بریده‌هایی از کتاب راهنمای زنده ماندن در مدرسه

هنوز اون‌قدر شجاع نیست. اما از قبل شجاع‌تره.

شجاع بودن کاریه که همین حالا هم دارین انجامش می‌دین. شجاعت یعنی قدمی رو از پی قدم دیگه‌ای گذاشتن. شجاعت یعنی مثل کاری که شما می‌کنین، یعنی تا جای ممکن افتخار و فضیلت نشون دادن.

با اینکه من استدلال افلاطون را برای خوانندگان جوان‌تر ساده‌سازی کردم، می‌توان گفت ماهیت آن به این صورت خلاصه می‌شود: ممکن است اشتباه کنیم، حتی دربارهٔ چیزهایی که ازشان «مطمئن» هستیم. هزاران سال از روزگار افلاطون می‌گذرد و این جمله هنوز ایده‌ای بنیادین است.

می‌دونستم که مغز آدمیزاد می‌تونه گیر کنه. می‌تونه اون‌قدر توی چرخهٔ همون مشکلات و ترس‌های قدیمی بچرخه که هیچ‌جایی برای فکر کردن به چیزهای جدید نداشته باشه.

قوانین زندگی که از پالی فینک مرموز یاد گرفته‌ام ۱. مایونز بخور. ۲. لباس‌های مضحک بپوش. ۳. بدون اطلاع غیب شو. ۴. افسانه‌ای شو.

متفاوت بودن لزوماً به معنی بد بودن نیست. و تا وقتی که این هست، شاید باید سعی کنیم بیشتر خوش بگذرونیم.

مغز آدمیزاد می‌تونه گیر کنه. می‌تونه اون‌قدر توی چرخهٔ همون مشکلات و ترس‌های قدیمی بچرخه که هیچ‌جایی برای فکر کردن به چیزهای جدید نداشته باشه.

شاید اعتقاد به اینکه می‌تونی مشکلاتت رو دور کنی راهی برای رهایی از این بنده. این کار رو می‌کنی چون هیچ ایدهٔ دیگه‌ای به ذهنت نمی‌رسه. این کار رو می‌کنی چون بدشانسی رو می‌بینی که به‌سرعت به‌سمتت هجوم می‌آره و تنها انتخابت اینه که همون‌جا منتظرش بمونی.

«هرچیزی که می‌دونیم همیشه ناقصه. آخرش فقط می‌تونیم یه نفر رو خوب بشناسیم: خودمون. و این هم در صورتی رخ می‌ده که براش تلاش کنیم.»

وقتی آدم‌ها قصه می‌گن، انتخاب‌هایی می‌کنن. روی بعضی از قسمت‌ها تأکید می‌کنن. بعضی جاها رو جا می‌ندازن. در غیر این صورت که حرف‌هاشون قصه نمی‌شد و فقط مجموعه‌ای از واقعیت‌ها بود.

«یونانی‌ها اسمی برای زندگی خوب در نظر گرفته بودن: سعادت. این مفهوم شامل همهٔ چیزهایی می‌شد که باعث شکوفایی انسان می‌شدن: شادی، تلاش، یادگیری و اخلاقیات. سعادت به معنی شادی کوتاه‌مدت نیست. بلکه یه‌جورهایی پرسیدن این سؤاله که: دوست دارم وقتی نگاهی به گذشته می‌ندازم، چه کارهایی انجام داده باشم؟»

اگر چند ماه پیش از من می‌پرسیدی توقع دارم در کلاس هفتم چه چیزهایی یاد بگیرم، احتمالاً گیر انداختن بزها جزء پنج گزینهٔ اول لیستم نبود. حتی شاید توی پنج‌هزار گزینهٔ اول هم جا نمی‌گرفت.

اما انگار کسانی که نظراتشان را گذاشته‌اند، حتی خبر را نخوانده‌اند یا اگر خوانده‌اند، برایشان مهم نبوده. انگار آدم‌ها خیلی وقت پیش تصمیم گرفته‌اند راجع به دنیا چه باورهایی داشته باشند و حالا هرچه می‌بینند و می‌شنوند اثباتی بر این است که همیشه حق با آن‌ها بوده.

حرف من اینه که لازم نیست یه چیزی دقیقاً و به معنی واقعی کلمه حقیقت داشته باشه تا واقعی بشه. تقریباً همهٔ چیزهای واقعی این دنیا، از یه جرقه در تصورات یه نفر شروع شدن.

شاید وقتی جمعیت آن‌قدر زیاد نیست که بتوان به دسته‌های مختلف تقسیم شد، مجبوری مدام از اول شروع کنی.

تو به معنی واقعی کلمه اصیلی. همیشه از قوانین پیروی نمی‌کنی، اما شاید این دنیا دیگه نیازی به پیروان قوانین نداشته باشه. شاید به آدم‌های نترسی احتیاج داشته باشه که می‌پرن وسط میدون و چیزهای جدیدی امتحان می‌کنن.

قوانین زندگی که با تماشای رفتارهای فیونا یاد گرفته‌ام ۱. هرچه دوست داری بپوش، حتی اگر احمقانه باشد. ۲. عربده بکش، حتی اگر روی مخ دیگران باشی. ۳. بخند، حتی اگر باید خجالت بکشی.

قوانین زندگی که با تماشای رفتارهای دیه‌گو یاد گرفته‌ام ۱. باور داشته باش که تی‌شرت زشتی می‌تواند برایت شانس بیاورد. ۲. گند بزن. ۳. متوجه نشو که گند زدی.

قوانین زندگی که از غذا دادن به بزها یاد گرفته‌ام ۱. حواس دیگران را پرت کن تا کسی نبیند چه خبر است. ۲. تمام تلاشت را بکن تا لگدمال نشوی.

قوانین زندگی که از بازی زامبی در برابر گرگینه یاد گرفته‌ام ۱. تا وقتی که کسی ضربه‌فنی‌ات نکرده یا فریاد نزده، به هر چیزی که جلویت قرار دارد حمله کن. ۲. از اول شروع کن.

«هرچیزی که می‌دونیم همیشه ناقصه. آخرش فقط می‌تونیم یه نفر رو خوب بشناسیم: خودمون. و این هم در صورتی رخ می‌ده که براش تلاش کنیم.»

ما حق انتخاب داریم. می‌تونیم اون جنبه‌هایی از دنیا رو انتخاب کنیم که دوست داریم حفظشون کنیم و بقیه رو توی زباله‌دان تاریخ رها کنیم.

گاهی آدم‌های عادی کارهای چندش‌آوری می‌کنند. حقیقت همین است. کارهایی از آن‌ها سر می‌زند که بعداً خودشان دوست دارند به گذشته برگردند و همه‌چیز را درست کنند. اما این کارها تا ابد بیخ گلویشان گیر می‌کند.