کتاب خودت را دست کم نگیر دختر!

چطور اصیل‌ترین نسخهٔ خودتان را بیابید؟ به شهود درونی‌تان گوش دهید.

دنیا سعی کرده به من لباسی تنگ و محدود بپوشاند و پس از سال‌های سال پوشیدن این لباس و تلاش برای نفس کشیدن در آن، دیگر خسته شده‌ام.

یکی از مطلوب‌ترین شعارهایم را در همین روند ابداع کردم: حرف مردم برایت مهم نباشد. این شعار برای من به این معنا بود که هر کاری دوست داری انجام بده و هرگز نگران نباش که دیگران دربارهٔ آن چه می‌گویند. یادت باشد آنها همیشه حرفی برای زدن دارند و این کاملاً از کنترل ما خارج است. فقط فراموش نکنید روزی خواهد رسید که یک نفر دارد سفارش گل‌های مراسم تدفین شما را می‌دهد.

کمتر به ظاهر خود بیندیشید و بیشتر به احساس درونی خود فکر کنید.

هر بار که پروژهٔ جدیدی را شروع می‌کنم، خواه نوشتن کتاب باشد خواه تغییر سبک شخصی خودم یا یک عادت جدید، در پی الهام‌گیری هستم. در گذشته به‌اشتباه فکر می‌کردم الهامات جایی بیرون از ما هستند. البته بسیاری از ما (ازجمله خودم) با هنر، موسیقی، سفر و ارتباط با دیگرانی که کارهای جالب کرده‌اند، شور و شوق می‌گیریم اما تازگی‌ها متوجه شده‌ام که عمیق‌ترین و حقیقی‌ترین الهام، درون آدمی رخ می‌دهد. به یاد داشته باش هرچه به آن نیاز داری درونت است و هرآنچه نیاز داری از طریق الهام درونی‌ات قابل‌دسترسی است.

دوست و همکارم دکتر فریتز گالت یک بار دربارهٔ اضطراب توصیهٔ خوبی به من کرد و همین توصیه زندگی‌ام را تغییر داد. او توضیح داد که اضطراب به‌سادگی یک انرژی است و ما می‌توانیم مسیر آن را به‌سوی مثبت‌گرایی تغییر دهیم. این انرژی را می‌توانیم برای پیش بردن اهداف و ایده‌هایمان به‌کار گیریم. اضطراب می‌تواند در ما حس کوشش به‌وجود آورد. این عبارت‌ها برای من قدرتمند بود. در آن‌زمان بابت مشکلات خودم سخت دچار اضطراب بودم و توصیهٔ دکتر گالت مرا ترغیب کرد که روی تغییر احساساتم کار کنم. اکنون با حواس جمع به لحظات پر از اضطراب خود فکر می‌کردم و فهمیدم که بیشتر اوقات حقیقت خویش را بر پایهٔ افکار آزاردهنده و چیزهایی که به‌احتمال‌زیاد هرگز رخ نمی‌دهند، پایه‌ریزی کرده‌ام. به‌تدریج در روند فکری خود «بهترین سناریوها» را وارد کردم و تمرکزم را روی درست‌ترین کاری که می‌توانم انجام دهم گذاشتم. به‌جای اینکه آن احساسات آزاردهنده را سرکوب کنم، آنها را خطاب قرار دادم. روی آنها کار کردم و قوی‌تر از این ورطه بیرون آمدم.

درست همین لحظه بود که فهمیدم همهٔ ما خواهیم مرد. هیچ‌یک از ما نمی‌دانیم چه وقت و به چه شکل! پس چرا زندگی کردن را به تعویق می‌اندازیم؟

تفاوت‌های فرهنگی نقشی برجسته در قضاوت و عقاید دیگران بازی می‌کند. بنابراین اگر تصمیمی گرفته‌اید و دوست دارید همهٔ آدم‌های روی زمین آن را قبول داشته باشند، باید تا همیشه منتظر بمانید.