بریده‌هایی از کتاب آثار و برکات امام حسین (ع) در دنیا

امام صادق فرمود: «بالای بام خانه‌ات برو و نخست بر راست و چپ خود بنگر سپس سر خود را به سوی آسمان بلند کن، آنگاه به مرقد مطهر حسین توجه کن و چنین بگو: «ای اباعبدالله سلام بر تو باد، درود و رحمت و برکت‌های خدا بر تو باد.»

امام صادق فرموده است: «در خاک منطقه‌ای که حسین در آن آرمیده است درمان هر درد و امان از همه ترس و بیم است.»

«همانا که حسین به زائران خود و بر همه کسانی که بر او می‌گریند می‌نگرد و برای آنان آمرزش‌خواهی می‌کند.»

امام حسن عسکری فرموده است: «نشانه مؤمن پنچ چیز است، گزاردن پنجاه و یک رکعت نماز شبانه روزی، زیارت اربعین، انگشتر در دست کردن، پیشانی بر خاک ساییدن و بلند گفتن بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم.

خدا کشندگان تو را نفرین کند و در این ساعت و همه ساعت‌ها عذاب را از نو برایشان تازه فرماید.

حسین خود می‌فرموده است: «یک بار که به حضور رسول خدا مشرف شدم به من فرمودند، خوشامد بر تو باد ای ابوعبدالله! ای زیور آسمان‌ها و زمین‌ها.»

امام صادق فرموده است: «از گنجینه دانش الهی است که باید نماز را در چهار جا به صورت کامل گزارد، در حرم خدا و حرم رسول خدا و حرم امیرالمؤمنین علی و حرم حسین»

محمدبن‌عیسی از گفته مردم نقل می‌کند که گفته است: «امام رضا از خراسان برای من یک دست لباس فرستاد که میان آن اندکی خاک وجود داشت. از آورنده پرسیدم این خاک چیست؟ گفت تربت مرقد حسین است و ایشان برای هر کس که پارچه یا چیز دیگری می‌فرستند از این تربت ضمیمه می‌فرمایند، و آن حضرت می‌فرموده است به فرمان خداوند متعال مایه زینهاری است.»

امام صادق فرموده است: «کام نوزادان خود را با تربت حسین بردارید که مایه زینهاری و امان است.»

امام باقر فرموده‌اند تربت مرقد حسین درمان هر درد و مایه زینهاری از هر بیم و ترس است و برای هر نیت خیر مفید است.

«هرگاه رفتن به زیارت برای تو دشوار و محل سکونت تو دور بود، به بلندترین نقطه خانه‌ات برو، نخست دو رکعت نماز بگزار و با اشاره به آرامگاه‌های ما بر ما سلام کن که به ما می‌رسد.»

امام صادق درباره ارزش گریستن بر سیدالشهداء فرموده است: «هیچ دیده و هیچ اشکی در پیشگاه خداوند دوست‌داشتنی‌تر از دیده‌ای که بر حسین بگرید و اشکی که بر او ریخته شود نیست. و هر گریه‌کننده که بر حسین بگرید حرمت فاطمه را پاس می‌دارد و او را از آن کار خشنود می‌کند و احترام رسول خدا را پاس می‌دارد و حق ما را ادا می‌کند.

امام صادق فرموده است: «خداوند شیعیان ما را رحمت فرماید، به خدا سوگند که مؤمنان شیعه مایند و شیعیان ما مؤمن‌اند که در سوگواری با اندوه و حسرت طولانی با ما شرکت می‌کنند.»

امام باقر فرموده است: «هر بنده‌ای که چون پیش او از اهل بیت نام برند و او بر ایشان رقت کند و رحمت آورد فرشتگان بر پشت او دست می‌کشند و همه گناهانش آمرزیده می‌شود مگر اینکه مرتکب گناهی شود که او را از ایمان بیرون برد.»

از سلیمان جعفری روایت شده که گفته است، از حضرت رضا شنیدم که می‌فرمود، در خانواده‌ای که نام‌های محمد، علی، حسن، حسین، جعفر، طالب و عبدالله از میان نام‌های مردان و فاطمه از میان نام‌های زنان نام‌گذاری شود تهی‌دستی وارد نمی‌شود.

