کتاب ایچی گو ایچی یه

«مردم آنچه را گفته‌ای فراموش خواهند کرد، مردم کاری را که کرده‌ای فراموش خواهند کرد ولی هرگز فراموش نخواهند کرد که چه احساسی در آن‌ها ایجاد کرده‌ای.»

همان‌طور که بودا به ما آموخته است: «نگه‌داشتن خشم مانند نگه‌داشتن یک تکه ذغال داغ به‌قصد پرتاب‌کردن آن به‌سمت دیگران است، کسی که می‌سوزد شمایید.»

درست همان‌طور که زنان باردار به هرجا که نگاه می‌کنند شکم برآمده‌ی زنان باردار را می‌بینند، به‌محض اینکه شکارچی لحظه بشویم، همه‌چیز به نظرمان منحصربه‌فرد و تحسین‌برانگیز می‌شود چون می‌دانیم چیزی که همین الان تجربه می‌کنیم دوباره هرگز اتفاق نخواهد افتاد.

داستان ناراحت‌کننده‌ی هستیْ مرگ نیست، هرگز شروع نکردنِ زندگی است.

- «همه‌ی ما یه روز می‌میریم اسنوپی!» - «درسته، ولی تو بقیه‌ی روزهای دیگه نمی‌میریم.»

«اگر واقعیت را دوست نداری، واقعیت دیگری بساز که بتوانی در آن زندگی کنی.»

دوست خود باشید. به جای مقایسه‌ی خود با دیگران و نگرانی درباره‌ی فکر و نظر مردم، پیش خودتان فکر کنید در دنیا منحصربه‌فرد هستید. همان‌طور که پابلو کاسالس در شعری برای کودکان گفته است: «تو یک معجزه‌ای و هرگز هیچ‌کس مثل تو نبوده است و نخواهد بود.»

اگر شجاعت کافی برای انجام کار موردعلاقه‌تان را داشته باشید، هرروز می‌تواند بهترین روز زندگیتان باشد.

«شما فقط یک بار زندگی می‌کنید، ولی اگر درست زندگی کنید همین یک بار کافی است.»

وقتی به شروع یا ایجاد چیزی جدید فکر می‌کنیم، اغلب اوقات چیزی که به ذهنمان می‌آید فرد جوانی است که سال‌های زیادی از عمرش را پیش رو دارد، ولی این فکر فقط یک پیش‌داوری است. همه‌ی ما صرف‌نظر از سنمان توانایی داشتن شروعی تازه را داریم. حتی فردی که پا به سن گذاشته است می‌تواند تصمیم بگیرد لوح زندگی‌اش را پاک و از نو شروع کند، زیرا او هم تمام عمرش را در پیش رو دارد. مسئله‌ی مهم این نیست که چند سال دیگر از عمرمان مانده، بلکه این است که با مدت زمانی که برایمان مانده چه خواهیم کرد.

داستان ناراحت‌کننده‌ی هستیْ مرگ نیست، هرگز شروع نکردنِ زندگی است.

«مردم آنچه را گفته‌ای فراموش خواهند کرد، مردم کاری را که کرده‌ای فراموش خواهند کرد ولی هرگز فراموش نخواهند کرد که چه احساسی در آن‌ها ایجاد کرده‌ای.»

شکارچی‌ای که هم‌زمان دو شکار را هدف قرار بدهد نمی‌تواند هیچ‌کدام از آن‌ها را بزند.

ولی کتابی که پیدا کرد تعطیلات او را از بی‌حوصلگی نجات داد. این کتاب توطئه‌ی روز رستاخیز اثر سیدنی شلدون بود. دن به‌محض برگشت از سفر، تصمیم گرفت رمانی مهیج بنویسد و بلافاصله دست به کار شد، زیرا کایکا وجودش را تسخیر کرده بود. سال‌ها بعد، رمز داوینچی اثر دن یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌های دنیا شد و او را میلیونر کرد.

زمان حال پناهگاهی است که ما را از رنج‌های گذشته و ترس و نگرانی‌های آینده جدا می‌کند.

«اگر واقعیت را دوست نداری، واقعیت دیگری بساز که بتوانی در آن زندگی کنی.»

پیداکردن عشق بعد از تجربه‌ی غم و تنهایی موهبت بسیار بزرگ‌تری است.

اولین و مهم‌ترین دلیل ارزشمندیِ هر لحظه این است که نمی‌دانیم زندگی چه زمانی به پایان می‌رسد. هرروز می‌تواند آخرین روز زندگی‌مان باشد.

هیچ چیز، نه خوب و نه بد، دوام ابدی ندارد. پذیرش این واقعیت، کلید بهره‌بردن از لحظات شکوهمندی که زندگی به ما ارزانی می‌دارد و ازدست‌ندادن امید در سختی‌ها و مشکلات است.

تنها در صورتی می‌توانیم زمان حال را به‌طور کامل تجربه کنیم که سعی نداشته باشیم چند کار را به‌طور هم‌زمان انجام بدهیم.

«دردْ اجتناب‌ناپذیر و رنج‌کشیدنْ اختیاری است.»

راز رسیدن به شادی این است که چیزی از بیرون خودمان نخواهیم و قدر هرآنچه را که زندگی به ما عرضه می‌کند، تا زمانی که در اختیارمان است، بدانیم.

هر لحظه‌ی تکرارناپذیر یک چشمه‌ی کوچک شادی است. و از کنار هم قرارگرفتن این چشمه‌هاست که اقیانوسی از شادی ایجاد می‌شود.

«اگر می‌خواهید شاد باشید، هرچیزی را تحلیل نکنید.»

«بال زدن یک پروانه در هنگ‌کنگ می‌تواند باعث به راه افتادن طوفان در نیویورک شود.»

مِی وست، هنرپیشه و نمایشنامه‌نویس آمریکایی، گفته است: «شما فقط یک بار زندگی می‌کنید، ولی اگر درست زندگی کنید همین یک بار کافی است.»

مارکوس آئورلیوس در کتاب تأملات نوشته است، داستان ناراحت‌کننده‌ی هستیْ مرگ نیست، هرگز شروع نکردنِ زندگی است.

مارکوس آئورلیوس در کتاب تأملات نوشته است، داستان ناراحت‌کننده‌ی هستیْ مرگ نیست، هرگز شروع نکردنِ زندگی است.

مِی وست، هنرپیشه و نمایشنامه‌نویس آمریکایی، گفته است: «شما فقط یک بار زندگی می‌کنید، ولی اگر درست زندگی کنید همین یک بار کافی است.»

بودا از شاگردش پرسید: «اگه کسی مشغول قدم‌زدن در جنگل باشه و تیری بهِش بخوره، این تیرخوردن درد داره؟» شاگرد جواب داد: «معلومه که درد داره.» بودا در ادامه پرسید: «و اگر تیر دوم به این شخص بخوره، براش دردناک‌تر نیست؟» شاگرد جواب داد: «البته، خیلی دردناک‌تر از تیر اول.» بودا نتیجه‌گیری کرد: «تیر اول همون اتفاق‌های بدی هستن که برامون می‌افتن و ما نمی‌تونیم ازشون جلوگیری کنیم. همون اتفاق‌هایی که هیچ کنترلی بر اونها نداریم. ولی کسی که تیر دوم رو پرتاب می‌کنه خودمون هستیم و به خودمون آسیب می‌رسونیم.» تیر دوم چیزی است که در عصر نوین نام آن را فرااحساس گذاشته‌اند. فرااحساس عبارت است از احساسمان درباره‌ی آنچه احساس کرده‌ایم.