کتاب قدیس، رئیس و موج سوار

جاودانگی یعنی زیستن در قلب کسانی که در این دنیا به جا می‌گذاریم. ــ توماس کمپل

‘عشق واقعی از جایی شروع می‌شود که در انتظار دریافت چیزی در ازای عشق ورزیدن نباشی.’

«فقط ذهن محدود بشره که یه چیزی رو درست یا غلط می‌کنه. اتفاق‌های زندگی ما به‌لحاظ طبیعی نه غلطن نه درست، نه بدن نه خوب. اون‌ها فقط اتفاقن؛ اما تمایل بشر اینه که همه‌چیز رو تحت‌کنترل دربیاره، واسه همین فوراً رو اتفاق‌ها برچسب می‌زنیم.»

ما دنیا رو اون‌طوری که هست نمی‌بینیم، بلکه اون‌طوری که خودمون هستیم، دنیا رو می‌بینیم.»

هرقدر دست از نگرانی دربارهٔ اینکه زندگی‌ت رو چطور پیش ببری برداری، زندگی‌ت توی مسیر درست‌تر پیش می‌ره.

فکر می‌کنم که ترفند اصلی توی زندگی اینه که درکمون از گذشته رو به بصیرتی برای آینده تبدیل کنیم تا چشم باطنمون رو باز کنه

گفتم: «تو مثل بیشتر مردم فکر نمی‌کنی.» کال با فروتنی پاسخ داد: «می‌دونم. به‌خاطر اینکه من بیشتر از اغلب مردم می‌بینم. البته نه به‌خاطر اینکه از کسی بهترم، فقط چون از بهترین‌ها آموزش گرفته‌ام.» «منظورت از این حرف چیه؟» «خب، این سؤالت من رو به یاد یکی از گفته‌های اسحاق نیوتن، پدر فیزیک کلاسیک، می‌ندازه که گفته: ‘اگر نگاهم دورتر از بقیه پرواز کرده است به‌خاطر این است که روی شانهٔ غول‌ها ایستاده‌ام.’ می‌بینی، من هم این سعادت رو داشته‌ام که توی زندگی از راهنمایی‌های شگفت‌انگیزی برخوردار بشم. خردی که با تو سهیم می‌شم متعلق به من نیست.»

تنها شیاطین موجود در جهان، در قلب خودِ ما هستند. همان‌جاست که میدان نبرد ماست. ــ مهاتما گاندی

ناگهان مرد حین دیدن صحنه‌های مختلف زندگی‌اش، متوجه چیز حیرت‌آوری می‌شود؛ در سخت‌ترین و دردآورترین دوره‌های زندگی‌اش تنها ردپای خودش در ساحل دیده می‌شود. بنابراین آن مرد نزد خدا می‌رود و اعتراض می‌کند که چرا خدا در سخت‌ترین برهه‌های زندگی‌اش او را تنها گذاشته است. خدا با محبت برای او توضیح می‌دهد که در این دوران سخت، او مرد را در آغوش خودش حمل کرده است

«بذار یه نصیحت بهت بکنم که به کارت بیاد، جک. یکی از اولین کارهایی که می‌تونی انجام بدی تا به قلبت وصل بشی اینه که شوقی رو که توی درونت از بین رفته، دوباره به یاد بیاری. کارهایی رو انجام بده که قبلاً، قلبت رو مملو از شادی می‌کرد. همون کارهایی که کودک مشتاق درونت از تو می‌خواد و باعث می‌شه از شدت خنده دل‌درد بگیری. کارهایی رو که تو رو به جنب‌وجوش درمی‌آره و اشک به چشمت می‌آره، دوباره کشف کن. هرجایی که اشک شوق به چشمت می‌آد، همون جاییه که جهان می‌خواد اونجا باشی.»

«مطلب هوشمندانه‌ای بود، جک. وقتی با سرزنش دیگران از پذیرش مسئولیت زندگی خودت طفره می‌ری، نیروی خودت رو به همون افراد واگذار می‌کنی.

اما ترس رو حس کن و بعد کارت رو انجام بده. کنار ترس‌هات بایست و بذار از وجودت خارج بشن. عاقبت از تو گذر می‌کنن. کلید واقعی ماجرا اینه: برای اینکه زندگی‌ت عالی باشه، ایمانت باید بزرگ‌تر از ترس‌هات باشه. فقط وقتی واقعاً ایمان داشته باشی، جهان جای دوستانه‌ای می‌شه و بزرگ‌تر از ترس‌هایی که تو رو محدود می‌کنن.

