کتاب هیس

با چشم‌های باز مردن یک جور انتقام گرفتن از زنده‌هاست چون هرکه به آن چشم‌ها نگاه کند حداقل تا مدتی دیگر نمی‌تواند فراموشش کند.

احتیاج آدم را کور می‌کند

«یک مأمور خوب همیشه سرِ کار است.»

آدم شکست خورده اگر نتواند پا شود، برای این که شکستنش را فراموش کند حتما بلایی سر خودش می‌آورد.

آدم روی رفاقت سنگ، درخت، آسمان و... بهتر می‌تواند حساب کند تا روی رفاقت آدم‌ها

هر کس توی تنهایی، یک دنیایی دارد سوای از بقیه. یک حالتی است اصلاً. انگار از تنهایی آدم دیوانه می‌شود و تا یک نفر را می‌بیند باز عقل به سراغش می‌آید.

دوست داشتن یک زن یک چیز است و شانه‌کردن موهای بلندش تا صبج یک چیز دیگر.

«آدم باید حتما زن بگیرد برود پی عشق؟ همین‌طوری خود آدم نمی‌تواند عشق کند یعنی؟ نمی‌دانم چه حسابی است امروز به پست هرکی می‌خوریم نسخه زن می‌پیچد برایمان.»

با همه رقم خونی می‌شود آدم کنار بیاید غیر از خون یک بی‌گناه، مخصوصا اگر وظیفه به کمکت نیاید و دسته‌های اسکناس تو جیب‌هایت سنگینی کند.

بهترین چیزِ بزرگ شدن این است که آدم خیلی دیر دیگر از چیزی خوشحال می‌شود.