کتاب روزنگار رواقی گری

هرچه بیشتر به چیزهای بی‌اهمیت نه بگویید، بیشتر به موارد مهم بله خواهید گفت.

قطعی‌ترین چیز این است که بسیاری از چیزهایی که از آن‌ها وحشت داریم هیچ‌وقت اتفاق نخواهند افتاد.

گوته می‌گوید چه شکست عظیمی است که «خودت را بیشتر از آنچه هستی ببینی»

لازم نیست باور کنید خدایی هست که جهان را اداره می‌کند، فقط باید بپذیرید شما کارگردان جهان نیستید. به‌محض این‌که روح‌تان را با این ایده تطبیق دهید، زندگی آسان‌تر و شادتر خواهد شد، چون دیگر از شرِ بدترین اعتیاد دنیا خلاص شده‌اید: کنترل‌کردن.

برای رسیدن به خوشبختی فقط یک راه وجود دارد؛ هر آنچه خارج از کنترل‌تان است را رها کنید، چیزی از آن را به‌عنوان داراییِ خودتان به حساب نیاورید و همهٔ آن‌ها را به دست خداوند و تقدیر بسپارید.

فلسفه کمی ترسناک است. از کجا باید شروعش کرد؟ با کتاب؟ با سخنرانی؟ با فروختن دارایی‌های مادی؟ هیچ‌کدام. اپیکتتوس می‌گوید وقتی منطق‌تان را به کار بگیرید و شروع کنید به سؤال‌کردن دربارهٔ احساسات و باورها و حتی همین زبان که دیگران به آن توجهی ندارند، فیلسوف شده‌اید. می‌گویند حیوانات در صورتی دارای نوعی خودآگاهی هستند که بتوانند خودشان را در آینه بشناسند. شاید بتوان گفت سفر ما در سرزمین فلسفه زمانی شروع می‌شود که درک کنیم می‌توانیم افکار خود را تحلیل کنیم. آیا می‌توانید امروز را با این قدم اول شروع کنید؟ اگر این کار را بکنید، متوجه می‌شوید ما در این مسیر زنده می‌شویم و زندگی می‌کنیم، به‌قول سقراط، زندگی‌ای ارزشمند.

هرچه بیشتر به چیزهای بی‌اهمیت نه بگویید، بیشتر به موارد مهم بله خواهید گفت.

چه زیادند لحظاتی که زندگی را در غصه‌های بیهوده، شادی‌های احمقانه، آرزوهای طمع‌کارانه و سرگرمی‌های اجتماعی تلف کرده‌اید. نیز چقدر مقداری از زندگی که برای خودتان باقی مانده است کم است.

اگر خاکی باشید، لازم نیست کسی به‌زور -و معمولاً محکم- شما را به خاک بزند.

چه زیادند لحظاتی که زندگی را در غصه‌های بیهوده، شادی‌های احمقانه، آرزوهای طمع‌کارانه و سرگرمی‌های اجتماعی تلف کرده‌اید. نیز چقدر مقداری از زندگی که برای خودتان باقی مانده است کم است. روزی متوجه خواهید شد دارید پیش از موعد می‌میرید! سنکا، در باب کوتاهی عمر، ۳. ۳ ب

نباید اجازه دهی شرایط تو را عصبانی کند، شرایط هیچ اهمیتی برای تو قائل نیست.

هرچه بیشتر به چیزهای بی‌اهمیت نه بگویید، بیشتر به موارد مهم بله خواهید گفت.

شاید کمی خراب‌کاری کرده‌اید، شاید هم خیلی خراب‌کاری کرده‌اید. خب که چی؟ این آن فلسفه‌ای را که می‌دانید تغییر نمی‌دهد، چون به این معنی نیست که دیگر امکان ندارد انتخاب‌های عقلانی کنید، بلکه معنایش این است که موقتاً به چنین انتخاب‌هایی توجه نکرده‌اید.

نباید کسانی را باور کنیم که می‌گویند فقط غیربرده‌ها می‌توانند تحصیل کنند؛ باید به‌گفتهٔ عشاق دانش گوش بسپاریم که معتقدند فقط تحصیل‌کردگان از بردگی رهایی می‌یابند.

