کتاب فرشته ای در برهوت

علی(ع) در تمام اوصاف از همۀ صحابه برتر است. یعنی ما یک نفر را سراغ نداریم که در یک صفتِ نیکو از علی علیه‌السلام بالاتر و برتر باشد. در همه چیز علی برتری دارد. در علم. در تقوا. در زهد. در صداقت. در شجاعت. در همه چیز!

چون از همان اوّل که سوار شدی، تا الآن داری دربارۀ امام علی حرف می‌زنی. رسول گفت: - اتفاقا ستون اصلی وحدت اسلامی همین امام علی است. عبدالحمید گیج نگاهش کرد و پرسید: - امام علی چه ربطی دارد به وحدت اسلامی؟ رسول گفت: - در روز غدیر رسول‌خدا دست امام علی را برد بالا و او را نشانِ تمام مردم دنیا داد، تا امام علی محور و ستونِ وحدت اسلامی باشد. تا به مردم بفهماند که دست در دست علی بگذارید و بدانید که تنهای تنها علی رکن و ستونِ وحدت اسلامی است. از خودتان بپرسید چرا رسولِ‌خدا در روز غدیر دستِ چند نفر از صحابه را در کنارِ دستِ علی بلند نکردند، چرا فقط دست علی بالا رفت؟ بالاخره آن روز میانِ جمعیّت اصحابِ زیادی ایستاده بودند، امّا رسولِ‌خدا تنها دستِ امام علی را بردند

رسول خدا دخترش فاطمه را به آن دو نفر نداد. سرانجام حضرتِ فاطمه نصیب امام علی علیه‌السلام شد. شاید چون رسول خدا هم دخترش را داده به کسی که با خودش هم‌عقیده و هم‌کیش باشد! و نخواسته آدمی که از عقیده و کیش او نیست را به دامادی بگیرد.

رسولِ‌خدا در شکوه و افتخارِ او فرمود: علی شمشیرِ خداست.

عبدالحمید پرسید: ـ اسم پدرت چیست؟ رسول گفت: ـ علی. عبدالحمید سری تکان داد و گفت: ـ باز هم علی. همه‌جا علی. انگار میانِ شما شیعه‌ها همیشهٔ پایِ یک علی وسط است. اسم پدربزرگت چیست؟ رسول لبخندی زد و گفت: ـ اسم او هم علی‌ست.

سفارش خداست در قرآن مجید وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللهِ جَمیعاً وَ لا تَفَرَّقُوا وحدت اسلامی چیزی نیست جز پیروی از حبل‌الله؛ بی‌گمان، مخالفان حبل‌الله سربازان ابلیس، و دشمنان وحدت اسلامی هستند

ـ ما نمازِ صبح را دو رکعت می‌خوانیم چون رسولِ‌خدا فرموده‌اند. پس تمامِ دین در قرآن نیست، و اگر باشد برای ما قابل کشف و فهم نیست. دینِ‌خدا را حجّتِ خدا می‌تواند به مردم بیاموزد! حالا شما می‌گویید بعد از مرگِ پیامبر خداوند حجّتی و امامی و هدایتگری ندارد؟! قرآن سبب هدایت خواهد بود امّا نه هدایتِ همه، بلکه هدایتِ متقین، یعنی کسانی که به جانشینانِ رسولِ‌خدا که دوازده امام هستند اعتقاد دارند.

الآن دورۀ وحدت اسلامی است. باید با وحدت و برادری و دوستی و رفاقت مسائل را حل کرد و اختلاف‌ها را کنار گذاشت.

رسول خدا فرمودند آن ریسمانی که باید به آن چنگ زد و از دورِ او متفرّق نشد، وصیّ من علی است.

تمام وجودش لرزید. تنش داغ شد. برگشت طرفِ صدا. حکیمه‌خاتون در قامتِ همیشگی ایستاده بود زیر باران. چقدر زیر باران نجیب‌تر و دوست‌داشتنی‌تر بود. خواست از موتور پیاده شود امّا انگار جانی توی پاهایش نبود. حکیمه‌خاتون جلو نیامد. همان دور ایستاد و نگاه کرد. رسول از تکان خوردنِ شانه‌های حکیمه‌خاتون فهمید که دارد گریه می‌کند. مات و مبهوت به هم نگاه کردند. توی سکوت و زیر باران. نگاه در نگاهِ هم، بدون حتّی یک واژه!

