بریده‌هایی از کتاب کی میگه نمی تونی؟ می تونی!

«همه‌ی افکارتان را روی کاری که در دست دارید متمرکز کنید. اشعه‌ی خورشید مادامی که متمرکز نشود چیزی را نمی‌سوزاند.»

آیا آن‌قدر برای خودم احترام قائل هستم که در زندگی‌ام تغییر ایجاد کنم؟

هرچه بیشتر دیگران و اتفاقات را مسئول شرایط زندگی‌مان بدانیم، بیشتر از تغییراتی که می‌خواهیم در زندگی‌مان ایجاد کنیم دور می‌شویم.

وقتی کسی را پیدا می‌کنید خودتان را گم نکنید.

دروغ گفتن راحت است، ولی دروغ زندگی کردن زندگی را تبدیل به جهنم می‌کند.

اکثر مردمِ دنیا دیگران را با چاقو نمی‌زنند، در رانندگی خشونت نمی‌کنند، و مرتکب جنایت نمی‌شوند. اخبار بازتاب اکثریت بشریت نیست. نقطه.

تا زمانی که خود واقعی‌تان را به عنوان یک انسان، نه برچسب‌های اجتماعی، نشناسید نمی‌توانید شور و شادی زندگی را در هر لحظه تجربه کنید.

وقتی طرز فکرتان را عوض می‌کنید، احساستان هم عوض می‌شود. وقتی احساستان عوض می‌شود رفتارتان تغییر می‌کند. وقتی رفتارتان را عوض می‌کنید زندگی‌تان عوض می‌شود. همه چیز از ایجاد تغییر ایجاد می‌شود.

اجازه ندهید مردم با منفی‌گرایی‌هایشان شما را هم آلوده کنند

به خودتان اجازه‌ی اشتباه بدهید، ولی هرگز اجازه ندهید از تلاش برای رسیدن به آنچه می‌دانید باید داشته باشید دست بکشید.

کوته‌نظران زانوی غم به بغل می‌گیرند و فقط زندگی می‌کنند، چون متولد شده‌اند. افراد موفق می‌دانند که متولد شده‌اند تا زندگی کنند!

حقیقت مهمی که آموختم این است که هر تجربه‌ای به یک دلیل رخ می‌دهد: به این دلیل که قرار است ما را به جایی برساند که بتوانیم تصمیمی بگیریم که درنهایت سرنوشت باقیمانده‌ی زندگی‌مان را تعیین می‌کند

تا زمانی که خود واقعی‌تان را به عنوان یک انسان، نه برچسب‌های اجتماعی، نشناسید نمی‌توانید شور و شادی زندگی را در هر لحظه تجربه کنید.

به نظر می‌رسد اکثر ما به وضوح می‌دانیم باید چه بکنیم، ولی آن را انجام نمی‌دهیم. به همین دلیل است که کسب دانش در زندگی معادل یاد گرفتن نیست. اگر دانشی را فرا بگیرید ولی آن را عمل نکنید، درواقع چیزی یاد نگرفته‌اید. بسیاری از مردم به من می‌گویند: «این را می‌دانم.»؛ پاسخ من به آن‌ها این است که دانستن تفاوت ایجاد نمی‌کند، باید به دانسته‌ی خود عمل کنید؛ ولی آن‌ها همچنان مانند سابق عمل می‌کنند، تجاربشان همان است و احساساتی مشابه را تجربه می‌کنند و هیچ وقت احساس رضایت نمی‌کنند.

پس اگر خیلی نسبت به دیگران احساس برتری می‌کنید در عقیده‌ی خود تجدیدنظر کنید. هیچ‌کس نمی‌تواند از مدرسه‌ی زندگی فرار کند، پس از دانشی را که از آن می‌گیرید استقبال کنید یا مجازات آن را بپذیرید.

به تجربه‌ی من در اکثر اوقات همان کاری را انجام می‌دهیم که فکر می‌کنیم باید انجام دهیم، نه آن کاری را که واقعاً می‌خواهیم

«نیروهایی در تو هستند که اگر بتوانی کشفشان کنی و به کارشان بگیری رؤیاهایت تحقق خواهند یافت و به همان کسی که آرزویش را داری تبدیل خواهی شد.» _ اوریسون سوئت ماردن

ما همیشه در زندگی در حال یاد گرفتن هستیم، ولی یادگیری مستلزم عمل است. شما شاید بیست بار بایستید و نگاه کنید چطور چرخ ماشین را عوض می‌کنند، ولی تا خودتان دست به کار نشوید دانسته‌هایتان در این زمینه هرگز محک زده نمی‌شوند و یاد نمی‌گیرید. ظاهراً اکثر ما معتقدیم به دانسته‌هایمان عمل می‌کنیم، ولی باز هم شکست می‌خوریم. به همین دلیل است که باید انرژی‌مان را به طریقی مؤثر به کار بگیریم و تغییری پایدار ایجاد کنیم.

