کتاب مائده‌ های زمینی

آن روز که پی بری به اینکه مسئول تقریباً همه بدی‌های زندگی خدا نیست بلکه بشر است. دیگر تسلیم آن بدی‌ها نخواهی شد.

ناتانائل فقط خداست که نمی‌توان انتظارش را کشید. اگر در انتظار خدا باشی یعنی که هنوز نمی‌دانی که خدا در توست.

بنام دین است که انسان می‌میرد و بنام دین است که انسان‌ها را می‌کشند. میل به دانستن از شک کردن زائیده می‌شود. از باور کردن دست بردار و چیز بیاموز.

به خویشتن بگو که تنها خداست که موقتی نیست.

دوستی‌ها برایم بیش از هر چیز گرانبها بود ولی حتی به آنها نیز دل نبستم.

باید که «اهمیت» در نگاه تو باشد نه در آنچه می‌نگری.

هرگز چیزی زیبا و ملایم در این دنیا ندیده‌ام مگر آنکه بی‌درنگ دلم خواسته باشد که محبتم در برش بگیرد.

ناتانائل هرگز گذشته را در آینده مجوی. تازگی شباهت‌ناپذیر هر لحظه را درک کن و شادی‌های خود را از پیش آماده مساز و یا بدان که آنجایی که آن را آماده ساخته‌ای شادی دیگری به سراغت خواهد آمد.

و تو ای اندیشه جاودانی روح اگر خبر داشتی که انتظار کوتاه مرگ چه ارزشی به یک لحظه می‌دهد!

ناتانائل باید تو در خویشتن، تمام کتاب‌ها را بسوزانی.

و اگر روح ما دارای ارزشی است از آن روست که بیش از روح دیگران سوخته است.

برای من کافی نیست که بخوانم شن‌های ساحل نرم است. می‌خواهم با پای برهنه آن را حس کنم. هر معرفتی که پیش از آن احساسی وجود نداشته باشد برایم بیهوده است.

هرگز نمان ناتانائل هرگز. به محض اینکه محیطی رنگ تو را به خود گرفت و یا تو رنگ محیط را به خود گرفتی دیگر برایت بهره‌مند شدنی نیست. باید آن را واگذاری.

چون ملحدی در میان ملحدان، همواره عقاید دور افتاده و آخرین حد انحراف افکار و اختلافات مرا به خود کشیده است. هر فکری تنها از آن جهت مرا متوجه خود می‌ساخت که با افکار دیگر فرق داشت. و در این راه به جایی رسیدم که حتی احساس علاقه را از خود راندم. زیرا علاقه‌مند شدن به چیزی به نظرم جز اعتراف به هیجانی که گریبانگیر همه می‌شود نبود.

گاهی در گذشته به دنبال خاطراتی می‌گردم تا برای خود از آن داستانی بسازم ولی خود را در آن میان باز نمی‌شناسم

«خوشبختی من یعنی افزودن بر خوشبختی دیگران. برای خوشبخت بودن احتیاج به خوشبختی دیگران دارم.»

آه، ای جوانی ـ انسان تنها یک بار مالک آن است و باقی عمر آن را بیاد می‌آورد.

هرگاه که تنم خسته است، گناه آن را به گردن ضعف و سستی خود می‌گذارم

«باید که دید تو از جهان، هر لحظه نو باشد.»

ای روح من! به هیچ اندیشه‌ای دلبند مباش

باید که «اهمیت» در نگاه تو باشد نه در آنچه می‌نگری.

من رؤیا را دوست ندارم مگر آنکه خیال کنم واقعی‌است، زیرا زیباترین خواب‌ها ارزش آن لحظه‌ای را که از خواب برمی‌خیزم ندارد.

باید که «اهمیت» در نگاه تو باشد نه در آنچه می‌نگری

تأسف از «کارهای نکرده» است که مرا آزار می‌دهد.

در پس همه درهای بسته تو خدا ایستاده است همه شکل‌های خدا دوست‌داشتنی است و همه چیز شکل خداست.»

برای من کافی نیست که بخوانم شن‌های ساحل نرم است. می‌خواهم با پای برهنه آن را حس کنم. هر معرفتی که پیش از آن احساسی وجود نداشته باشد برایم بیهوده است. هرگز چیزی زیبا و ملایم در این دنیا ندیده‌ام مگر آنکه بی‌درنگ دلم خواسته باشد که محبتم در برش بگیرد. ای زیبایی عشق‌آمیز زمین، شکفتگی پهنه ات معجزآساست.

بی‌آنکه صبر کنی به مهرآمیزترین اندرز گوش ده و بگذار آینده با ملایمت تو را در برگیرد   اینک نوازش ولرم روز چنان در گریز است که ترسان‌ترین جان‌ها خود را به عشق می‌سپارد * اینکه آدمی برای خوشبختی زاده شده است چیزی است که تمام طبیعت بی‌چون و چرا می‌آموزد.

خون شهیدان هرگز چیزی را اثبات نکرده است. هیچ دینی آنقدر بی‌عقل نیست که شهیدان خود را نداشته باشد و اعتقادات آتشینی برنیانگیخته باشد.

در نظر من تنها بودن یعنی دیگر کسی نبودن.

برای من کافی نیست که بخوانم شن‌های ساحل نرم است. می‌خواهم با پای برهنه آن را حس کنم. هر معرفتی که پیش از آن احساسی وجود نداشته باشد برایم بیهوده است.