باز هم علی. همه‌جا علی. انگار میانِ شما شیعه‌ها همیشهٔ پایِ یک علی وسط است.

دست علی بالا رفت، چون دستِ علی دستِ قرآن است. دستِ علی دستِ خداست. دستِ علی دستِ هدایت است. کسی که دست علی را با طناب ببندد، انگار دستِ هدایتِ خدا را با طناب بسته! و این همان کلام رسول خداست که فرمودند علی مع الحق و الحق مع علی.

- امّا من می‌گویم رسولِ‌خدا از ابابکر و معاویه عاقل‌تر نیست. عبدالحمید با تعجّب نگاهش کرد و پرسید: - چرا؟ رسول گفت: - چون به عقلِ ابابکر و معاویه رسید که بعد از خودشان جانشین انتخاب کنند و امّت اسلامی را در حیرانی رها نکنند، امّا این موضوع به عقلِ رسولِ‌خدا نرسید و طبقِ گفتۀ شما بعد از خودش جانشینی انتخاب نکرد! عبدالحمید در فکر فرو رفت. عبدالله داشت به هوای ابریِ توی قابِ پنجره نگاه می‌کرد. رسول گفت: - البته بهتر است این‌جور بگوییم که معاویه و ابابکر از خدا هم داناترند. چون طبقِ عقیدۀ شما خدا هم کسی را برای هدایتِ مردم انتخاب نکرده است و مردم را بدونِ هدایتگر به حالِ خودشان رها کرده.

رسول به عبدالحمید نگاه کرد و گفت: ـ برای حضرتِ فاطمه هم خیلی‌ها رفتند خواستگاری. شما که تاریخ خوانده‌اید باید بدانید که جنابِ خلیفهٔ اوّل و خلیفهٔ دوّم هم جزو آن خواستگارها بودند. عبدالحمید سری تکان داد و گفت: ـ بله. خوانده‌ام. رسول گفت: ـ امّا رسول خدا دخترش فاطمه را به آن دو نفر نداد. سرانجام حضرتِ فاطمه نصیب امام علی علیه‌السلام شد. شاید چون رسول خدا هم دخترش را داده به کسی که با خودش هم‌عقیده و هم‌کیش باشد! و نخواسته آدمی که از عقیده و کیش او نیست را به دامادی بگیرد.

شیعه خداپرست است. امام‌پرست نیست و نبوده. زیارتنامه‌هایِ امامانِ معصوم را نگاه کنید. تمام زیارتنامه‌ها با اقرار به توحید و یگانگیِ خدا و بی‌شریک بودنِ خدا آغاز می‌شود. شیعه، امام معصوم را بندهٔ خدا می‌داند؛ بندهٔ برگزیدهٔ خدا.

ـ پیامبر دستِ امام علی را به دستورِ خدا بالا بُرد. این کار آن‌قدر مُهم بود که اگر پیامبر آن‌را انجام نمی‌داد، انگار رسالتش ناتمام می‌ماند. می‌دانید این حرف یعنی چه؟! یعنی تمامِ پیامبریِ رسولِ‌خدا یک‌طرف و معرفیِ امام علی به عنوانِ امام یک طرف!

عبدالحمید لبخندی زد و گفت: ـ خدا که بخواهد نعمت را بفرستد می‌فرستد.

علی؟ ع؟ در تمام اوصاف از همهٔ صحابه برتر است. یعنی ما یک نفر را سراغ نداریم که در یک صفتِ نیکو از علی علیه‌السلام بالاتر و برتر باشد. در همه چیز علی برتری دارد. در علم. در تقوا. در زهد. در صداقت. در شجاعت. در همه چیز!

در روایت‌ها آمده است که رسول خدا فرموده‌اند وقتی می‌خواهید به علی سلام دهید، او را امیرالمؤمنین خطاب کنید و این لقبی است که خدا برای علی قرار داده است.

ملاک حق بودن یک مطلب، گوش و چشمِ شما، و گوش و چشمِ من نیست.

با کمی تحقیق من و شما می‌توانیم حقیقت را پیدا کنیم. البته به آن شرط که تعصّب کورمان نکرده باشد.

