انسان مؤمنی که میخواهد از یاران آن حضرت باشد و به او نزدیکتر شود، باید آنها را انجام دهد و کاری هم به دیگران نداشته باشد. دیگران باشند یا نباشند، همراهی بکنند یا نکنند، یک فرد منتظِر باید وظایفی را انجام دهد، هرچند در جامعۀ کفر زندگی کند. هیچ کسی نمیتواند مانع اینگونه وظایف شود.
به یاد امام زمان بودن، برای آن حضرت دعا کردن، برای آن حضرت صدقه دادن، هر روز صبح با آن حضرت عهد بستن و به آن حضرت سلام دادن، هدیه کردن اعمال خیر به آن حضرت، به نیابت آن حضرت کارهای خیر انجام دادن. به نیابت آن حضرت قرآن خواندن، زیارت کردن و اعمال مستحبی انجام دادن، محزون بودن برای غیبت حضرت و درد فراق داشتن. همان که در دعای ندبه به ما یاد دادهاند:
عَزِیزٌ عَلَیَّ أَنْ أَرَی الْخَلْقَ وَ لَا تُرَی وَ لَا أَسْمَعُ لَکَ حَسِیساً وَ لَا نَجْوَی؛ بسیار سخت است بر من که همۀ خلق را ببینم و تو را نبینم و هیچ صدایی حتی آهسته از تو به گوش من نرسد!
عَزِیزٌ عَلَیَّ أَنْ أَبْکِیَکَ وَ یَخْذُلَکَ الْوَرَی؛ سخت و مشکل است بر من که از هجران تو بگریم و خلق تو را واگذارند!