کتاب زن و چالش های جامعه

انسانی که از بند خود رها نشده باشد، نمی‌تواند از بند دیگران رهایی یابد.

اگر زن اعضای زینت خود را نپوشاند و در هنگام راه رفتن زیبایی‌هایش را آشکار کند و به‌طور کلی، اگر وضع تحریک‌کننده و وسوسه‌انگیزی داشته باشد، هر اندازه هم عالم و بااستعداد و فداکار و بافضیلت باشد، در اولین برخورد با نامحرم، همان زیبایی‌ها و جذابیت‌هایش جلب توجه می‌کند و قابلیت‌های دیگرش نادیده گرفته می‌شود. تنها یک نگارهٔ هنری است.

خواهران! مردانی که از خودشان برای شما بت‌هایی برای عبادت کردن ساختند و شکل‌هایی از این عبادت به نام خدمت در خانه یا آوردن فرزند برای شما ترسیم کردند، همان‌ها در عصر جدید، بتی دیگر برای شما ساختند و شیوه‌ای دیگر از عبادت کردن را بر شما تحمیل کردند. آن‌ها هنوز می‌خواهند شما را وادار کنند که آن‌ها را قدس الاقداس بدانید. این‌طور نیست؟ روزگاری مرد زن را به کار کردن در خانه و بچه‌دار شدن وادار می‌کرد و امروز او را وادار می‌کند تا به تابلوی هنری تبدیل شود تا مرد با چشمانش و با قلب بیمارش از او لذت ببرد: چه در خیابان، چه در مدرسه و چه در بیمارستان. مرد می‌خواهد در همه جا زن را به تابلوی زیبا تبدیل کند تا از دیدن آن لذت ببرد وگرنه چه دلیلی دارد سالن‌های مد به راه بیندازند و مدل‌های جدید لباس ارائه کنند، آن هم با چه کیفیت و چه میزان تحریک‌کنندگی! آیا در درازمدت هدفی جز تأثیرگذاری هرچه بیشتر بر مرد دارند؟

مردم بیم مکنید در راه راست، که شمار روندگان آن چنین اندک چراست.

می‌گویند زن آزاد است، اما هزار و یک زنجیر بر دست و پای او بسته‌اند و در کتاب‌ها و تبلیغات و مهمانی‌ها و مُدها اسارت را به او تحمیل می‌کنند و شخصیت و هویت او را انکار می‌کنند.

امام حسن (ع) می‌فرماید: «مادرم فاطمه را دیدم که شب جمعه در محرابش به عبادت ایستاده بود. او پیوسته در حال رکوع و سجود بود تا سپیدی صبح پدیدار گشت. می‌شنیدم که برای مردان و زنان مؤمن با ذکر نامشان دعا می‌کرد،

تکیهٔ تمدن جدید روی زیبایی و تحریک‌کنندگی زنان است و این مساوی است با پایین آوردن ارزش زن و نادیده گرفتن مهارت‌ها و قابلیت‌های او

عنصر اصلی در ازدواج، دختر است نه پسر. همهٔ شما یا ازدواج کرده‌اید یا فرزندانتان ازدواج کرده‌اند یا مراسم ازدواج را دیده‌اید. ازدواج را دختر انجام می‌دهد و مرد آن را می‌پذیرد. مثلاً وقتی خطبهٔ عقد را جاری می‌کنیم و وکالت دختر را قبول می‌کنیم، می‌گوییم: «زَوَّجتُکَ نفسی عَلی المهر المَعلوم» (خودم را با مهریهٔ مشخص‌شده به ازدواج تو درمی‌آورم.) ازدواج را دختر یا وکیل دختر صادر می‌کند و مرد یا شوهر می‌گوید: پذیرفتم. بنابراین، زن است که عقد ازدواج را می‌خواند و مرد آن را می‌پذیرد. دختر، یا زوجه، عنصر اصلی در ازدواج است. پس چطور می‌توان ازدواج را بر دختر تحمیل کرد؟ به هیچ وجه چنین چیزی درست نیست. حرام است. عقدی که با مجبور کردن دختر خوانده شود، باطل است.

آنان می‌گویند که مؤمن‌اند، ولی ایمانشان در اعمال و افکار و عواطفشان انعکاسی ندارد. پس این صورتِ ایمان است، نه حقیقت ایمان.

ولی بدان که روز آخرتی هم هست و چه نیکوست داوری خدا در آن روز و دادخواهی محمد (ص).

