بریده‌هایی از کتاب بهترین قصه گو برنده است

اگر هیچ کاری نکنید و فقط بنشینید به قصه‌های غم‌انگیز گوش کنید، احتمالاً غرق در غصه و ناامیدی می‌شوید. صف آدم‌هایی که منتظرند قصه‌های بد برایتان بگویند خیلی طولانی‌تر از صف آن‌هایی است که منتظرند برایتان چیزهای خوب تعریف کنند.

تمام انسان‌ها نیازمند توجه دیگر انسان‌ها هستند طوری که باعث شود حس کنند آدم‌های مهم، خواستنی، قدرتمند و سرزنده هستند.

قصه‌گوهای بزرگ شنونده‌های دقیق قصه‌ها هستند.

بیشتر آدم‌ها می‌دانند قصه چیست تا لحظه‌ای که برای قصه نوشتن قلم به دست بگیرند.

آدم‌ها در اقیانوسی از اطلاعات و داده‌های پراکنده شناورند که آن‌ها را غرق در گزینه‌های متعدد می‌کند.

همان‌طور که باغبان به یک درخت میوهٔ جدید رسیدگی می‌کند، باید یک قصهٔ جدید را هم تر و خشک کرد. درخت به وقتش نیازهای خاص خودش را دارد و اول از همه نیازمند آب و نور است. درخت را نباید زود هرس کرد. هرس کردن درخت قبل از این‌که فرصت رشد داشته باشد، نابودش می‌کند. اگر آن را طولانی‌مدت در تاریکی رها کنید از بین می‌رود. آبِ بیش از حد هم آن را می‌کشد. قصه‌ها هم همین‌طورند. آن‌ها درخت‌های کوچکی هستند که اول نیاز به آب و نور دارند. نقد زودهنگامِ یک قصه فقط روحیهٔ گوینده را ضعیف می‌کند و موضوع قصه را هم از اعتبار می‌اندازد.

اعتمادبه‌نفس بیش از حد (که به آن تکبر و خودبینی هم می‌گویند)، نقطهٔ مقابل کنجکاوی است و قصه‌گو را به آدمی تبدیل می‌کند که دائم پند و اندرز می‌دهد و کسل‌کننده و بی‌ملاحظه است.

مردم بیش از این‌ها از شما انتظار دارند. آن‌ها می‌خواهند حضور شما را در پیغامی که می‌فرستید حس کنند، می‌خواهند اثری از انسانیت حس کنند که ثابت کند این «شما» یید که این پیغام را برایشان می‌فرستید. فقدان حضور انسانی در این دنیای پیشرفته و غرق در تکنولوژی باعث شده آدم‌ها تشنهٔ توجه باشند. قصه‌ها کمک می‌کنند آدم‌ها حس کنند به آن‌ها اعتنا شده و کسی با آن‌ها ارتباط برقرار کرده و در نتیجه آن‌قدرها تنها نیستند. قصه‌های شما به آن‌ها کمک می‌کند بیشتر حس کنند زنده‌اند، چون بهشان ثابت می‌کند یک جایی یک انسان زندهٔ دیگری هست که دارد برایشان آن پیغام را می‌فرستد.

جزئیات به شما کمک می‌کنند قصه را با تمام وجود دوباره تجربه کنید. وقتی «واقعیت» یک قصه آشکارا تخیل شما را برمی‌انگیزد، دیگران هم کم‌کم آن واقعیت را حس می‌کنند.

«بیرون» آدم‌ها همیشه متفاوت است. ولی «درون» ما عناصر مشترکی وجود دارد که می‌توانند از اختلافات سطحی عبور کنند و به لایه‌ای عمیق‌تر وصل شوند، لایه‌ای که افسانه یا به قول یونگ «ناخودآگاه جمعی» در آن جواب می‌دهد.

وقتی با قصه گفتن احساسات افراد را برمی‌انگیزید، احساسات‌شان را به مسیر خاصی هدایت می‌کنید. قصه‌ها در سطح اجتماعی همان‌قدر اثر دارند که «توجه» در مغز ما اثر می‌گذارد

معنا از حقایق قدرتمندتر است.

خیلی از مردم پیش خودشان می‌گویند «من قصه‌گوی خوبی نیستم.» این حرف درست نیست. اگر نفس می‌کشید پس قصه‌گو هم هستید. نه تنها قصه‌گو هستید بلکه قصه‌گوی بااستعدادی هم هستید.

وقتی قصه‌های جدیدی می‌گویید زاویهٔ دید جدیدی به مردم می‌دهید؛ این یعنی این‌که شما معنا، رفتارها و در نتیجه آینده را تغییر می‌دهید.

