کتاب دشمن عزیز

هرچه بیش‌تر در بحر مردها می‌روم، بیش‌تر به این نتیجه می‌رسم که آن‌ها در این دنیا هیچ نیستند، مگر پسربچه‌هایی که فقط آن‌قدر بزرگ شده‌اند که دیگر نمی‌شود تنبیه‌شان کرد.

«خداوند به شما دو دست، یک مغز و دنیای بزرگی داده که در آن به کار بگیریدشان. اگر از آن‌ها درست استفاده کنید، روزیتان مهیا خواهد شد، اگر بد استفاده کنید، نیازمند خواهید بود.»

دختر متولدشدنم را بسیار مفید و آسایش‌بخش می‌بینم؛

به نظرت وحشتناک نیست که دو انسان، هردو دارای موهبت قدرت تکلم، نمی‌توانند ذره‌ای از فرآیندهای روانی خود را به یکدیگر بروز دهند؟

نظرت وحشتناک نیست که دو انسان، هردو دارای موهبت قدرت تکلم، نمی‌توانند ذره‌ای از فرآیندهای روانی خود را به یکدیگر بروز دهند؟

این مرد خانهٔ جان گریر را کمابیش به چشم لابراتوار خصوصی‌اش می‌بیند. فضایی خالی از اعتراض پدر و مادرهای مهربان که می‌تواند آزمایش‌های علمی‌اش را در آن انجام دهد. به‌نظر من که بعید نیست یکی از همین روزها برای تست کردن یک نوع سرم جدید، به فرنی نوزادان میکروب مخملک اضافه کند.

«خداوند به شما دو دست، یک مغز و دنیای بزرگی داده که در آن به کار بگیریدشان. اگر از آن‌ها درست استفاده کنید، روزیتان مهیا خواهد شد، اگر بد استفاده کنید، نیازمند خواهید بود.» شعار ما این است، تازه آن هم با قید و شرط.

حتی در این شهرک دور از تمدن ‹هر کسی کار خودش› ما نیز، نسیم بوی سبزه می‌دهد. تو را به هوس می‌اندازد که بروی در فضای آزاد، در تپه‌ها گردش کنی، یا زانو بزنی و گیاهان را از خاک بیرون بکشی. به نظرت این غریزه‌های مزرعه‌داری که هنگام بهار، حتی در شهری‌ترین شخصیت‌ها برانگیخته می‌شود، خنده‌دار نیست؟