به زودی روزی خواهد رسید که شما در برابر دو گزینه قرار خواهید گرفت: اصول اسلام یا اوهام مسلمانان.

یکی از دانشمندان بزرگِ زنِ دنیا لبنانی‌الاصل است؟ بیشتر مردم این را نمی‌دانند. این دانشمند دکتر سلوی نصار است که چندی پیش فوت کرد. او اتم‌شناس بود و در سطح دانشمندان بزرگ جهان قرار داشت. کسی او را نمی‌شناسد و اخبارش در هیچ روزنامه و مجله‌ای منتشر نمی‌شود. چرا؟ برای اینکه هفتادساله است و چهرهٔ جذاب و دلربایی ندارد. وقتی وفات کرد، بعضی از روزنامه‌ها لطف کردند و خبرهای کوتاهی از مرگ او منتشر کردند. خانم سلوی نصار همهٔ عمر خود را در راه علم و خدمت به قوی‌ترین سازمان در لبنان گذراند. او اولین مدیر لبنانی مؤسسهٔ آمریکایی جونیور کالج بود و قبل از وفاتش وصیت کرد که چشم‌ها و مغز و قلبش برای آزمایش‌های علمی اهدا شود. مردها یادی از او نمی‌کنند، برای اینکه ظاهر فریبنده‌ای نداشت.

ای زنان قهرمان! شما دختران محمد (ص) و دختران علی (ع) هستید. شما دختران فاطمه (س) و دختران زینب (س) هستید؛

ممکن نیست انسان به‌یک‌باره از بی‌مسئولیتی مطلق به مسئولیت‌پذیری تمام‌عیار برسد.

برادران و خواهران من، ببینید چگونه بر ضد کرامت و عزت زن نقشه می‌کشند! در هر قصه و رمانی که نوشته می‌شود و هر فیلم و تئاتری که نمایش داده می‌شود، نقش زن فقط زیبایی و دلربایی است و در هیچ نقش دیگری حضور ندارد؛ نه به شایستگی‌های او توجهی دارند و نه به علم او. وقتی می‌خواهند ذهن خواننده یا تماشاگر را از مسائل مهم جامعه منحرف کنند، به سراغ زنی می‌روند که جذابیت جنسی داشته باشد. آیا این وضع فیلم‌ها و قصه‌ها و رمان‌های ما نیست؟

نه زن به خاطر مرد آفریده شده و نه مرد به خاطر زن، بلکه هردو برای جامعه، برای انسان و برای خدا آفریده شده‌اند.

فاطمهٔ جوان می‌خواهد در جهاد پدرش شرکت جوید. از این رو، مخلصانه درصدد برمی‌آید تا کمبود عاطفی پدر را که از دست دادن پدر و مادرش در دوران کودکی موجب آن شده بود، پُر کند؛ کمبودی که پیامبر (ص)‌ را می‌آزرد و بر دل نازک و مشتاق محبت و شیفتهٔ عاطفهٔ او پدیدار می‌گردید. پیامبر (ص)‌ برای تحقق رسالت سنگین خویش و نیز در رویارویی با محیط پرشقاوت خود، به مهربانی‌ها و ملاطفت‌های مادرانه بسیار نیاز داشت. آن حضرت این‌همه را در وجود فاطمه (س) پیدا می‌کرد. در تاریخ تنها نشان اندکی از این حالت‌های مادرانهٔ فاطمه ثبت شده است. اما همین چند مورد اندک به‌خوبی بیانگر موفقیت حضرت فاطمه بود که توانست پدر خود محمد (ص) را از جنبهٔ عاطفی غنی سازد و بدون شک او را برای به دوش کشیدن بار بزرگ رسالت خویش یاری کرد.

ای جوانان، شما باید تهدیدها و خطرهایی که به همراه دستاوردهایی که از نسل‌های قبل کسب کرده‌اید، جبران کنید و وارد عرصهٔ عمل شوید و شما می‌توانید.

