهان است. گفته می شود در صورت آغاز استخراج اورانیوم از معدن هوساب، نامیبیا به دومین تولید کننده اورانیوم جهان تبدیل خواهد شد و ارزش ارزی اورانیوم در صادرات نامیبیا از الماس پیشی خواهد گرفت.

دین ۸۰ تا ۹۰ درصد مردم این کشور مسیحیت است و بقیه پیرو ادیان بومی هستند. از میان مسیحیان نامیبیا، دست‌کم ۵۰ درصد لوتری هستند. کلیسای کاتولیک، متدیسم، انگلیکان، و کلیسای اصلاحی هلندی نیز پیروانی در نامیبیا دارند. زبان انگلیسی زبان رسمی نامیبیا است، زبان‌های آفریکانس، آلمانی و بانتو نیز رایج است

از دیدگاه اقلیمی، این کشور دارای آب و هوایی خشک و گرمسیری می‌باشد، نامیبیا میان بیابان کالاهاری در شرق و بیابان نامیب در غرب واقع شده و کم‌باران‌ترین کشور در آفریقای سیاه به‌شمار می‌آید. بیابان نامیب در امتداد ساحل اقیانوس اطلس کشیده شده‌است و بر اثر جریان‌های آب سرد اقیانوسی ایجاد شده‌است.

نخستین نیروهای نظامی آلمان در سال ۱۸۸۹ میلادی به این مستعمره اعزام شدند. سربازان آلمانی بدون هیچ واهمه ای به زنان تجاوز کرده، اهالی را شکنجه و به قتل می رساندند. در نهایت اقوام هِرِرو و ناما که همه چیز خود را از دست داده و علاوه بر زورگویی آلمان ها دچار گرسنگی هم شده بودند دست به شورش زدند. در ژوئن سال ۱۹۰۴ یک ژنرال بیرحم آلمانی به نام لوتار فون تروتا به همراه هزاران سرباز وارد مستعمره شد. ژنرال لوتار فون تروتا اعتقادی به مذاکره و دلجویی از اقوام محلی نداشت و کشتار را به عنوان راه حل نهایی می

دیوید فردریک، رئیس ۸۴ سالهٔ قبیلهٔ ناما، که در شهر کویری کوچکی در فاصلهٔ سه ساعتی با جزیرهٔ شارک زندگی می‌کند، می‌گوید مذاکره‌کنندگان آلمانی باید به خانهٔ او بروند تا حرف‌های اعضای خانواده و مردم او را دربارهٔ نسل‌کشی بشنوند. او می‌گوید: «مردم ناما، نسل به نسل، داستان این جریان را نقل کرده‌اند و این داستانی است که آن‌ها باید بشنوند.»