چند نفر را می‌شناسید که برای رفع اضطراب، افسردگی و حالت‌های عصبی‌شان دارو مصرف می‌کنند، ولی باز هم همان مشکلات را دارند؟ آن‌ها سال‌ها بی‌فایده قرص می‌خورند، ولی عجیب این‌جاست که با توجه به آنچه در مورد تجربه‌ی خودم دیدم، به محض این‌که از توانایی خود برای تغییر وضعیتشان آگاه می‌شوند می‌توانند خودشان را شفا دهند.

اگر تیری را بدون هدف از کمان رها کنید فکر می‌کنید کجا می‌رود؟ چطور می‌تواند به هدف اصابت کند در حالی که هدفی را تعیین نکرده‌اید؟

همه‌ی افراد بسیار موفق در زندگی‌شان به نقطه‌ای می‌رسند که دیگر به نرسیدن به خواسته‌هایشان فکر نمی‌کنند و آگاهانه احساسِ داشتن آن را در خود ایجاد می‌کنند. شما اکنون باید موفقیتتان را جشن بگیرید. همان احساساتی را مجسم و خلق کنید که اگر به خواسته‌هایتان رسیده بودید در خود حس می‌کردید. با این کار، احساسات قدرتمندی را در خود ایجاد می‌کنید که به شما انگیزه‌ی عمل می‌دهند و شما را به هدفتان نزدیک‌تر می‌کنند. تا زمانی که باورِ رسیدن به خواسته‌هایتان تمام وجودتان را تسخیر نکند نمی‌توانید به آن‌ها دست پیدا کنید. شما نمی‌توانید به جایی بروید که وجود آن را باور ندارید!

«هیچ چیز در دنیا جای پشتکار را نمی‌گیرد. نه استعداد؛ چیزی که زیاد است آدم‌های بااستعداد ناموفق. نه نبوغ؛ ”نابغه‌ای که به هیچ جا نرسید“ جمله‌ای است که بسیار شنیده‌ایم. نه تحصیلات؛ دنیا پر است از تحصیل‌کرده‌های بی‌خانمان. تنها صاحب مطلقِ قدرت، پشتکار و عزم راسخ است. شعار ”پشت کار را بگیر“ همیشه مشکلات بشریت را حل کرده و خواهد کرد.»

کسانی مفهوم شکست را ابداع کردند که از ادامه‌ی راه برای رسیدن به موفقیت می‌ترسیدند، و این مفهوم در همان دنیایی وجود دارد که مفهوم «تسلیم» هم هست. اگر دست از پشتکار برنداریم، شکستی هم وجود نخواهد داشت، و همه چیز به شناخت تبدیل می‌شود که می‌توان آن را به کار گرفت. علت وجود افراد موفق این است که حاضر به پذیرش چیزی به نام شکست نیستند. آن‌ها اعتقادشان را به عدم وجود شکست حفظ می‌کنند و فقط بازخورد می‌گیرند.

شما فقط به وسیله‌ی عشقی محقق می‌شوید که مشتاقانه درونتان در انتظار است. عشقی که پدیدار می‌شود، ولی بارها آن را نادیده می‌گیریم. عشق راهنمای واقعی زندگی است، تنها راهنمایی که باید به آن اعتماد کنیم. اگر کارهایمان را با نیت خالص انجام دهیم عشق بدون شک نمایانگر خواهد شد. رؤیاهایتان از طریق عشق است که به واقعیت می‌پیوندند، و زیباترین روزهای زندگی‌تان با عشق است که پدیدار می‌شوند. عشق پرده را از مقابل چشمانتان کنار می‌زند و حقیقت دنیا را برایتان آشکار می‌سازد. با دنیا و هرچه در آن است یکی می‌شوید و رؤیاهایتان تحقق می‌یابند.

ندای درون در لحظاتی از زندگی به سراغمان می‌آید که برخی چیزها را بدون آن نمی‌توان ثابت کرد. این ندا آهسته به ما می‌گوید: «در مسیر درست قرار داری، نه به چپ برو و نه به راست، به حرکت در همین راه مستقیم و باریک ادامه بده.»

«رابطه‌ی عاشقانه رابطه‌ای است که فرد مورد علاقه‌ی شما بتواند خود واقعی‌اش باشد _ با شما بخندد، ولی به شما نخندد. با شما بگرید، ولی شما اشکش را در نیاورید. زندگی را دوست بدارد، خودش را دوست بدارد، و دوست‌داشته شدن را دوست بدارد. اساس چنین رابطه‌ای آزادی است و هرگز نمی‌تواند در قلبی حسود رشد کند