به یاد داشته باشید با زندگی به‌مثابهٔ مهمانی شام برخورد کنید. اگر سر سفره ظرفی را می‌چرخانند، به شما که رسید دست ببرید و مقداری بردارید. به شما رسید؟ پس آن را به نفر بعدی بدهید. هنوز به شما نرسیده است؟ در انتظارش نسوزید و صبور باشید تا برسد. با فرزندان، همسر، مقام، جایگاه و ثروت چنین برخوردی داشته باشید تا روزی به جایگاهی دست یابید که لیاقتِ نشستن سر سفرهٔ خدایان را پیدا کنید.

چه زیادند کسانی که باعث شده‌اند زندگی‌تان هدر برود، درحالی‌که خودتان مطلع نبودید چه‌چیزی را از دست می‌دهید. چه زیادند لحظاتی که زندگی را در غصه‌های بیهوده، شادی‌های احمقانه، آرزوهای طمع‌کارانه و سرگرمی‌های اجتماعی تلف کرده‌اید. نیز چقدر مقداری از زندگی که برای خودتان باقی مانده است کم است. روزی متوجه خواهید شد دارید پیش از موعد می‌میرید!

«مسیر را تا انتها برنامه‌ریزی کنید.»

چه کامیابی چه نگون‌بختی، فقط لازم است یک کار بکنیم: بر آن چیزی تمرکز کنیم که در کنترل ماست

درحالی‌که دانشگاهیان به رواقی‌گری به‌عنوان یک اسطورهٔ قدیمی کم‌اهمیت نگاه می‌کنند، اهل عمل متوجه شده‌اند این منبع بیشترین قدرت و استقامت را برای زندگی‌های پرچالش تأمین می‌کند.

تمام آنچه لازم دارید این‌ها هستند: اطمینان از قضاوت در زمان حال، عمل برای خیرِ عموم در زمان حال، و نوعی رفتار قدرشناسانه در زمان حال نسبت به هرچه در مسیرتان قرار می‌گیرد.

ذهنت را به این معطوف نکن که اگر فلان چیز را داشتی چه می‌شد، بلکه به نعمت‌هایی فکر کن که به تو داده شده و ببین اگر آن‌ها را نداشتی چقدر در آرزوی‌شان بودی.

ذهن عضله است و ممکن است مانند سایر عضلات خسته شود یا آسیب ببیند. سلامت فیزیکی هم به واسطهٔ مسئولیت‌های بیش از حد، استراحت‌نکردن و عادت‌های بد به مشکل برمی‌خورد.

سکوت درسی است که انسان از رنج‌های بسیارِ زندگی می‌آموزد.

فقط هنگامی صحبت می‌کنم که اطمینان داشته باشم بهتر است آن کلام گفته شود.»

وقتی فرد مضطربی را می‌بینم، از خودم می‌پرسم او در طلب چیست؟ چون اگر فردی در طلب چیزی خارج از حوزهٔ کنترلِ خودش نباشد، چه دلیلی برای آشفتگی وجود دارد؟ اپیکتتوس، گفتارها

چه‌کسی شکست‌ناپذیر است؟ کسی که برای هیچ‌چیز خارج از حوزهٔ انتخاب‌های عقلانی‌اش ناراحت نمی‌شود.

زمانی را برای بررسی درون‌تان در نظر بگیرید.

هرچه بیشتر به چیزهای بی‌اهمیت نه بگویید، بیشتر به موارد مهم بله خواهید گفت. این کار کمک‌تان می‌کند همان‌طور که خودتان می‌خواهید زندگی کنید و از آن لذت ببرید.

حاضر باشیم از هر فرد بدون درنظرگرفتن جایگاهش بیاموزیم.

همیشه می‌شود پس از زمین‌خوردن بلند شد، اما به یاد داشته باشید حرفِ گفته‌شده را نمی‌شود پس گرفت، به‌ویژه حرف‌های ناراحت‌کننده و نامهربانانه.