کتاب انقلاب

تنها نشان فرانسوی بودن داشتن مدارک شناسایی نیست. خارجی های بسیاری را می شناسم که در فرانسه زندگی نکردند بلکه به واسطۀ عشقی که به مردم فرانسه دارند به یک فرانسوی تبدیل شدند.

این سال های یادگیری بود که این اعتقاد راسخ را یافتم که هیچ چیز باارزش تر از آزادی برای انتخاب آیندۀ خود، دنبال کردن مأموریتی که انسان خود آن را تعیین کرده باشد و تحقق استعدادها و قابلیت ها، هرچه ماهیت آن باشد نیست.

مدرسه کودکان را وادار به مطابقت با الگویی از تعالی و برتری می کنیم. نتیجه این است که برخی شکست می خورند و جوانان ما اعتماد به نفس خود را از دست می دهند و از ریسک کردن می ترسند.

بخش های خاصی بنا بر خواستۀ بازار نمی توانند رها شوند. حفاظت از حاکمیت ملی ما باید با با چشمان باز بررسی شود و طیف کاملی از ابزارهای در دسترس برای مداخلۀ دولت باید تدارک دیده شود: پشتیبانی مستقیم، سهام دولتی، مجوز سرمایه گذاری داخلی و ...

مردم فرانسه از خواسته های جدید زمانۀ ما آگاهی بیشتری نسبت به رهبران خود دارند.

پدر و مادرم و سپس خواهر و برادرم پزشک شدند. من تنها فردی هستم که این مسیر را انتخاب نکردم. البته این امر به دلیل بیزاری من از پزشکی نبود؛ چون در واقع من هم همیشه به علوم علاقه داشتم. اما هنگامی که زمان انتخاب مسیر زندگی ام رسید، جهان و ماجراجویی مخصوص به خود را می خواستم. از زمانی که می توانم به یاد بیاورم، همیشه آرزو داشتم که خودم برای زندگی ام انتخاب کنم. بخت خوبی داشتم که صاحب پدر و مادری بودم که درحالی که مرا تشویق به کار کردن می کردند، به تحصیلات به عنوان زمینۀ آموزشی برای آزادی نگاه می کردند. آن ها هیچ چیز را بر من تحمیل نکردند و به من اجازه دادند تا سرنوشت خود را محقق سازم.

در دوران نوجوانی، تئاتر را پیدا کردم. تئاتر نوعی آشکارسازی و رازگشایی بود.

مسائل بسیاری وجود دارند که باید به آن ها رسیدگی شود؛ اما خطرناک ترین آن ها سستی و سهل انگاری است. ما بیشتر از اینکه قربانی دشمنان مان باشیم، قربانی سستی خود هستیم.

در واقع حرفه و انرژی و فداکاری آن ها به صورت روزانه با سستی روانی و کمبود انگیزه در تضاد است که باید ریشه کن شود.

جامعۀ فرانسه سرشار از سرزندگی است؛ پاریس، بخش های بزرگ دولتی، دانشگاه های برتر و شرکت های بزرگ. پس آن سرزندگی تنها از کانال های سنتی گرفته نشده است. این سرزندگی همچنین، احتمالاً حتی با شدت بیشتر، از محله های محروم، از فرانسۀ روستایی، از جوانان، از مقامات محلی و از کسب و کارهای کوچک نشئت می گیرد. انرژی کشور ما بخت خوب ماست.

هرکسی که زبان فرانسوی می خواند و فرانسوی صحبت می کند، متولی و نگهدار تاریخ ما می شود و به یک فرد فرانسوی تبدیل می شود. تنها نشان فرانسوی بودن داشتن مدارک شناسایی نیست. خارجی های بسیاری را می شناسم که در فرانسه زندگی نکردند بلکه به واسطۀ عشقی که به مردم فرانسه دارند به یک فرانسوی تبدیل شدند.

آنچه فرانسه را متحد نگه می دارد هم ناشی از پذیرش و هم رد کردن است: پذیرش خاستگاه ها و مقدرات مختلف و رد کردن جبرگرایی .عزم و ارادۀ ما برای فراهم کردن استقلال برای همه و ارائۀ جایگاهی برای هر زن و مرد در جامعه از این نقطه نظر نشئت می گیرد.

مدرسه اولین نبردگاه تحول کشور است و هرکسی را قادر می سازد تا جایگاه خود را در تغییرات بزرگ درحال شکل گیری بیابد.

فکر نمی کنم که «اشتغال کامل» به تنهایی برای بازگرداندن اعتماد در ملت کافی باشد. نمونه هایی از بریتانیا یا ایالات متحده که به این هدف نائل شدند، شاهد این موضوع هستند: خروج بریتانیا از اتحادیۀ اروپا و دسترسی دونالد ترامپ به قدرت نشانه هایی از این پریشانی است که جوامع زمانی که از برابری و عدالت دست می کشند متحمل می شوند.