بریده‌هایی از کتاب سهل گرایی

«زندگی‌ای که صرف اشتباه‌کردن شود نه‌تنها شرافتمندانه‌تر، بلکه مفیدتر از زندگی‌ای است که صرف کاری‌نکردن شده است.»

به‌جای این‌که بابت اشتباه‌های کوچک خودتان را تحقیر کنید، بابت این‌که دیگر چنین اشتباهی را تکرار نخواهید کرد به خودتان افتخار کنید.

هیچ استادی بی‌اشتباه استاد نمی‌شود. و هیچ یادگرفتنی بدون داشتن «جرئت مزخرف‌بودن» امکان‌پذیر نیست.

به‌جای این‌که بابت اشتباه‌های کوچک خودتان را تحقیر کنید، بابت این‌که دیگر چنین اشتباهی را تکرار نخواهید کرد به خودتان افتخار کنید

برای موفق‌شدن در یک کار باید اول انجامش دهید.

جورج الیوت «اگر زندگی را برای هم آسان‌تر نمی‌کنیم پس برای چه زندگی می‌کنیم؟».

وقتی پریشان و سرگشته هستیم، علت این نیست که شرایط ذاتاً طاقت‌فرساست. شاید دلیلش این است که چیزی را در سرمان بسیار پیچیده می‌کنیم.

داشتم به دلایلی درست، کارهای درستی انجام می‌دادم ولی روشم غلط بود.

گوش‌دادن سخت نیست، جلوگیری از به‌بیراهه‌رفتن ذهن است که خیلی مشکل است. در لحظه حضورداشتن سخت نیست، بلکه دائم فکرنکردن به گذشته و آینده سخت است.

وقتی یکی از معدود کسانی هستید که یک تخصص خاص را دارند، برتری فوق‌العاده‌ای نسبت به دیگران خواهید داشت.

اگر در ابتدا اولویت‌تان مهم‌ترین چیزها باشد، در زندگی‌تان نه‌تنها برای مهم‌ترین چیزها، بلکه برای چیزهای دیگر فضاهایی ایجاد می‌شود.

در زندگی هر بلایی که به سرتان بیاید، هر سختی‌ای که در زندگی داشته باشید، هر دردی که بکشید، هرقدر هم که مهم و بزرگ باشند در مقایسه با قدرتی که در انتخاب واکنش‌تان دارید، هیچ هستند

وقتی از دیگران تشکر می‌کنیم، شادی را در صورت‌شان می‌بینیم. باری از روی دوش‌شان برداشته می‌شود و خوشرو می‌شوند. نتیجه‌اش چرخه‌ای مثبت است.

سعی نکنید از همان اول همهٔ کارها را درست انجام دهید. درعوض با آغوش باز مزخرف‌بودن کارتان را بپذیرید

از نظر یکی از رهبرانی که با او کار کرده‌ام دویدن روی تردمیل به‌صورت روزانه، عادتی ضروری است. ولی بازهم او در این مورد همیشه باثبات نبود تا این‌که آن را با فعالیتی لذت‌بخش و روزانه همراه کرد که هرگز از آن نمی‌گذشت: گوش‌دادن به پادکست دلخواهش. حالا فقط در صورت دویدن یا راه‌رفتن روی تردمیل به آن پادکست گوش می‌دهد و بعد از اتمام ورزش، به خودش پاداش نمی‌دهد، بلکه حین انجام این کار به خودش پاداش می‌دهد. از وقتی که این عادت ضروری را لذت‌بخش کرده، دریافته که انجام همیشگی آن آسان شده است.

وقتی لذت را وارد کارهای روزانه‌مان کنیم، دیگر به امید روزی نامعلوم در آینده نیستیم که در آن به شادی برسیم. آن روز همیشه همین امروز است. اگر ذرات کوچک شگفتی را به وظایف کسل‌کنندهٔ روزمره بیفزاییم، دیگر منتظر زمانی نیستیم که بتوانیم بالاخره به خودمان اجازه دهیم که استراحت کنیم. آن زمان همیشه الان است. وقتی لذت و خنده، بیشتر لحظات‌مان را روشن می‌کنند، بیشتر به سمت حالت سهولت طبیعی و سرزنده‌مان کشیده می‌شویم.

نویسندهٔ ایرلندی، جورج برنارد شاو، می‌گوید: «زندگی‌ای که صرف اشتباه‌کردن شود نه‌تنها شرافتمندانه‌تر، بلکه مفیدتر از زندگی‌ای است که صرف کاری‌نکردن شده است.»

