کتاب بینهایت (جلد سوم)

راستی، اگر زندگی انسان جز این نمی‌بود که پیوسته زحمت بکشد و با مشکلات طبیعی و اجتماعی، دست و پنجه نرم کند تا لحظاتی را با شادی و لذّت بگذراند و آنگاه از فرط خستگی به خواب رود تا هنگامی که بدنش آمادگی فعالیت جدید را پیدا کند و مجدداً «روز از نو، روزی از نو» همی تلاش کند تا مثلاً لقمه نانی بدست آورد و لحظه‌ای از خوردن آن، لذّت ببرد و دیگر هیچ! چنین تسلسل زیان بار و ملال آوری را عقل نمی‌پسندید و به گزینش آن، فتوی نمی‌داد. مَثَل چنین حیاتی در بهترین شکل آن این است که راننده‌ای تلاش کند اتومبیل خود را به پمپ بنزین برساند و ظرف بنزینش را پر کند آنگاه با مصرف کردن بنزین موجود، اتومبیل خود را به پمپ بنزین دیگری برساند و این سیر را همچنان ادامه دهد تا هنگامی که اتومبیلش فرسوده شود و از کار بیفتد یا در اثر برخورد با مانع دیگری متلاشی شود!

دنیا لهو (سرگرمی) و لعب (بازی) است. لهو و سرگرمی یعنی چیزی که انسان را به خود مشغول می‌کند و از هدف اصلی باز می‌دارد و لعب و بازی یعنی رفتارهای بی‌فایده و بدون غرض عاقلانه؛ زندگی دنیا از منظر قرآن کریم اسباب لهو است و انسان را به خود مشغول کرده و از هدف اصلی که آخرت است دور می‌کند و کارهایی که مردم برای آبادانی دنیای خود می‌کنند به‌سان لعب و بازی است که غرضی عاقلانه برای آن متصور نیست؛ (وَ مَا الْحَیاةُ الدُّنْیا إِلَّا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ)(الأنعام ۶: ۳۲).