کتاب احمد

مراقبت از جان امام در رأس همه کارهایش بود. قانونی وضع کرده بود که تمام افراد و مسئولینی که می‌خواهند با امام دیدار کنند باید حتماً بازرسی شوند. در هر پست و مقامی که باشند فرقی نمی‌کرد. با هیچ کسی تعارف نداشت. این قانون حتی شامل حال کشمیری کارمند وقت نخست‌وزیری هم شد. با آقای رجایی آمده بود تا برود پیش امام. اصرار داشت کیف کشمیری بدون بازرسی وارد خانه نشود. می‌گفت: «بگذار همه از این قضیه دلخور باشند. حفظ جان امام برای من از همه چیز بالاتر است. من عقیده دارم که نباید ذره‌ای ناراحتی برای امام پیش بیاید. حالا همه با من بد باشند و حتی بد و بی‌راه هم بگویند ایرادی ندارد». بعدها کشمیری دفتر نخست وزیری را منفجر کرد.

خون دلی که ما از دست او [بنی‌صدر] خوردیم، از دست هیچ کافری نخوردیم؛ من تمام کارهایی که در رابطه با او و جناح او می‌خواستم انجام دهم با امام مشورت می‌کردم...».

وقتی همسرش بیمار می‌شد، مرتب از محل کار برای عیادت و احوال‌پرسی به خانه می‌آمد. می‌گفت: «از من فقط انتظار عاطفه و محبت داشته باش زیرا فقط من و تو به درد هم می خوریم و بس».

من وظیفه دارم تمام کارهای خانه را انجام بدهم. بعد از ظهر، حتی یک لحظه استراحت نمی‌کنم، که مبادا الآن فاطی سر برسد و ظرف‌های نشسته ناهار هنوز مانده باشد».

پسرم! کوشش کن که در صراط مستقیم که صراط الله است ولو لنگان‌لنگان حرکت کنی...