کتاب روح گریان من

«این‌جا یه کشور دموکراتیکه. ما آزادی بیان داریم. انتقاد از دولت این‌جا جرم نیست.»

تنها چیزی را می‌خواستم که تمام عمر از من دریغ کرده بودند؛ داشتن یک زندگی معمولی.

حالا که به گذشته نگاه می‌کنم حسی جز نفرت عمیق از دولت کره شمالی در خود نمی‌بینم. ما به عنوان یک فرد هیچ ارزشی برای آن‌ها نداشتیم. تمام احساسات انسانی ما قربانی مفاهیمی انتزاعی مثل «سوسیالیسم»، «حزب» و «نفع جمعی» شده بود. دلیل این‌که همدیگر را «رفیق» صدا می‌کردیم مگر جز این بود که مارکسیست‌لنینیست‌های اولیه این لفظ را برای نفی هر گونه صمیمیت به کار می‌بردند؟