کتاب استبداد؛ بیست درس از قرن بیستم

اگر هیچ‌یک از ما آمادگیِ مرگ در راهِ آزادی را نداشته باشد، همگی در سایهٔ استبداد خواهیم مرد.

استبداد نوین مدیریت وحشت است. وقتی که حملهٔ تروریستی روی می‌دهد، یادتان باشد که مستبدها از این حوادث سوءاستفاده می‌کنند تا قدرت‌شان را تحکیم کنند. بلای ناگهانی -که دربرگیرندهٔ پایان نظارت و موازنه، انحلال احزاب مخالف، تعلیق آزادی بیان و حقّ برخورداری از دادرسی عادلانه و نظایر آن است- از قدیمی‌ترین حیله‌ها و ترفندها در آموزه‌های هیتلری است. در دامِ آنها نیفتید.

هاوِل نوشت: «اگر ستون اصلیِ نظامْ زندگی کردن با دروغ باشد، پس عجیب نیست که تهدید اساسی برای نظامْ زندگی کردن با حقیقت باشد.»

اعتراض می‌تواند از طریق رسانه‌های اجتماعی سازماندهی شود، اما هیچ‌چیز تا وقتی نهایتاً به حضور در خیابان‌ها نینجامد واقعیت پیدا نمی‌کند. اگر مستبدان حس کنند اعمال‌شان هیچ پیامد و عاقبتی در جهانِ سه‌بُعدی ندارد، هیچ تغییری رخ نخواهد داد.

اگر هیچ‌یک از ما آمادگیِ مرگ در راهِ آزادی را نداشته باشد، همگی در سایهٔ استبداد خواهیم مرد.

«وقتی که انتخاباتِ سالانه به پایان می‌رسد، استبداد آغاز می‌شود.»

می‌پرسید چه بخوانیم؟ هر رمان خوبی توانایی ما را برای اندیشیدن به موقعیت‌های مبهم و پیچیده و سردرآوردن از مقاصد دیگران شکوفا می‌سازد.

تاریخ تکرار نمی‌شود، ولی درس می‌دهد.

اگر بتوانیم از آسیب رساندن به ذهن دیگرانی که در اینترنت هستند و ما نمی‌بینیم پرهیز کنیم، دیگران هم یاد خواهند گرفت که همین‌طور عمل کنند. و آن‌وقت شاید رفت‌وآمدها در دنیای اینترنت دیگر شبیه تصادفات بزرگِ مرگبار نباشد.

اگر هیچ‌یک از ما آمادگیِ مرگ در راهِ آزادی را نداشته باشد، همگی در سایهٔ استبداد خواهیم مرد.

هوشیاریِ همیشگی بهایی است که باید برای آزادی پرداخت.

قدرت می‌خواهد جسم شما در صندلی‌تان آرام گیرد و احساسات و عواطف‌تان بر صفحهٔ تلویزیون تلف شود. بیرون بروید.

وقتی از تفاوت میان آنچه می‌خواهید بشنوید و آنچه عملاً حقیقتِ موضوع است چشم‌پوشی می‌کنید، به استبداد تن می‌دهید.

اعتراض می‌تواند از طریق رسانه‌های اجتماعی سازماندهی شود، اما هیچ‌چیز تا وقتی نهایتاً به حضور در خیابان‌ها نینجامد واقعیت پیدا نمی‌کند.

از به زبان آوردن عباراتی که همه به زبان می‌آورند پرهیز کنید. شیوهٔ حرف زدنِ خودتان را پیدا کنید، حتی برای گفتنِ همان چیزی که فکر می‌کنید همه دارند می‌گویند.

تاریخ هم می‌تواند آگاهی بدهد و هم هشدار.

امروزه وقتی که سیاستمداران به تروریسم استناد می‌کنند، مسلماً از خطری واقعی سخن می‌گویند. اما وقتی که سعی می‌کنند به ما یاد بدهند که از آزادی دست بکشیم تا به امنیت برسیم، باید مراقب باشیم. لزوماً هیچ موازنه‌ای بین این دو وجود ندارد. گاهی به‌راستی یکی را از دست می‌دهیم تا دیگری را به‌دست بیاوریم، و گاهی هم نه. کسانی که می‌خواهند شما را مطمئن کنند که فقط به بهای آزادی می‌توان امنیت به دست آورد معمولاً می‌خواهند هردو را از شما بگیرند.