زیادی تلاش‌کردن برای خونسردبودن، استراحت‌کردن و احساس خوب‌داشتن، تمام این اهداف را سخت‌تر می‌کند. مشکل تلاش زیاد همین است.

هیچ استادی بی‌اشتباه استاد نمی‌شود. و هیچ یادگرفتنی بدون داشتن «جرئت مزخرف‌بودن» امکان‌پذیر نیست.

فراموش نکنید: وقتی روی نداشته‌های‌تان تمرکز کنید، داشته‌های‌تان را هم از دست می‌دهید. وقتی روی داشته‌های‌تان تمرکز کنید، نداشته‌های‌تان را به دست می‌آورید.

با تلفیق لذت‌بخش‌ترین کارها با ضروری‌ترین کارها، قدرت ایجاد می‌شود.

وقتی ذهن‌تان هم شلوغ و پر از فرضیات، احساسات منفی و الگوهای فکری مسموم است، به انرژیِ فکریِ کمتری دسترسی دارید تا ضروری‌ترین کارها را انجام دهید.

بیشتر خوابیدن شاید بزرگ‌ترین هدیه‌ای باشد که می‌توانیم به جسم و ذهن‌مان بدهیم و حتی به این ترتیب، بهترین نتیجه را هم خواهیم گرفت.

در زندگی هر بلایی که به سرتان بیاید، هر سختی‌ای که در زندگی داشته باشید، هر دردی که بکشید، هرقدر هم که مهم و بزرگ باشند در مقایسه با قدرتی که در انتخاب واکنش‌تان دارید، هیچ هستند.

این‌که به خودمان اجازهٔ شکست‌خوردن بدهیم به شجاعت نیاز دارد. ترسناک است. باعث می‌شود آسیب‌پذیر باشیم. هرچه شکست بزرگ‌تر باشد، شجاعت بیشتری لازم است. پس با توجه به این‌که ذخیرهٔ شجاعت همه‌مان محدود است باید راه‌هایی پیدا کنیم تا بتوانیم با ارزان‌ترین هزینه شکست بخوریم و از آن بیاموزیم.

«خواب شبانهٔ کمتر از شش ساعت. به نقص عملکرد شناختی منجر می‌شود، حتی اگر احساس کنیم خودمان را با آن وفق داده‌ایم.»

حواس‌پرتی‌هایی که مانع می‌شوند تا در لحظهٔ حال حضور داشته باشیم، می‌توانند مانند آب‌مروارید برای ذهن‌مان باشند: توجه به موضوعات را سخت‌تر می‌کنند. و هرچه درمان آن‌ها بیشتر طول بکشد، ما را ضعیف‌تر می‌کنند.

کارل یاکوبی، ریاضی‌دان آلمانی قرن نوزدهم.، شهرهٔ عام بود که می‌تواند پاسخ مسائل سخت و لاینحل را بیابد. او یاد گرفته بود برای این‌که مسئله‌ای به ساده‌ترین شکل ممکن حل شود «آدم باید معکوس کند، همیشه معکوس.» معکوس‌کردن یعنی وارونه‌کردن یک فرضیه یا رویکرد، به عقب‌رفتن و طرح این پرسش که «اگه عکس قضیه درست باشه چی؟» معکوس‌کردن به شما کمک می‌کند تا به درکی برسید که از آن غافل بودید زیرا تنها از یک منظر دارید به مشکل نگاه می‌کنید. معکوس‌کردن می‌تواند اشتباهات فکری‌مان را پررنگ کند. می‌تواند ذهن‌مان را رو به روش‌های جدید انجام کارها باز کند.

وقتی روی نداشته‌های‌تان تمرکز کنید، داشته‌های‌تان را هم از دست می‌دهید. وقتی روی داشته‌های‌تان تمرکز کنید، نداشته‌های‌تان را به دست می‌آورید.

تمرکز روی چیزی که از آن سپاسگزار هستید، تأثیری سریع دارد. فوراً شما را از حالت فقدان (یعنی افسوس‌ها، نگرانی‌ها در مورد آینده و حس عقب‌افتادن) خارج می‌کند و در حالت دارایی قرار می‌دهد (یعنی چیزی که دارد خوب پیش می‌رود، پیشرفت‌هایی که دارید، ظرفیت‌های موجود در این لحظه و...). و شما را به یاد همهٔ منابع، دارایی‌ها و مهارت‌هایی می‌اندازد که در خدمت دارید. سپس می‌توانید از آن‌ها استفاده کنید تا کاری را که بیش از همه‌چیز برای‌تان اهمیت دارد، راحت‌تر انجام دهید.