کتاب آنتونن آرتو و اثرش

«برای من تراژدی روی صحنه کافی نیست، من آن را به صحنهٔ زندگی خویش می‌کشم.»

بهتر است من سلایقم را سفت بچسبم و روی این امر تهورآمیز سوار شوم و آن‌قدر تلوتلو بخورم تا درنهایت به خودم برسم.»

من تصمیم گرفتم تا خودم باشم و این خود آنتونن آرتو است، کسی که قلب و روحش به هیچ باور دینی تعلق ندارد و هرگز از هیچ‌چیز به اندازهٔ خدا و مذاهبش متنفر نبوده است، چه مسیح باشد، چه یهود، چه برهما و چه مراسم طبیعت‌گرایی لاما.»

در سال ۱۹۳۵ به ژان‌لویی بارو گفت: «برای من تراژدی روی صحنه کافی نیست، من آن را به صحنهٔ زندگی خویش می‌کشم.»

ژنیکا ازلحاظ فکری ضعیف و سطحی‌نگر بود و آرتو را درک نمی‌کرد. ژنیکا توان این را نداشت که روح زندگی را به معاشقهٔ آن دو بیاورد.

«من از نوعی بیماری روحی وحشتناک رنج می‌برم. افکارم مرا به تمام ظرف‌های موجود سرریز می‌کنند، از حقیقت بی‌آلایش خود فکر تا حقیقت بیرونی تحقق یافتنش در کلمه. کلمات، شکل جملات، جهت‌گیری نشأت‌گرفته از بطن افکار، واکنش‌های سادهٔ ذهن ـ من همواره در پی هستش فکری خود هستم، ازاین‌رو می‌توانم ظرفی را برگیرم، اگرچه کامل نباشد، آن را یادداشت کنم، بدون ترس از اینکه ممکن است کل فکر را از دست بدهم. من جایی پایین‌تر از سطح خود هستم، این را می‌دانم، از این بابت در عذابم، اما تسلیم آن می‌شوم تا با هم نمیریم.»

«کسی برای این کشاکش‌های عمیق از بهر به‌کلام درآوردن کنه وجود، ارزشی قائل نیست؟ من کسی هستم که در ذهنش عذاب‌های فراوانی دارد و به همین سبب حق دارد که حرفش را به‌گوش دیگران برساند.»

«همهٔ نوشته‌ها خوک‌صفت هستند و کسانی که در تلاشند تا هر آن چیزی را که در فکرشان می‌گذرد، به واژه‌های دقیق تنزل دهند، چیزی جز خوک نیستند...»

بشری که به‌سبب ذات کثیفش هر روز در کثافت بیشتری فرومی‌رود.

«اگر از این سردرد همیشگی رنج نمی‌بردم، به‌طور حتمی از زندگی در برلین، شهر تجملات خیره‌کننده و بی‌بندوباری‌های دلهره‌آور، بیشتر لذت می‌بردم. مدام از آنچه می‌بینم، در عجبم. آن‌ها همیشه و همه‌جا عقده‌های روحی ناشی از تمایلات جنسی‌شان را با خود دارند. حتا پشت ویترین مغازه‌ها و در شکل و شمایل مانکن‌هایشان.»

آنان همچنان در حال چرخیدن به دور جنازه‌های خود هستند. من نمرده‌ام، جدا افتاده‌ام.»

توده‌های انسانی دوباره گرفتار یوغ اسارت خواهند شد. لیاقتشان هم همین است،

توده‌های انسانی دوباره گرفتار یوغ اسارت خواهند شد. لیاقتشان هم همین است،

دچار نوعی بیماری نادر شده، از مهار افکارش عاجز شده، صراحتش را حفظ کرده، اما نمی‌تواند افکاری که به ذهنش خطور می‌کنند را به‌شکل اشکال بیرونی درآورد. برگرداندن آن‌ها به کلمات مناسب برایش امکان‌پذیر نیست. دچار کمبود کلمه شده، کلمات موجود دیگر جوابگویش نیستند و تنها مشاهده‌گر انگاره‌هایی شده که به‌ذهنش خطور می‌کنند؛ آمیخته‌ای از انگاره‌های متناقض که هیچ ربطی به هم ندارند. این بیماری او را از ارتباط با دیگران و دنبال کردن هر فعالیتی عاجز کرده است.»

«دیوانهٔ اصیل کیست؟ او کسی است که ترجیح می‌دهد اصل دریافت جامعه از واژهٔ دیوانه باشد تا بدل برداشت جامعه از اصالت انسان نباشد، ازاین‌رو جامعه اینانی که خودش خواسته رهایش کنند را هماورد آنانی ساخته که خودش خواسته حامی‌اش باشند. اینانی که نخواسته‌اند همدست اعمال کثیفش شوند، اینک محکومند که گلویشان به‌دست تیمارستان فشرده شود، و جامعه برای اینکه نمی‌خواهد مجانینی که هنوز جان دارند، حقایق بی‌تاب‌کننده را جار زنند، جلوی دهانشان را می‌گیرد.»

اینان تاب عتاب تودهٔ دیرپای پارینه مردمی را ندارند که خود دشمن مادرزاد تمام نابغه‌ها هستند و هر فاضلی را به‌دام خویش می‌کشند.»

داروها بیماری‌ها را به‌وجود می‌آورند و روان‌پزشک‌ها نبوغ انسانی را از بین می‌برند،