کتاب آمبرولا؛ خواهر گل های جهان

آزادی! چه شیرین می‌چرخی در دهانم مثل نبات و چه تلخ از دهانم بیرون می‌آیی.

همهٔ نسبت‌ها را می‌توان در جایی قطع کرد مادر بودن از همه‌چیز در این دنیا طولانی‌تر است.

آخرِ خوشبختی است اینکه یک‌نفر بیاید عاشقت کند و چهارزانو بنشیند وسط زندگی‌ات.

کاری به‌کارم ندارد عشق فقط آمده است و نمی‌رود همین!

بعضی‌وقت‌ها در سراشیبی‌ها چیزی می‌بینی که پایین‌آمدنت را کُند می‌کند و برخورد سنگ‌ها با انگشتان باریک دستت را حس نمی‌کنی به پایین کوه که می‌رسی زخمی هستی بزرگ.

آخرِ خوشبختی است اینکه یک‌نفر بیاید عاشقت کند و چهارزانو بنشیند وسط زندگی‌ات.

آخرِ خوشبختی است اینکه یک‌نفر بیاید عاشقت کند و چهارزانو بنشیند وسط زندگی‌ات.

هر کلمه آهی است که باید از سینه بیرون بیاید

همه‌چی به یاد آدم می‌مونه همه‌چی از یاد آدم می‌ره همیشه همین‌جوری بوده!

«نَقلِ امروز و فردا نیست، همهٔ روزهای خوب باهم نیامده‌اند که باهم بروند»

مرگ روی خوبِ زندگی را می‌دزدد و می‌بَرد.

رهایی و شادی لباسی‌ست که به هرکسی نمی‌آید.

امّا می‌دانیم غم، چندنفر است و پریشانی، چندفصل

سرما می‌خواهد آدم‌ها را به‌هم نزدیک کند وگرنه چرا این‌همه امروز طولانی است؟