کتاب وقتی که برگشتم، خانه باش

«اگر زمانی همه‌چیز به هم ریخت، کتاب خوبی دست بگیر و بخوان، حتماَ کمکت می‌کند.»

خوشبختی را زمانی پیدا می‌کنیم که دست از جست‌وجو برداریم.

اقیانوس شبیه روح یک انسان متفکر است، همیشه نگران است؛ یا در اعماقش درحالی‌که دیده نمی‌شود و یا از بیرون درحالی‌که احساساتش را تخلیه می‌کند.

«چه فرقی می‌کند، در گذشته چه اتفاقی افتاده، مهم این است که قدر لحظهٔ اکنون را بدانیم. هر چیزی به وقت خودش شروع و به وقتش هم تمام می‌شود.

«این قدرت به ما داده نشده که بتوانیم زمان را هدایت کنیم، اما این فقط ما هستیم که تصمیم می‌گیریم چه‌طور و با چه چیزی آن را پر کنیم.»

زندگی یعنی پیوسته روی خویش کار کردن، کاری که نمی‌توانی به شخص دیگری محول کنی. گاهی پیش می‌آید که از آن هم خسته می‌شوی، اما می‌دانی چیست؟ هر انسانی در مسیر زندگی‌اش با افرادی روبه‌رو می‌شود که با حرف‌های محبت‌آمیز، حمایت‌های غیرمستقیم و دست‌ودلبازی‌هایشان به او کمک می‌کنند تا بخشی از مسیر را راحت طی کند، بدون آنکه زمان از دست برود!

زندگی سفری جذاب و زیباست. چقدر احمقانه است زمان باارزش را برای چیزی به جز عشق و دوست داشتن هدر کنیم.

غم و شادی، از دست دادن‌ها و به دست آوردن‌ها دو نفر را چنان به هم پیوند می‌دهند که میان آن دو کششی خاص بوجود می‌آید و آن‌ها را به هم گره می‌زند، طوری که بریدن آن اصلاً ممکن نیست.

از درد و ترس فرار نکن، بلکه بایست و به چشمشان زل بزن!

جهل بزرگ انسان تنها در اطمینان او به این خیال باطل است که همه‌چیز را تجربه کرده و پشت سر گذاشته و این دقیقاً همان پیری و مرگ حقیقی است، نه چین و چروک روی صورت و موی سفید.

برای خوشبخت‌بودن باید در بهشتِ شخصی خودت زندگی کنی! نکند خیال می‌کنید که یک بهشت می‌تواند همهٔ انسان‌ها را بدون استثناء راضی نگه دارد؟!

این جهان مانند رقص صوفیان است؛ کف یک دست رو به آسمان است و دعای خیر و ثواب الهی را دریافت می‌کند و دست دیگر رو به زمین قرار گرفته و دریافتی‌ها را تقسیم می‌نماید.

«زبان بیشتر از هر چیز دیگری مستحق زندانی شدن است.

اگر روزی احساس کردی عشق در درون تو وجود ندارد، طوری رفتار کن که انگار وجود دارد، آن‌گاه خواهی فهمید که انگار آب چشمه طعم دیگری دارد.

طرز فکر سطحی و کورکورانهٔ "هرچه بیشتر کار کنی، بیشتر موفق می‌شوی" را به ما تلقین کرده‌اند، ما انسان‌ها با دویدن به دنبال آرزوهایمان بیشتر و بیشتر تحت فشار و ناآرامی قرار می‌گیریم. همیشه احساس کمبود می‌کنیم و خیلی از داشته‌هایمان را نمی‌بینیم، گاهی اوقات حتی لحظه‌هایی که آرزوهایمان برآورده می‌شوند را هم متوجه نمی‌شویم.

به‌هرحال تعریف واژهٔ "پیری" به وضعیت جسمانی افراد مربوط نمی‌شود بلکه انسان وقتی پیر می‌شود که علاقه و اشتیاق به زندگی را از دست می‌دهد و این دل‌مردگی ممکن است حتی در سی سالگی به سراغت بیاید.

سکوت کن آن‌گاه که همه حرف می‌زنند و حرف بزن آن‌گاه که سخنان تو دربارهٔ عشق است، حتی با اشک!

جای ماریا خالی‌ست، با او احساس آرامش می‌کنم و خوشبختم. عشق تنها احساس تغییرناپذیر در این دنیای پر از تغییر است. وقتی کسی را دوست داشته باشی از پس هر مشکلی برمی‌آیی.

همیشه دلم می‌خواست چیزی را در دنیا تغییر بدهم؛ نه یک چیز خیلی بزرگ، اما حتی اگر بتوان از رنج‌های یک نفر کم کرد، این یعنی همه چیز بیهوده نیست. مردن با این اندیشه که "همه‌چیز بیهوده است" شاید به‌نظر برسد که آسان‌ترین راه ممکن است، اما این تصمیم درستی نیست. باید با تمام توانت بجنگی، تا از قفسی که برای خودت ساخته‌ای، خلاص شوی

انسان‌ها فقط با یک هدف به کرهٔ زمین می‌آیند و آن چیزی نیست به جز یادگیری هنر دوست داشتن. سگ‌ها این کار را از همان بدو تولد می‌دانند و برای همین هم عمر کوتاهی دارند.

«اگر زمانی همه‌چیز به هم ریخت، کتاب خوبی دست بگیر و بخوان، حتماَ کمکت می‌کند.»

دخترم، افسوس، افرادی که می‌دانند چگونه باید زندگی کنند خیلی کم پیدا می‌شوند. ما می‌ترسیم از اینکه لحظه‌ای بایستیم و از خود بپرسیم: «من به کجا می‌روم؟ اصلاً آیا در حال حرکت کردن هستم؟»

انسان‌ها از خودشان و از لحظه‌های شادی که دارند، خسته می‌شوند. آن‌ها همیشه متقابلاً انتظار چیزی را دارند؛ از شرایط و اوضاع، از دین، از هر عملی، حتی از عزیزانشان!

زندگی فقط یک مسیر است، از آن لذت ببر!

روزی با شخصی در زندگی‌ات ملاقات می‌کنی که خدا از دریچهٔ چشم‌های او به تو نگاه خواهد کرد.

«پشت دریاها شهری است که در آن وسعت خورشید به اندازهٔ چشمان سحرخیزان است. شاعران وارث آب و خرد و روشنی‌اند. پشت دریاها شهری است. قایقی باید ساخت.»

بدبختی فقط در نداشتن نیست، بدبختی یعنی این که همیشه نگران خودت و نزدیکانت باشی.

«دریا حافظه ندارد، پیر است. او صبورانه به حرف‌هایت گوش می‌کند و هرگز از شنیده‌هایش علیه تو استفاده نمی‌کند. برای همین همه او را دوست دارند.»

اقیانوس نگاه عمیقی دارد، این نگاه ممکن است برای فرد دیگری ترسناک به‌نظر برسد، اما برای من دوستانه و صمیمی است. اقیانوس چیزی فراتر از حد انتظار است، طوری که حتی تصورش را هم نمی‌کنی. اقیانوس هر بار به رنگی در می‌آید و هرگز خودش را تکرار نمی‌کند.

دیروز از اوزغور پرسیدم که آیا او به سرنوشت اعتقاد دارد؟ پاسخ سؤالم را در صفحهٔ سوم مجله پیدا کردم: «این قدرت به ما داده نشده که بتوانیم زمان را هدایت کنیم، اما این فقط ما هستیم که تصمیم می‌گیریم چه‌طور و با چه چیزی آن را پر کنیم.»