بریده‌هایی از کتاب نظریه‌های هنر (جلد اول)

افلاطون می‌گفت پرسپکتیو روشی برای «دروغ گفتن» و خلق توهمات کاذب است

که اثر هنری عواطف بیننده را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد.

ارسطو در بحث از عناصر تراژدی و به‌ویژه پیرنگ و شخصیت‌ها، بر ارجحیت ساختار کلی نسبت به عناصر منفرد تأکید می‌کند. «پس پیرنگْ اصل اول و، به عبارتی، روح تراژدی است. شخصیت‌ها در مرتبهٔ دوم قرار می‌گیرند. در نقاشی نیز به همین منوال است. زیباترین رنگ‌ها اگر بی‌نظم و مغشوش کنار هم قرار گیرند به اندازهٔ چهره‌ای که فقط با گچ کشیده شده است لذت‌بخش نخواهند بود.»

در روایت تاریخی باراش می‌بینیم که گرچه هنر همواره قدر دیده و بر صدر نشسته، هنرمند برای رسیدن به شأنی شریف و شایسته راهی دراز پیموده است.

تئوفیلوس می‌گوید خدا به ما «قابلیت کسب مهارت» را عطا کرده.

هنرمند به واسطهٔ تزیین استادانهٔ کلیسا با مواد درخشان و پُرفروغ، زمینهٔ «ستایش خالق در مخلوق را فراهم می‌کند و عظمت خدا را در مخلوقات الاهی به نمایش می‌گذارد.

به کارکرد بیانگر اثر هنری نیز اشاراتی شده است. دیوارها و سقف‌های مزین کلیسا تا اندازه‌ای «بهشت خدا را در برابر چشمان بینندگان جلوه‌گر می‌کنند.»

وقتی «روح مؤمن تجلی آلام مولای‌مان مسیح را در هنر می‌بیند جانش به درد می‌آید.»