از امام حسین علیه‌السلام سؤال کردند که چرا اسم تمام پسرهایت را علی گذاشته‌ای؟ امام جواب دادند اگر خدا پسرهای بیشتری به من می‌داد، من اسم تمام‌شان را علی می‌گذاشتم. از شدّت علاقهٔ زیاد به پدرشان امام علی علیه‌السلام.

- خدا را به تبعیض متهم نکن! خدا دست از هدایتِ ما برنداشته. پیش از رسولِ‌خدا هدایت با پیامبران و رسولان بود و بعد از محمّد هم هدایتِ مردمان بر عهدۀ قرآن است. عبدالحمید و عبدالله از شنیدن این پاسخ سری تکان دادند. انگار خشنود بودند که شیخ‌مالک توانسته از عهدۀ این پرسشِ رسول برآمده و آن‌ها را از تنگنا نجات دهد. رسول به شیخ‌مالک نگاه کرد و گفت: - امّا قرآن برای هدایتِ مردمان کافی نیست. شیخ‌مالک گفت: - چگونه کافی نیست؟! قرآن کامل‌ترین کتابِ مقدّسِ تمام عالم است. رسول گفت: - اگر قرآن کامل‌ترین کتابِ تمامِ عالم است به من بگویید کجای قرآن نوشته است که نماز صبح دو رکعت است؟ شیخ‌مالک حرفی برای گفتن نداشت. می‌دانست که دربارۀ دو رکعت خواندنِ نمازِ صبح آیه‌ای در قرآن نیامده است.

عبدالحمید گفت: ـ بله. سجده هم فقط مخصوصِ خداست و شما شیعه‌های افراطی جلوی بارگاهِ امام علی و امامانِ دیگرتان سجده می‌روید. این‌را که نمی‌توانی کتمان کنی، توی همین تلویزیون خودم بارها دیده‌ام. رسول لبخندی زد و گفت: ـ این کار اسمش سجده نیست. شاید کسی از ما به خاطر ارادت فراوان و از روی علاقه و تواضع، خودش را جلویِ بارگاهِ امامان معصوم بر زمین بیندازد و سر و صورت و پیشانی‌اش را بر خاک بگذارد، امّا این کار سجده کردن آن‌هم به معنایِ پرستش نیست. شیعه خداپرست است. امام‌پرست نیست و نبوده. زیارتنامه‌هایِ امامانِ معصوم را نگاه کنید. تمام زیارتنامه‌ها با اقرار به توحید و یگانگیِ خدا و بی‌شریک بودنِ خدا آغاز می‌شود

ـ برای این جماعتِ شیعه ملاکِ همه‌چیز علی است. ملاکِ یکتاپرستی علی است. ملاکِ دین و ایمان علی است. ملاکِ مسلمان بودن علی است. علی و غدیر. همین!

این همان کلام رسول خداست که فرمودند علی مع الحق و الحق مع علی.

در همه چیز علی برتری دارد. در علم. در تقوا. در زهد. در صداقت. در شجاعت. در همه چیز! هیچ جنگ و جهادی نبود مگر آن‌که علی در آن شرکت کرد و پیروز شد و با فتح و عزّت بازگشت.

شیخ‌مالک گفت: ـ دستِ خدا؟! آیا این تعبیر کفر نیست؟! رسول گفت: ـ این تعبیری است که خلیفهٔ دوّم برای امیرالمؤمنین به کار برده است. در حج جوانی برای زنی مزاحمت ایجاد کرد و امام علی او را دید و با ضربه‌ای او را از زنِ بیچاره دور کرد. جوان با گستاخی رفت پیشِ خلیفهٔ دوّم و ماجرا را تعریف کرد و گفت: علی مرا با کتک از خانهٔ خدا دور کرده است. خلیفهٔ دوّم گفت: چشم خدا تو را دید و دستِ خدا تو را زد.

سجدهٔ پرستش فقط مخصوصِ خداست، امّا ما سجده‌هایِ دیگری نیز داریم که به معنایِ پرستش نیست. مانند سجدهٔ ملائکه بر حضرت آدم، یا سجدهٔ برادران یوسف برابر حضرت یوسف که این سجده‌ها هر دو در قرآن آمده است.

در روایت‌ها آمده است که رسول خدا فرموده‌اند وقتی می‌خواهید به علی سلام دهید، او را امیرالمؤمنین خطاب کنید و این لقبی است که خدا برای علی قرار داده است.