موضوع حجاب در اسلام به‌منظور تحقیرِ زن یا حبس یا بزرگداشت و تمجید بیش‌ازحد او صورت نگرفته است، آن‌چنان‌که نزد برخی از ملل چنین دیدگاهی متعارف است، بلکه حجاب سلاح زن در جلوگیری از طغیان جنبهٔ زنانگی اوست، تا مبادا این جنبهٔ زن بر دیگر توانایی‌های او غلبه کند

امام رضا (ع) از کنار خدمتکارانش می‌گذشت. آن‌ها نشسته بودند و غذا می‌خوردند. خواستند از جایشان بلند شوند، ولی امام نگذاشت آنان برخیزند. روزی نیز خدمتکار خود را پی کاری فرستاد، ولی او دیر کرد. امام به دنبال او رفت و دید خوابیده است. امام نزدیک او نشست و بادبزن را برداشت و شروع به باد زدن او کرد. رحمت و مهربانی کجاست! خدمتکار نیز انسان است. باید با برادران خود برخورد نیک داشته باشیم. فاطمه (س) کارهای خانه‌اش را تقسیم کرد. روزی خودش کار می‌کرد و خدمتکار استراحت می‌کرد و

انسان زنده کسی است که در حال دادوستد باشد و انسانی که چیزی به دیگران نمی‌دهد و فقط دریافت می‌کند، مرده است، حتی اگر ظاهراً زنده باشد.

در قرآن هیچ‌وقت اجازه داده نشده است که ازدواج بدون رضایت زن بر او تحمیل شود و حق اجازهٔ پدر دربارهٔ ازدواج اوّل دختر جنبهٔ مشاوره دارد و نمی‌تواند ازدواجی را بر او تحمیل کند

که فقط دانایان از خداوند می‌ترسند.

پیامبر (ص)‌ برای تحقق رسالت سنگین خویش و نیز در رویارویی با محیط پرشقاوت خود، به مهربانی‌ها و ملاطفت‌های مادرانه بسیار نیاز داشت. آن حضرت این‌همه را در وجود فاطمه (س) پیدا می‌کرد.

همان‌طور که کسی حق ندارد دیوار مسجد را خراب کند و اگر این کار را بکند، گرفتار بیچارگی و ذلت ابدی می‌شود، همین‌طور حق ندارد با گفتن سخنی و با ایجاد اختلاف و سخن‌چینی و تحریک، زندگی مشترک دو نفر را به‌هم بریزد

فاطمهٔ زهرا (س)‌ درواقع نمونهٔ زنی است که خدا می‌خواهد و پاره‌ای است از اسلام مجسم در وجود محمد (ص)؛ زندگی‌اش برای زن مسلمان و انسان مؤمن در هر زمان و مکانی به منزلهٔ الگویی چهره می‌نماید. به راستی شناخت فاطمه (س) بخشی از کتاب رسالت الهی است و پژوهش و تحقیق در حیات حضرتش به‌مثابهٔ تلاشی برای فهم اسلام و ذخیره‌ای ارزشمند برای انسان معاصر است.

کودکی که به فرهنگ و معرفت و دانستن عادت پیدا می‌کند، کودک سالم و مبارکی است

فاطمه (س) هشت سال با علی (ع) زندگی کرد. زندگی خوب این دو زبانزد همگان شد و به صورت نمونه‌ای اعلا درآمد.

از سوی دیگر، درمی‌یابیم که احساس پدری در پیامبر در پیوندهایش با فاطمه تجسم می‌یابد. وقتی به مردم فرمان داده می‌شود که پیامبر (ص) را با لقب «رسول‌اللّه» خطاب کنند و فاطمه (س) از این فرمان تبعیت می‌کند، آن حضرت وی را از این کار بازمی‌دارد و به دختر خود می‌گوید که وی را مانند گذشته با لفظ «پدر» خطاب کند. همچنین، در تاریخ زندگی پیامبر اکرم (ص) می‌خوانیم که آن حضرت به هنگام برخورد با خستگی و اندوه‌های بزرگ، بسیار به نزد فاطمه (س) می‌رفت. وقتی در جنگ‌ها زخم برمی‌داشت، یا هنگام گرسنگی و فقر و یا هنگامی‌که مهمانی بر او وارد می‌شد، تنها به خانهٔ فاطمه می‌رفت. از یک‌سو، فاطمه (س) مانند مادری مهربان به او ملاطفت و رسیدگی می‌کرد، بر زخم‌هایش مرهم می‌نهاد و دردهایش را سبک می‌کرد و، از سویی دیگر، همچون دختری کمر به خدمت و اطاعت از پدر می‌بست و احتیاجات او را رفع می‌کرد.

مؤمن به خدا در خلال کار خود به کمال خود به مثابهٔ هدف نهایی می‌نگرد. بنابراین، کار او درحقیقت حرکت تکاملی اوست به سوی غایتی بالاتر. هدف این انسان از کار به دست آوردن مزدی نیست که جامعه به او می‌پردازد. این مزد وظیفهٔ جامعه در قبال اوست نه قیمت عمل و کار او.