من به کسی که به وسوسه‌اش اقرار می‌کند بیشتر اعتماد دارم تا کسی که با تکبر ادعا می‌کند همیشه درست‌کار است.

قصه تجربه‌ای است که در ذهن بازسازی می‌شود و به اندازه‌ای با احساس و جزئیات روایت می‌شود که شنونده در تصورات خودش آن را به عنوان چیزی واقعی تجربه می‌کند.

بیشتر آدم‌ها می‌دانند قصه چیست تا لحظه‌ای که برای قصه نوشتن قلم به دست بگیرند.

مردم بیش از این‌ها از شما انتظار دارند. آن‌ها می‌خواهند حضور شما را در پیغامی که می‌فرستید حس کنند، می‌خواهند اثری از انسانیت حس کنند که ثابت کند این «شما» یید که این پیغام را برایشان می‌فرستید. فقدان حضور انسانی در این دنیای پیشرفته و غرق در تکنولوژی باعث شده آدم‌ها تشنهٔ توجه باشند.

ارتباط همیشه ابزاری برای رسیدن به هدفی است که می‌شود آن را در یک جملهٔ ساده خلاصه کرد: برآوردن نیازهای انسانی یعنی نیازهای خودتان، آن‌ها و ما.

ما تمایل داریم جاهای خالی را با قصه‌های هشداردهنده پر کنیم. به این مورد فکر کنید. رئیس‌تان می‌گوید «تا پنج دقیقهٔ دیگر توی دفترم باش.» شما یک قصهٔ خوب سر هم می‌کنید «شرط می‌بندم قرار است ترفیع بگیرم!» یا پیش خودتان می‌گویید «اوه، نه! یعنی چه اتفاقی افتاده؟»

«من به این نتیجه رسیده‌ام که در دادگاهِ قانون، بهترین قصه‌گو برنده است.»

همه‌چیزدان‌ها قصه‌گوهای خوبی از آب در نمی‌آیند. این‌ها همان کسانی‌اند که کتاب‌های «چگونه بر دیگران تأثیر بگذاریم تا هر کاری برایمان بکنند» را می‌خرند. آن‌ها واقعاً فکر می‌کنند لیاقتش را دارند که چنین تأثیری بر دیگران بگذارند.

تنها راهِ قصه‌گو شدن این است که ابهام و عیب و نقص تجربه‌های انسانی را بپذیرید.

برای گفتن قصه‌های برنده، در واقع فقط کافی است قصه‌هایی پیدا کنید که: ۱. پیام شما را منتقل کنند. ۲. از گفتن‌شان لذت ببرید. ۳. راجع به موقعیت‌های واقعی زندگی باشند.

کسی که از سرِ خودآگاهی و صداقت علناً به تمایل دروغ‌گویی‌اش اقرار می‌کند، قابل اعتمادتر است.

قصه‌ها در سطح اجتماعی همان‌قدر اثر دارند که «توجه» در مغز ما اثر می‌گذارد.

«توجه» لازمهٔ تأثیرگذاری بر دیگران است؛ چون این توجه است که تفسیرها را شکل می‌دهد.

اگر فکر می‌کنید «هیچ قصه‌ای برای گفتن ندارم» در واقع خودتان و آدم‌های اطراف‌تان را دست کم می‌گیرید. برای پیدا کردن قصه گوش‌تان را تیز کنید. اطراف‌تان پر از قصه است

قصه‌گویی کمک می‌کند افراد از جهات مختلف به موضوع نگاه کنند و در نتیجه بتوانند برداشتی را که از «واقعیات» شما دارند از نو تفسیر کنند یا شکل بدهند.

ز این قالب استفاده کنید تا بفهمید چه چیزی به دردبخور است: «چیزی که از قصه‌تان دربارهٔ شما می‌فهمم این است که...» «چیزی که دربارهٔ قصه‌تان دوست دارم این است که...» «چیزی که با کمک قصه‌تان به یاد می‌آورم این است که...» «تأثیری که قصه‌تان در این موقعیت خاص دارد (موقعیت را توصیف کنید) این است که...» شاید این‌که فقط درخواست بازخورد مثبت کنید بزدلانه به نظر برسد، ولی بعد از مدتی می‌بینید که در واقع محافظت از فرآیند خلاقه‌تان شجاعت بیشتری می‌خواهد و این شجاعت را می‌توانید در موقعیت‌های دیگر برای حفظ مرزهای شخصی خود به کار ببندید.