سیدالشهداء را دو انگشتری بود، نگین یکی از آن دو عقیق بود که بر آن نبشته بود «ان الله بالغ امره» «خدای فرمان خود را به انجام می‌رساند»، انگشتری دوم همان است که پس از شهادت از انگشت حضرتش ربوده شد و نقش نگین آن چنین بود: «تا هنگام دیدار و پیوستن به خدا ـ رستاخیز ـ هیچ خدایی جز خدای یگانه وجود ندارد.» هر کس انگشتری مانند آن دو انگشتر در دست کند برای او مایه زینهاری از شیطان خواهد بود.

پیامبر پرسید: «ای جبرئیل آیا امت من حسین را می‌کشد؟» گفت: «آری.» پیامبر فرمود: «آنان امت من نیستند که من از ایشان بیزارم و خدای عزوجل نیز از آنان بیزار است.» جبرئیل گفت: «ای محمد! من هم از آنان بیزارم.» پیامبر پیش فاطمه رفت و او را شادباش و تسلیت گفت، فاطمه گریست و گفت: «کاش او را نمی‌زاییدم. قاتل حسین بی‌تردید در آتش خواهد بود.» پیامبر فرمود: «ای فاطمه من هم بر این موضوع گواهم ولی حسین کشته نمی‌شود تا آن‌گاه که امامی از او به وجود می‌آید که امامان معصوم پس از او از نسل او خواهند بود.»

از حسین‌بن‌علی: روایت است که فرموده است این گفتار حضرت ختمی مرتبت که فرموده است: «پس از نماز برترین کارها شاد کردن دل مؤمن است، با کاری که در آن گناه نباشد.»

پرندگان چون پیکر حسین را دیدند فریاد برآوردند و مویه‌گری و گریه کردند و خویشتن را بر خون او افکندند و در آن غوطه‌ور شدند. آن‌گاه هر یک به ناحیه‌ای پرواز کردند تا مردم آن سرزمین را از شهادت حضرت اباعبدالله آگاه سازند. از قضا یکی از آن پرندگان آهنگ مدینه پیامبر کرد و درحالی‌که خون از پر و بال او می‌چکید بر گرد مرقد مطهر حضرت ختمی مرتبت به پرواز درآمد و با صدای بلند چنین می‌گفت: «هان! آگاه باشید که حسین در کربلا کشته شد، حسین را در کربلا سر بریدند.»

خولی‌بن‌یزید اصبحی ـ که نفرین خدا بر او باد ـ می‌گوید: «خولی سر بریده حسین را در خانه زیر دیگی نهاد، به خدا سوگند می‌دیدم که پرتوی از آسمان به سوی آن سرپوش می‌تافت و پرندگان سپیدی را می‌دیدم که بر گرد آن پرواز می‌کنند.

به هنگامی که سر حسین را به شام می‌بردند در جایی به نام قنسرین فرود آمدند. راهبری از صومعه خود نگریست و متوجه پرتوی شد که از دهان سر بریده تا آسمان سر کشیده است. پیش آنان آمد و ده هزار درم به ایشان داد و سر مطهر را از آنان گرفت و با خود به درون صومعه برد، در این هنگام آوای سروشی را شنید که می‌گوید: «خوشا بر تو و خوشا بر هر که حرمت این سر را پاس بدارد.» راهب سر بلند کرد و عرضه داشت: «پروردگارا به حق عیسی سوگندت می‌دهم که به این سر فرمان دهی تا با من سخن بگوید.» سر مطهر به سخن آمد و پرسید: «که چه می‌خواهی؟» راهب پرسید: «تو کیستی؟» فرمود: «من پسر محمد مصطفی و پسر علی مرتضی و پسر فاطمه زهرا و کشته شده در دشت کربلایم، من مظلوم تشنه‌ام.» و سکوت فرمود.

امام صادق فرموده است: «خدای عزوجل به سبب فضیلت مرقد حسین، پیش از آن که مکه را حرم قرار دهد کربلا را حرم امن و فرخنده خود قرار داده است.»

۵۶. امام صادق فرموده است: «ولایت ما بر مردم شهرها عرضه شد هیچ‌کس جز مردم کوفه آن را نپذیرفتند و همانا که نزدیک کوفه مرقدی است که هر اندوهگین و گرفتار آنجا رود و چهار رکعت نماز بگزارد حق‌تعالی او را خشنود به برآوردن خواسته‌اش برمی‌گرداند.»

