وقتیدیگرانبه شما لطمهزده یا ناامیدتانمیکنند
از آن جهت که دیگران فرزندان خداوند هستند، چیزی برای بخشش واقعی وجود ندارد. آنها واقعاً ما را شکست نداده، ناامید نکرده یا سرافکنده نکردهاند. شاید هنگامی که از سر راهمان میگذشتند، لغزیده باشند. باید بدانیم آنان فرزندان خدایند و راهشان را گم کردهاند. اگر از جادهٔ مخصوص ما گذر کردهاند، بهخاطر نیاز به جهتدهی و کمک از جانب ما بوده است. آنها با نگاه خود به ما خیرهاند بلکه راه درست را نشانشان دهیم و هدایتشان نماییم. هر کاری بکنند یا نکنند، وجودشان مانع از پیشرفت ما نمیشود و نمیتوانند خیر ما را از ما جدا کنند.