کتاب قسمت عمیق، قسمت کم عمق

شادی شادی مثل گناهی عظیم از ما دور بود تنها یک کلمه؛ حُزن را برداشتیم و پنهان شدیم جایی‌که حتی سایه‌مان هم نبود.

نی‌نی چشمان‌مان تنها روشنایی بود نی‌نی وحشت‌زدهٔ چشمان‌مان

حرفی نیست؛ آن شاخه‌ای که کج شده بود حالا شکسته است

چقدر کوچه برای رؤیاهای ما کوچک بود همه یا دکتر بودند یا خلبان... شاعر بودن؛ لباس کهنه‌ای که طرفداری نداشت