ابراهیم دیزج می‌گوید: «متوکل عباسی برای تغییر دادن و از میان بردن نشان مرقد حسین مرا روانه کربلا کرد. من فقط با بردگان ویژه خودم رفتم و بر قبر آب بستم و دستور دادم گاوها را برای شخم زدن و کاویدن بیاورند. گاوها به قبر نزدیک نمی‌شدند و گام از گام برنمی‌داشتند و چون با زور آنها را جلو می‌بردند از نزدیک قبر مطهر برمی‌گشتند.»

امام صادق فرموده است: «سرزمین کعبه به خود بالید و گفت کجا هم‌سنگ من است که خداوند متعال خانه خود را بر من نهاده است و مردم از همه دره‌های ژرف پیش من می‌آیند و من حرم پروردگار و جایگاه امن و امانم.» خداوند به آن وحی فرمود که: «بس کن و آرام بگیر. سوگند به عزت و جلال خودم فضیلتی که به تو ارزانی شده است در قبال فضیلتی که به کربلا داده‌ام همچون آبی است که سر سوزنی از دریا در خود بگیرد، اگر خاک کربلا نباشد تو را فضیلتی نیست و اگر آنچه که کربلا در بر دارد نمی‌بود نه تو را می‌آفریدم و نه خانه‌ای را که به آن افتخار می‌کنی.

امام باقر فرموده است: «خداوند تبارک و تعالی سرزمین کربلا را بیست و چهار هزار سال پیش از آن که کعبه را بیافریند آفریده است، و کربلا را مقدس و فرخنده قرار داده است و آن زمین پیش از آفرینش آفریده‌ها فرخنده و مقدس بوده است و همواره چنین خواهد بود و سرانجام خداوند آن را بهترین سرزمین بهشت قرار خواهد داد و برترین منزلی خواهد بود که حق‌تعالی دوستان برگزیده خود را در بهشت آنجا ساکن می‌فرماید.»

امام سجاد فرموده است: «خداوند ۲۴ هزار سال پیش از آن که کعبه را بیافرایند سرزمین کربلا را حرم امن و فرخنده قرار داده است. و آن‌گاه که خداوند زلزله رستاخیز را فرا آورد و زمین را در هم نوردد، سرزمین کربلا همچنان تابان و بدون هیچ آلایشی به آسمان برده می‌شود و در بهترین بوستان بهشت همچون ستاره پر نور و رخشان که از میان ستارگان برای مردم زمین می‌درخشد درخشان خواهد بود آن چنان که پرتو آن دیدگان بهشتیان را به سوی خود جلب و خیره می‌سازد و آن سرزمین می‌گوید، من همان سرزمین مقدس و پاکیزه و فرخنده خداوندم که پیکر سالار شهیدان و سرور جوانان بهشت را در آغوش داشته‌ام.»

پیامبر روزی به فاطمه از کشته شدن حسین در کربلا و آنچه که به روز عاشورا بر آن حضرت خواهد رسید خبر داد. فاطمه از آنچه که با پسرش انجام خواهد شد گریست. پیامبر او را فرمود: «ای فاطمه! آیا به این خشنود نیستی که فرشتگان بر پسرت خواهند گریست، و همه چیز بر او اندوهگین خواهد شد، آیا به این خشنود نیستی که هر کس به زیارت مرقدش برود در ضمانت و پناه خدا باشد و هر کس به زیارت او برود همچون کسی باشد که حج خانه خدا و عمره به جا آورد و به اندازه چشم برهم زدنی از رحمت خدا برکنار نباشد و چون بمیرد به منزلت شهید باشد و تا هرگاه زنده باشد فرشتگان نگهبان برای او دعا کنند، و همواره تا هنگامی که از جهان رخت بربندد و در زینهاری و نگهبانی حق تعالی باشد؟» فاطمه گفت: «پدرجان تسلیم و خشنودم و بر خدا توکل کردم.»

امام صادق درباره مرقد مطهر حسینی فرموده است: «هیچ گرفتار و اندوهگینی به زیارت آن حضرت نمی‌رود مگر اینکه خداوند در کار او گشایش فراهم می‌فرماید.»

امام صادق فرموده است: «هر کس مرقد حسین را زیارت کند، اگر اندوهگین باشد خداوند اندوهش را می‌زداید و اگر تهی‌دست باشد بی‌نوایی او را می‌زداید، و هر کس درد و بیماری داشته باشد و از خداوند مسألت کند که آن را از او مرتفع فرماید خداوند چنان می‌کند، دعای او را می‌پذیرد گرفتاری و اندوهش را می‌زداید.»