کتاب سالی که از آسمان افتادیم

وقتی یک‌باره حس می‌کنید از همهٔ عالم و آدم متنفرید کار دیگری به‌جز خوابیدن از دستتان برنمی‌آید.

گاهی باورم نمی‌شود می‌توانم به آسمان نگاه کنم و این چیزها را ببینم. سیاره‌ها. شهاب‌ها. ستاره‌ها. همهٔ آن‌ها واقعاً جادویی هستند.

با داشتن تلسکوپی بزرگ، الزاماً ستاره‌شناسی بزرگ نخواهید شد. ـ مکس ارنست

چون او از این کار خوشش نمی‌آید، دلیل نمی‌شود من انجامش ندهم.

مردم فکر می‌کنند افسردگی همیشه به یک شکل است؛ یعنی معمولاً به شکل غصه است. به‌نظرم کسانی که اطلاعات کافی دربارهٔ افسردگی ندارند فکر می‌کنند افسرده‌ها تمام مدت راه می‌روند و گریه می‌کنند یا به همه‌چیز بدبین هستند. اما افسردگی را نمی‌توان به این راحتی توصیف کرد. برای هرکس متفاوت است. بابا می‌گوید از درون حس می‌کند آدم دیگری شده که عجیب است. اما ازآنجاکه دوازده سال است می‌شناسمش باید بگویم از بیرون هم همین‌طور به‌نظر می‌رسد

نمی‌دانم اگر آدم‌فضایی‌ها بیایند اینجا دربارهٔ آدم‌ها چه فکری خواهند کرد. انسان‌ها عجیب‌غریب‌اند. به‌نظرم ما مشکل داریم. به‌هرحال، من بیشتر به ستاره‌ها اهمیت می‌دهم تا آدم‌ها. تا اینجا که آدم‌ها به‌جز اینکه موی دماغم شوند، کار دیگری برای من نکرده‌اند.

هر اتفاقی بیفتد جهان به راهش ادامه می‌دهد و ستاره‌ها همان‌جایی خواهند بود که سال گذشته بودند. هیچ‌چیز روی کرهٔ زمین این‌طوری نیست. هیچ‌چیز به این اندازه قابل‌اعتماد نیست. هیچ‌چیز دیگر نمی‌تواند باعث شود مثل ستاره‌ها کوچک باشید یا مثل آن‌ها بزرگ.

افسردگی همیشه به یک شکل است؛ یعنی معمولاً به شکل غصه است. به‌نظرم کسانی که اطلاعات کافی دربارهٔ افسردگی ندارند فکر می‌کنند افسرده‌ها تمام مدت راه می‌روند و گریه می‌کنند یا به همه‌چیز بدبین هستند. اما افسردگی را نمی‌توان به این راحتی توصیف کرد. برای هرکس متفاوت است

ستارهٔ قطبی همیشه رو به شمال است. این یکی از چند چیزی است که می‌توانم روی آن حساب کنم. هرشب به آسمان می‌رود و وظیفه‌اش را انجام می‌دهد. اگر آدم‌ها بیشتر شبیه ستارهٔ قطبی بودند، شاید اوضاع تا این حد پیچیده نمی‌شد.

بعد می‌زنم زیر گریه، چون حمام جای امنی برای گریه کردن است و دلیلش هم این است که همه‌چیز در حمام خیس است و کلی هم وقت دارم

می‌خواهم روش تماشا کردن ستاره‌ها را در جهان تغییر دهم؛ اگرچه دختر هستم و در دوره و زمانه‌ای زندگی می‌کنم که مردم به علم و به دخترها و به هرچیز معنادار دیگری می‌خندند.

دلم می‌خواهد از خودم بپرسم چرا فکر می‌کردم تیفانی را می‌شناسم، درحالی‌که اصلاً نمی‌شناختمش. اگر دیشب سر شام از من می‌خواستید داستانی دربارهٔ زمان بچگی‌اش بنویسم، او را در کلاس ورزشی یا مقابل آینهٔ فروشگاه‌های بزرگ درحال آزمایش کردن لوازم آرایش مختلف ترسیم می‌کردم یا می‌گفتم که احتمالاً رهبر تشویق بوده. یک‌باره متوجه می‌شوم چقدر راحت دیگران را قضاوت می‌کنم. هیچ فرقی با لیا جونز یا سایر بچه‌هایی ندارم که عادت داشتند مالک را دست بیندازند، آن‌هم فقط به این دلیل که به آجیل حساسیت دارد. علاوه بر این، مگر رهبر تشویق بودن چه عیبی دارد؟

«می‌خوام بذاری آدم‌های دور و برت خودشون با مشکلاتشون کنار بیان. اگه خواهرت غمگینه بذار غمگین باشه و سعی نکن خوش‌حالش کنی.» می‌گویم: «این کار بدجنسیه.» «اگه همیشه سعی کنی خوش‌حالش کنی، پس خودش کی می‌تونه یاد بگیره خوش‌حال باشه؟»

استثناها خیلی‌خیلی از قواعد جالب‌ترند.

