«اگر از مغز بخواهیم از فعالیتی به فعالیت دیگر بپرد، موجب میشود که قشر پیشپیشانی و استریاتوم، گلوکزِ اکسیژنه بسوزانند و این دقیقاً همان سوختی است که مغز برای انجام وظایف خود نیاز دارد. این سنخ پرشهای پیوسته و باشتابی که ما در حین انجام همزمان چند کار مرتکب میشویم، آنقدر سریع سوخت مغز را تمام میکند که ما در زمانی بسیار کوتاه، دچار حس خستگی و سستی میشویم. ما بهمعنای واقعی کلمه، تهِ مواد مغذّی مغزی را در میآوریم و عصارهاش را میمکیم و این موضوع، عملکردِ شناختی و فیزیکیِ مغز را به خطر میاندازد».