اما موفقیت واقعاً چیه؟ از نظر من، موفقیت یعنی زندگی‌ت رو بر اساس حقیقت خودت و بسته به دلخواه خودت زندگی کنی. موفقیت یعنی پیروی از ارزش‌هایی که صرف‌نظر از فشارهای اجتماعی، از درون خودت سرچشمه می‌گیرن. موفقیت یعنی زندگی‌ت رو توی روند آفرینش و شناخت اون چیزهایی که برای تو مهمن ــ و نه اون چیزهایی که برای دیگران مهمن ــ سپری کنی. بزرگان معنوی اعصار گذشته هم این‌طوری زندگی کردن. توصیهٔ من به تو هم همینه. توی این مورد به من اعتماد کن. این نکته رو اگه توی تمام روزهای باقی‌موندهٔ زندگی‌ت به کار ببری، به‌تنهایی باعث می‌شه که زندگی‌ت فوق‌العاده بشه.»

چیزی که می‌خوام بگم اینه که خودت رو وقف خودشناسی دائمی کنی. تا جایی که من می‌دونم، این تنها روشیه که می‌تونی باهاش تموم نور درونی‌ت رو از نو پیدا کنی. اریک فروم می‌گه: ‘وظیفهٔ هر انسانی در زندگی، متولد ساختنِ خویشتن است و تبدیل شدن به چیزی که می‌تواند باشد.

‫تنها شیاطین موجود در جهان، در قلب خودِ ما هستند. همان‌جاست که میدان نبرد ماست.

هرقدر که برای این جهان مفید و سودمند باشید، به همان اندازه در زندگی‌تان خوشبخت خواهید بود.

‘کتاب‌ها را دوست خود کنید. بگذارید که مجلدها و قفسه‌های کتاب، باغ‌ها و سبزه‌زارهای پرثمر شما باشند

مرگ، بزرگ‌ترین ضایعهٔ زندگی نیست. بزرگ‌ترین ضایعه این است که در زمان حیاتمان چیزی درونمان بمیرد. ‫ ــ نورمن کازینز

در این لحظه، پدر مایک کاری کرد که مرا اول مبهوت و بعد مجذوب کرد. او بین نیمکت‌های خالی تالار اصلی کلیسا دوید و به داخل اتاق کوچکی رفت و از نظر پنهان شد. بعد، آهنگ معروف فرانک سیناترا به نام راه من در تالار طنین‌انداز شد و پدر مایک چشمانش را بست و با شادی شروع کرد به رقصیدن. من که نمی‌فهمیدم چه اتفاقی دارد می‌افتد، فقط به آن مرد خیره شدم. بعد از اتمام آهنگ، پدر مایک چشمانش را باز کرد و گفت: «قبلاً از رقصیدن می‌ترسیدم، اما حالا عاشقشم! رقص بهم کمک می‌کنه که قلبم رو باز نگه دارم. کاری که من الان کردم ریسک بود، جک. من خیلی از رقصیدن جلوی بقیه می‌ترسیدم، پس حالا دارم سعی می‌کنم با ترس‌هام روبه‌رو بشم و دیوهای درونم رو بیرون کنم.»

درهای مسیر موفقیت رو به درون ما باز می‌شن، نه رو به بیرون.

شاید عشق، روندی باشد که با آن، تو را به‌آرامی به‌سمت خودت رهنمون می‌شوم؛ نه به‌سمت کسی که می‌خواهم باشی، بلکه به‌سمت کسی که هستی. ــ آنتوان دو سنت اگزوپری

لطفاً اجازه نده بدبینی و تردید درونی که در این لحظه ممکن است در ذهنت به پا شده باشد، بر تو غلبه کند. این موجود خیالی درونی همیشه وقتی فرصتی برای رشد در مقابل فرد قرار می‌گیرد، به حرف درمی‌آید. این موجود، تو نیستی.

بزرگ‌ترین شانس‌های ما، دقیقاً در آن روی سکهٔ بزرگ‌ترین ترس‌های ما هستند.

رفتن به دل اون تاریکی درونی که ما رو کوچک نگه می‌داره، قدرت درونی بسیار زیادی می‌خواد.

فقط وقتی واقعاً ایمان داشته باشی، جهان جای دوستانه‌ای می‌شه و بزرگ‌تر از ترس‌هایی که تو رو محدود می‌کنن.

باورهای دست‌وپاگیر، بار عاطفی و فرضیات غلطی که ما رو کوچک نگه می‌دارن، در عمق تاریک وجودمون پنهون شده‌ان. ما حتی از وجودشون خبر نداریم و نمی‌دونیم که دارن زندگی‌مون رو اداره می‌کنن و رؤیاهامون رو به نابودی می‌کشونن. ما کم‌کم فکر می‌کنیم که از خیلی جهات کاملیم. ما فریب تبلیغات ذهنی خودمون رو می‌خوریم تا مجبور نباشیم با ضعف‌هامون روبه‌رو بشیم و تلاش کنیم که اون‌ها رو به قوّت تبدیل کنیم. رفتن به دل اون تاریکی درونی که ما رو کوچک نگه می‌داره، قدرت درونی بسیار زیادی می‌خواد. نگاه انداختن به روش زندگی‌مون و اصلاح اون و برگشتن به مسیر درست زندگی، نیروی زیادی لازم داره