خیلی خوبه یکی رو پیدا کنی که بتونی دستش رو بگیری و بهش اعتماد کنی

«احتمالاً احساس گناه قوی‌ترین احساس دنیاست. باعث می‌شه آدم‌ها حسابی قاتی کنن.»

اگر به ستاره‌ها و صورت‌های فلکی علاقه‌مندید و هنوز موفق نشده‌اید برنامهٔ استلاریوم را دانلود کنید همین الان این کار را بکنید! این برنامه رایگان است و به‌علاوه، دیدن ستاره‌ها و سیاره‌ها و چیزهای جالب توجه دیگر در آسمان به شکل زنده بسیار هیجان‌انگیز است. https://stellarium.org/

سیارهٔ آدم‌های بی‌نقص وجود ندارد.

نمی‌دانم اگر آدم‌فضایی‌ها بیایند اینجا دربارهٔ آدم‌ها چه فکری خواهند کرد. انسان‌ها عجیب‌غریب‌اند. به‌نظرم ما مشکل داریم. به‌هرحال، من بیشتر به ستاره‌ها اهمیت می‌دهم تا آدم‌ها. تا اینجا که آدم‌ها به‌جز اینکه موی دماغم شوند، کار دیگری برای من نکرده‌اند.

فکر می‌کردم فقط آدم‌های غیرمعقول می‌روند پیش روان‌شناس؛ مثل همان شخصیت‌های کارتونی که در دی‌وی‌دی می‌دیدیم. اما معلوم است که خیلی‌ها احتیاج دارند به مطب روان‌شناس بروند؛ آن‌هم فقط به این دلیل که در بعضی موارد نیاز به راهنمایی دارند.

سختم. سردم. پر از لکه‌های فلزی‌ام. از خودم سنگین‌ترم. شهاب‌سنگم و دلم می‌خواهد به خانه برگردم؛ به فضا.

در آینه به خودم نگاه می‌کنم شبیه خودم هستم، اما دلم می‌خواست شبیه کس دیگری بودم. دلم می‌خواست کس دیگری بودم. دلم می‌خواست می‌دانستم موش کور دماغ‌ستاره‌ای چیست. دلم می‌خواست می‌دانستم چرا توستر را پرت کردم. دلم می‌خواست خانواده نداشتم. دلم می‌خواست شهاب‌سنگ بودم. سنگ‌ها فرق بین منصفانه و غیرمنصفانه را نمی‌دانند. سنگ‌ها به مادر و پدر نیاز ندارند. یا به خواهر. سنگ‌ها را نمی‌شود از کلاس ششم طرد کرد. هیچ‌کس دلش نمی‌خواهد زنگ تفریح با یک سنگ ازدواج کند.

در دوره و زمانه‌ای زندگی می‌کنم که مردم به علم و به دخترها و به هرچیز معنادار دیگری می‌خندند.

ترجیح می‌دهم شهابی باشکوه باشم و تک‌تک ذرات وجودم با جلوه‌ای بی‌کران بدرخشد، تا اینکه سیاره‌ای باشم بی‌تحرک و ثابت.

نمی‌تواند حقیقت داشته باشد. نمی‌شود که همین‌طوری از آسمان چیزی به زمین بیفتد. اما گاهی هم می‌شود. البته اینجا نمی‌شود. شاید هم بشود. نمی‌دانم.

«امیدوارم دوباره ما رو به دو گروه دخترها و پسرها تقسیم نکنن و درمورد مسائل دخترونه باهامون حرف نزن. خیلی خسته‌کننده بود و یه‌جورهایی خجالت‌آور.» می‌گویم: «نباید از این‌جور چیزها خجالت بکشی.» «نمی‌کشم. فقط برای این خجالت می‌کشم که ما رو به دو گروه تقسیم می‌کنن! منظورم اینه که چرا پسرها نباید این چیزها رو بشنون؟ و چرا دخترها نباید چیزهای مربوط به پسرها رو بشنون؟ بهتر نیست دربارهٔ همدیگه اطلاعات داشته باشیم؟»

استثناها خیلی‌خیلی از قواعد جالب‌ترند.

به آن‌ها خواهم گفت به رسم کردن ادامه دهند چون هیچ‌کس با یک یا دو بار انجام دادن کاری مهارت لازم را به دست نخواهد آورد. بعضی چیزها زمان لازم دارد.

می‌خواهم روش تماشا کردن ستاره‌ها را در جهان تغییر دهم؛ اگرچه دختر هستم و در دوره و زمانه‌ای زندگی می‌کنم که مردم به علم و به دخترها و به هرچیز معنادار دیگری می‌خندند.

احتمالاً احساس گناه قوی‌ترین احساس دنیاست. باعث می‌شه آدم‌ها حسابی قاتی کنن.