کتاب روانشناسی پول

دو مقوله وجود دارد که چه به آن توجه نشان دهید چه ندهید بر زندگی‌تان اثر می‌گذارد: پول و سلامتی

هر چه بیش‌تر مایل باشید چیزی حقیقت داشته باشد، بیش‌تر احتمال دارد داستانی را باور کنید که بر آن صحه می‌گذارد.

برای آن‌که آن‌قدر سرپا بمانید تا بتوانید از ثمرات خوش‌بینی در بلندمدت بهره ببرید، به بدگمانی کوتاه‌مدتی نیازمندید.

«هر کاری را تا زمانی که خودتان مجبور نباشید انجامش دهید، ساده به نظر می‌آید».

دلیلی ندارد که آن‌چه دارید و آن‌چه را بدان نیاز دارید، به خطر بیندازید برای به‌دست‌آوردن چیزی‌که ندارید و نیازی هم بدان ندارید

ورزش هم مانند پول‌داری است. با خودتان می‌اندیشید: «خب! من کارم را انجام دادم و حالا حق دارم خودم را به صرف غذایی درست و حسابی دعوت کنم.» ثروت، مانند ردکردن این دعوت و سوزاندن کالری خالص است؛

دنیل گیلبرت، روان‌شناس دانشگاه هاروارد می‌گوید: در هر مرحله از زندگی‌مان تصمیماتی می‌گیریم که عمیقاً بر روی زندگی انسانیِ آینده‌مان اثر خواهد گذاشت و زمانی‌که آن آدمِ آینده می‌شویم، همیشه هم از تصمیماتی که گرفتیم چندان به وجد نمی‌آییم؛ به همین دلیل هم جوانان پول فراوانی می‌پردازند تا تتوهایی را که در نوجوانی با پول فراوان حک کرده‌اند، پاک کنند. میان‌سالان، برای جدایی از کسانی که جوان‌ترها برای ازدواج با آن‌ها سرازپا نمی‌شناسند، لحظه‌شماری می‌کنند و مسن‌ترها، جان می‌کنند تا آن‌چه را میان‌سالان با جان کندن به‌دست‌آورده‌اند، از خود جداکنند.

سقفِ مقایسهٔ اجتماعی چنان بلند است که دست هیچ‌کس به آن نمی‌رسد و این بدان معناست که این نبرد برنده‌ای ندارد، تنها راه برنده‌شدن در آن، پرهیز از ورود در آن است و پذیرشِ این‌که به‌قدر کفایت در اختیار دارید؛ حتی اگر کم‌تر از دارایی افراد دوروبرتان باشد.

هیچ چیز به همان بدی یا همان خوبی که به نظر می‌رسد نیست.

نابغه‌ای که کنترل عواطف و احساساتش را از دست می‌دهد، می‌تواند از نظر مالی شکست‌خورده‌ای مفلوک به حساب بیاید

کسی را می‌توان نابغهٔ سرمایه‌گذاری خواند که در آن هنگام که همهٔ اطرافیانش از خود بی‌خود شده‌اند، رفتاری متعادل و معقول داشته باشد.

به قول ولتر «تاریخ هیچ‌گاه تکرار نمی‌شود؛ این مردمند که تکرار می‌شوند.»

به قول ولتر «تاریخ هیچ‌گاه تکرار نمی‌شود؛ این مردمند که تکرار می‌شوند.»

به‌دست‌آوردن پول نیازمند خطرپذیری، خوش‌بینی و تلاش است؛ اما حفظ پول به نقطهٔ مقابل ریسک‌پذیری نیاز دارد و مستلزم ترس از آن است که آن‌چه هست می‌تواند در چشم‌برهم‌زدنی نیست شود؛ صرفه‌جویی می‌طلبد و پذیرش این حقیقت که دست‌کم قسمتی از آن‌چه به‌دست‌آورده‌اید به بخت و اقبال برمی‌گردد؛ بنابراین، نمی‌توان انتظار داشت که موفقیت و کام‌یابی تا ابد پایدار بماند.

کارل ریچارد می‌نویسد: «وقتی فکر می‌کنید همهٔ جوانب را سنجیده‌اید، آن‌چه باقی می‌ماند، ریسک خوانده می‌شود».

به قول جورج سوروس: «مهم نیست درست می‌گویید یا در اشتباهید؛ مهم آن است که هنگامی که حق با شماست چه‌قدر پول به‌دست می‌آورید و وقتی در اشتباهید چه‌قدر پول از دست می‌دهید.»

مسایل مالی که در دانشگاه تدریس می‌شود، به دنبال یافتن راهبردهای سرمایه‌گذاری بهینه و حساب‌شده است. نظریهٔ من این است که در جهان واقعی، مردم به دنبال راهبردهای سرمایه‌گذاری بهینه نیستند؛ بلکه راهبردهایی می‌خواهند که آرامشِ خوابِ شبانهٔ آن‌ها را فراهم کند.

«تاریخ هیچ‌گاه تکرار نمی‌شود؛ این مردمند که تکرار می‌شوند.»

نکته این است که سقفِ مقایسهٔ اجتماعی چنان بلند است که دست هیچ‌کس به آن نمی‌رسد و این بدان معناست که این نبرد برنده‌ای ندارد، تنها راه برنده‌شدن در آن، پرهیز از ورود در آن است و پذیرشِ این‌که به‌قدر کفایت در اختیار دارید؛ حتی اگر کم‌تر از دارایی افراد دوروبرتان باشد.

مرز میان «شجاعتی الهام‌بخش» و «حماقتی جسورانه» می‌تواند بسیار باریک باشد و تنها با بصیرت و ادراک قابل تشخیص است

«تاریخ هیچ‌گاه تکرار نمی‌شود؛ این مردمند که تکرار می‌شوند.»

می‌توانید در نیمی از موارد راه را اشتباه بروید و هنوز هم پول پارو کنید.

. این داستان‌ها بی‌نهایت قدرتمندند و می‌توانند کاری کنند که هرچیزی را باور کنید.

«هر کاری را تا زمانی که خودتان مجبور نباشید انجامش دهید، ساده به نظر می‌آید».

سرمایه‌داری نوین، در دو چیز تخصص دارد: تولید ثروت و تولید حسادت؛ شاید هم این دو شانه‌به‌شانهٔ هم حرکت می‌کنند و ارتباطی مستقیم با هم دارند؛ میل به پیشی‌گرفتن از همکاران‌تان، لازمهٔ سخت‌کوشی است؛ اما زندگی بدون حس قناعت لطفی ندارد.

هنگام تصمیمات مالی، هدف‌تان این نباشد که کاملاً عاقلانه رفتار کنید؛ کافی است تا حدودی منطقی باشید؛ منطقی‌بودن واقع‌گرایانه‌تر است و در این صورت، احتمال آن‌که در بلندمدت بر سر تصمیمات‌تان بمانید، بیش‌تر است.

قانونی در اقتصاد وجود دارد که می‌گوید شرایط بسیار بد و بسیار خوب، مدت زیادی پایدار نمی‌مانند؛ زیرا، عرضه و تقاضا به روش‌هایی پیش‌بینی‌ناپذیر، خود را سازگار می‌کنند.

دلیلی ندارد که آن‌چه دارید و آن‌چه را بدان نیاز دارید، به خطر بیندازید برای به‌دست‌آوردن چیزی‌که ندارید و نیازی هم بدان ندارید.

«تاریخ هیچ‌گاه تکرار نمی‌شود؛ این مردمند که تکرار می‌شوند.»

«دهانت را ببند و منتظر بمان»