کتاب اخلاص

هر انسانی به اندازهٔ عملش یا به تعبیر قرآن براساس یکی از موازین سه‌گانه به خدا نزدیک می‌شود؛ براساس تقوا یا جهاد یا علم. طبقات اجتماعی هیچ تفاوتی نزد خدا ندارند. اندیشهٔ طبقاتی که در نزد یونانیان یا یهودیان رواج داشت، نادرست است. آنان می‌گفتند که گروهی مقرَّب خداوند هستند و گروهی مطرود یا دور از خدا، گروهی دوزخی هستند و گروهی بهشتی. همچنین، این اندیشهٔ یهودیان که می‌گفتند از میان مردم تنها آنان اولیای خداوند و یا به تعبیر خود، «قوم برگزیدهٔ خداوند» هستند، ناپذیرفتنی است.

اگر امروز نیز کسی باشد که به افتخارات خانوادگی و فرقه‌ای خود ببالد و به آن بسنده کند، جاهل است، زیرا نسب هیچ سودی برای انسان ندارد.

اگر امروز نیز کسی باشد که به افتخارات خانوادگی و فرقه‌ای خود ببالد و به آن بسنده کند، جاهل است، زیرا نسب هیچ سودی برای انسان ندارد. پیامبر (ص) به یگانه دختر خود، فاطمهٔ زهرا (س)، می‌فرماید: «یا فاطِمَة، اِعمَلی لِنَفسِک فَإِنّی لا أغنی عَنک مِنَ اللهِ شَیئاً.» (ای فاطمه! برای [آخرت خود] کار [نیک] انجام ده، چراکه من برای تو، در پیشگاه خدا، سودی نخواهم داشت.) اینکه تو دختر من هستی، برای تو بس نیست و باید اهل عمل باشی.

از نظر یهود، اللّه مظهر قدرت و طغیانگری و سلطه داشتن بود. مسیحیان، اللّه را به معنای پدر می‌دانستند، یعنی همان‌گونه که پدر به‌وجودآورندهٔ خانواده و روزی‌دهنده و مربّی آن است، خداوند نیز پدر است و آفرینندهٔ هستی و روزی‌دهنده و مربی آن است. اما در اسلام، واژهٔ «اللّه» به اوج معنای خود رسید. از نظر ما، اللّه دربردارندهٔ همهٔ کمالات است

اگر کار را با نام خدا آغاز کرد، اولاً، دچار غرور نمی‌شود. ثانیاً، اگر کار او عمل صالحی بود، انجام می‌دهد و در غیر این صورت، به این کار نمی‌پردازد.

هر انسانی به اندازهٔ عملش یا به تعبیر قرآن براساس یکی از موازین سه‌گانه به خدا نزدیک می‌شود؛ براساس تقوا یا جهاد یا علم. طبقات اجتماعی هیچ تفاوتی نزد خدا ندارند.

هر انسانی به اندازهٔ عملش یا به تعبیر قرآن براساس یکی از موازین سه‌گانه به خدا نزدیک می‌شود؛ براساس تقوا یا جهاد یا علم. طبقات اجتماعی هیچ تفاوتی نزد خدا ندارند. اندیشهٔ طبقاتی که در نزد یونانیان یا یهودیان رواج داشت، نادرست است. آنان می‌گفتند که گروهی مقرَّب خداوند هستند و گروهی مطرود یا دور از خدا، گروهی دوزخی هستند و گروهی بهشتی. همچنین، این اندیشهٔ یهودیان که می‌گفتند از میان مردم تنها آنان اولیای خداوند و یا به تعبیر خود، «قوم برگزیدهٔ خداوند» هستند، ناپذیرفتنی است.

خدا أحد است، یعنی جزء و نسب و پیوند ندارد؛ در حالی که مسیحیان معاصر، برادران مسیحی ما، یکتاپرست و قایل به خدای واحد هستند، ولی او را أحد نمی‌دانند و می‌گویند: پدر و پسر و روح‌القدس؛ خدای واحد. بنابراین، از نظر آنان خداوند واحد است، ولی أحد نیست. از نظر ما خدا هم واحد است و هم أحد. پدر و پسر و روح‌القدس نداریم. این معنای «قُل هُوَ اللّهُ أحَدٌ» است.

هرچه نیاز انسان کمتر باشد، قوی‌تر است و از این رو، پیامبر (ص) به ما چنین سفارش فرموده است که: «اخشَوشِنوا، فَإنَّ النِّعَمَ لاتَدومُ» (خود را به زندگی خشن و سخت عادت دهید، زیرا نعمت‌ها پایدار نمی‌ماند.) خود را بیش از حد در ناز و نعمت قرار ندهید