او بیشتر فصول کتاب را طرح راهبُردهایی میداند برای گفتن به کودکان و بزرگسالان ناتوان، امّا بر مشارکت فعّالشان در این فرایند تأکید دارد و معتقد است که رشد بالقوّهٔ کودکان و بزرگسالانی که درگیر قصّهگوییاند باعث تحوّل در یادگیری و رشد عاطفی و اجتماعی (آنچه بهاصطلاح درمانی یا رابطهای گفته میشود)، شناختی و زبانشناختی (آموزشی)، خلاقانه (اجزای هنری)، مشارکت اجتماعی، فراغت/سرگرمی، و سرانجام آزادیخواهانه و سیاسی، که بُعدی اصلی است، میشود.