کتاب جان و جانان

«درد و رنج، گریزناپذیر است، اما بدبختی، انتخابی‌ست!»

سرانجام، هنر رها کردن چیزهای خارج از دسترس خود را می‌آموزید؛ حتی اگر آن‌ها بسیار جذاب یا مهم به نظر برسند، حتی اگر چیزی باشد که به شدت نیاز دارید، حتی اگر چیزی باشد که آرزویش را دارید، حتی اگر چیزی باشد که گمان می‌کنید بی آن زنده نخواهید ماند. پس از این یادگیری، شما در هر شرایطی و با وجود هر چه به سویتان بیاید ـ خواه دور باشد یا نزدیک ـ استوار باقی خواهید ماند!

در «مدرسهٔ زمین» با هیچ بیگانه‌ای رو به رو نمی‌شوید؛ همه دوستان شما هستند! از دیدگاه جانتان همگی دوست هستید، وگرنه به هیچ رو کنار هم قرار نمی‌گرفتید.

این فصل تاریک و آزارنده بارها و بارها در زندگی شما تکرار می‌شود. هر مصیبت، از دست دادن، شکست و حقارت به حداکثر جنبش خود می‌رسد، انرژی‌اش را مصرف می‌کند و از آن سفر طولانی، سفری دیگر آغاز می‌شود؛ سفری به سوی گرما، نور و گستردگی! بار دیگر به همین ترتیب، فصل جشن، رشد، زندگی و تحرک تکرار می‌شود. یک فصل در پی فصل دیگر می‌آید و رسیدن یکی، خبر از آمدن دیگری می‌دهد. آن‌ها جدا از هم نیستند.

عشق، احساس کردن درد دیگران و واکنش مناسب نشان دادن نسبت به آن می‌باشد؛ آن گونه که گویا درد خودت است

اگر از کسانی که نفرت می‌ورزند متنفر باشید، مانند آن‌ها می‌شوید

آیا می‌خواهید که جهان پرمهرتر باشد؟ خودتان پرمهرتر شوید. آیا می‌خواهید که جهان کم‌خشونت‌تر باشد؟ خودتان کم‌تر خشن شوید.

نقش شما این است که تصمیم بگیرید به این جهان چه بدهید

«رنجِ یکی، رنجِ همه و سربلندی یکی، سربلندی همه است!»

«مهم است که از الگوهایی که ما را اداره می‌کنند، آگاه شویم.»

هنگامی که در بارهٔ تروریست‌ها فکر می‌کنید یا به یاد کشته شدن هزاران نفر می‌افتید، آیا شما هم در معرض خطر از دست دادن همدلی خود قرار می‌گیرید؟

روزی یک خبرنگار از راهبی از اهالی تبت پرسید: «چرا همیشه این همه خوش‌بین هستید؟ کشور شما در اشغال ارتش بیگانه قرار دارد و شاید هرگز نتوانید خانواده و خویشاوندان خود را ببینید.» راهب گفت: «برای این که خوش‌بینی، حال مرا خوب می‌کند.» این راهب می‌دانست که چگونه عینک یا افکار خود را آگاهانه انتخاب کند.

ما در جهانی از معنا زندگی می‌کنیم. این جهان «مدرسهٔ زمین» است؛ صحنهٔ تجربه‌های شخصی و جمعی ما. ما شاگرد هستیم و تجاربمان برنامهٔ آموزشی ماست.

تولد یک زندگی تازه همان قدر که شوق‌برانگیز است، چالش‌برانگیز نیز هست و همان اندازه که آزادی‌بخش است، ترسناک نیز می‌باشد

تاریک‌ترین جنبهٔ زندگی شما چیست؟ چه شکست، ناامیدی، ترس یا وحشتی در شما جریان دارد؟ کدام ناتوانی شما را زجر می‌دهد؟ این‌ها به سودتان به شما داده شده‌اند. این تاریکی‌ها به آگاهی شما آمده‌اند تا بتوانید آن‌ها را تغییر دهید.

محدود کردن عشق و محبت به اعضای خانواده، آشنایان یا کسانی که ظاهر، افکار، رفتار، کلام یا لباس آن‌ها شبیه توست، مانع از آن می‌شود که توان مهر ورزیدن خود را تجربه کنی. این توان، نامحدود است. نمی‌توانی با میانه‌روی در عشق ورزیدن، بی‌کرانگی توان دوست داشتنت را تجربه کنی

در همه چیز میانه‌روی را پیش بگیرید، مگر عشق

«ما گناه را به معنای گمراه شدن و نرسیدن به مقصود می‌دانیم و در روز خاصی که روند درون‌نگری‌مان به پایان می‌رسد، خود را از نو در مسیر درست قرار می‌دهیم.»

در «مدرسهٔ زمین» با هیچ بیگانه‌ای رو به رو نمی‌شوید؛ همه دوستان شما هستند! از دیدگاه جانتان همگی دوست هستید، وگرنه به هیچ رو کنار هم قرار نمی‌گرفتید.

آیا مشکلات را همچون موانعی می‌بینید یا به صورت تجربه‌هایی که به شما نشان می‌دهند کجا بروید و چگونه مسیر خود را تغییر دهید تا به هدفتان برسید؟