حکومت‌های خودکامه، معمولاً، هم پلیس ضدّشورش دارند که وظیفه‌اش متفرق کردنِ شهروندانی است که به دنبالِ اعتراضند، و هم پلیس مخفی دارند که مأموریتش کشتار مخالفان یا دیگر کسانی است که دشمن تشخیص داده شده‌اند.

بیش از نیم‌قرن پیش، رمان‌های کلاسیک با مضمون تمامیت‌خواهی در مورد استیلای تلویزیون‌ها، جلوگیری از نشر کتاب، محدود ساختنِ دامنهٔ لغات، و در نتیجه دشوار شدن تفکر و اندیشیدن، هشدارها می‌دادند.

اگر با همه مهربانی پیشه کنید می‌توانید مطمئن باشید که برخی افراد احساس بهتری خواهند داشت. در خطرناک‌ترین دوران‌ها، کسانی که می‌گریزند و زنده می‌مانند معمولاً کسانی را می‌شناسند که می‌توانند به آنها اعتماد کنند. داشتن دوستانِ قدیمی به معنای سیاستِ «آخرین چاره» است. و پیدا کردن دوستان تازه اولین قدم به سمتِ تغییر است.

«هوشیاریِ همیشگی بهایی است که باید برای آزادی پرداخت.»

هاوِل نوشت: «اگر ستون اصلیِ نظامْ زندگی کردن با دروغ باشد، پس عجیب نیست که تهدید اساسی برای نظامْ زندگی کردن با حقیقت باشد.»

دست کشیدن از حقایق دست کشیدن از آزادی است.

کسانی که می‌خواهند شما را مطمئن کنند که فقط به بهای آزادی می‌توان امنیت به دست آورد معمولاً می‌خواهند هردو را از شما بگیرند.

دنباله‌رَوی‌های سرسریِ اولیه بعدها قابل برگشت نیست.

تماشای اخبار تلویزیونی گاهی چندان تفاوتی با نگاه کردن به کسی ندارد که او هم دارد به تصویری نگاه می‌کند. ما این خلسه و جذبهٔ گروهی را عادی می‌دانیم و آرام آرام در آن فرو می‌رویم.

۶: حواستان به شبه‌نظامیان باشد. هنگامی که مردان سلاح‌به‌دستی که همیشه ادعا می‌کرده‌اند مخالف نظام هستند لباس‌های متحدالشکل بپوشند و با مشعل‌ها و تصاویری از یک پیشوا راهپیمایی کنند، پایان کار نزدیک است. وقتی که شبه‌نظامیانِ طرفدار پیشوا و پلیس رسمی و ارتش با هم مخلوط شوند، پایان فرا رسیده است.

تواناییِ شما در تشخیص حقایق است که از شما یک فرد انسانی می‌سازد، و این اعتماد جمعیِ ما به دانسته‌های عمومی است که ما را تبدیل به یک جامعه می‌کند. فردی که تحقیق می‌کند شهروندی است که چیزی را می‌سازد. پیشوایی که از تحقیق‌کنندگان خوشش نمی‌آید مستبد بالقوه است.

ارسطو هشدار می‌داد که نابرابری بی‌ثَباتی می‌آورد، و افلاطون بر این باور بود که عوام‌فریبان از آزادی بیان سوءِاستفاده می‌کنند تا خود را بر سریر استبداد مستقر سازند.

از نظر ما طبیعی است که به لوله‌کش یا مکانیک پول بدهیم، اما انتظار داریم اخبارمان را رایگان به‌دست بیاوریم. اگر برای لوله‌کشی یا تعمیر اتومبیل‌مان هزینه نکنیم، باید از خیرِ آب خوردن یا اتومبیل راندن بگذریم. پس چرا حاضر نیستیم برای رسیدن به نظرات و عقاید سیاسیِ درست سرمایه‌گذاری کنیم؟ ما همان چیزی نصیب‌مان می‌شود که برای به‌دست آوردنش هزینه کرده باشیم.